Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Εύχομαι σε όλους καλή καρδιά, ανοιχτή, δυνατή!


Μέρες γιορτών στην εποχή που έχει ποινικοποιηθεί η χαρά και η ανεμελιά έχει περιοριστεί σε χαρακτηριστικό των παιδιών νηπιακής ηλικίας.
Μέρες γιορτών που επιβάλλεται να βάλουμε λαμπιόνια στη συνολική κατάθλιψη και να βουλιάξουμε σε ουσίες που θολώνουν για λίγο τον πόνο.
Μέρες γιορτών και τα παιδιά πρέπει να πάρουν δώρα που θα τα αποστασιοποιήσουν κι άλλο από την πραγματικότητα και θα τα κρατήσουν κλεισμένα σε εναν κόσμο που δεν υπάρχει και δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε.
Μέρες γιορτών και μιλούμε για αγάπη, χωρίς αγάπη. Θυμόμαστε τη συμπόνια, χωρίς συμπόνια. Ευχόμαστε ελπίδα και υγεια, όντας απελπισμένοι και εκτεθιμένοι.
Αν θέλουμε αυτές οι μέρες οι γιορτινές να είναι γιορτή, πρέπει να αγκαλιασουμε την αλήθεια του παρόντος κι όχι το ψέμα που μας έκανε χαζούς, μαλθακούς, απαθείς , αρρώστους, αδύναμους και μόνους. Ας εκθέσουμε την ανάγκη μας για αγάπη, τον πόνο, το φόβο, τη μοναξιά, τις ενοχές , τα θέλω κι ας αντικρύσουμε και τα αντίστοιχα των διπλανών. Δεν μας ενώνει η λάμψή  που επιβάλλεται λόγω των ημερών, ποτέ δεν το έκανε. Μας ενώνει η κοινή  αδυναμία. Μας ενώνει η τρυφεράδα που σακατέψαμε. Μας ενώνει η αλήθεια μας, που είναι κρυμμένη στα χαντάκια της μοναξιάς.
Σπάνε οι άνθρωποι, γίνονται κομμάτια, κομμάτια που κόβουν σαν ξυράφια και κομμάτια που θρυμματίζονται σα γυαλί. Κάθε ένας, κάθε σπίτι, έχει έναν από αυτούς, εμας, κρυφά, βουβά, βασανιστικά. Έναν άρρωστο σωματικά ή ψυχικά, έναν φυλακισμένο, έναν μοναχικό, έναν "τρελό", ένα ναρκωμανή, έναν απελπισμένο, έναν ξεχασμένο. Αυτοί όλοι είμαστε εμείς.
Αν θέλουμε να είναι καλύτερος ο χρόνος, ας μείνουμε λιγότερο μόνοι, ας αφεθούμε πιο ευάλωτοι κι ειλικρινείς στους διπλανούς, ας αφήσουμε περιθώριο στη συνύπαρξη, ας γίνουμε μία αγκαλιά έτοιμη να ζεστάνει και να ζεσταθεί.
 Σηκώστε το τηλέφωνο και καλέστε κάποιον, μοιραστείτε φαγητό και θαλπωρή και τώρα μα και μετά. Δεν τελειώνει η ανάγκη μόλις κλείνει η πόρτα και σβήνουν τα φώτα, δεν παύει η αγάπη που δεν διοχετεύεται να πονά σαν ανοιχτή πληγή. Αν θέλουμε κάτι να γυαλίζει, ας είναι τα μάτια μας που θα λάμπουν από χαρά, συγκίνηση , έρωτα, αγάπη, μέθη και αν θέλουμε ξενύχτια, ας είναι για να χαρούμε λίγο παραπάνω το μαζί.
Εύχομαι σε όλους καλή καρδιά, ανοιχτή, δυνατή!



Υγ. Αν τα καταφέρουμε οι κοντινοί να νιώσουμε έτσι, θα καταλάβουμε πως κοντινοί είναι όλοι, μα μόνοι βλέπουμε τον καθένα σαν απειλή.

Υγ2. Πρέπει να κάνουμε ειρήνη μέσα μας και γύρω μας για να παλέψουμε για ειρήνη παντού.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Από την "Επιβίωση" στο City Plaza ένας ιδιοκτήτης δρόμος

Θυμούνται ίσως κάποιοι την κατάληψη "Επιβίωση" στη Θεσσαλονίκη το 2011. Ή κατάληψη ήταν στεγαστική και μέσα σε λιγότερο από είκοσι μέρες είχε γεμίσει με 32 άτομα, άστεγους και μετανάστες όλων των ηλικιών και πολλών εθνικοτήτων. Το κτίριο που την στέγασε ήταν το παλιό νοσοκομείο του Αγίου Παύλου στη Φράγκων που ανήκε στο καθολικό τάγμα των αδελφων του ελέους.

Σε ένα βίντεο που υπάρχει στο vimeo για την κατάληψη, μπορούμε να δούμε μία γυναίκα να ζητιανεύει στην πόρτα του διπλανού πλούσιου μοναστηριού ενώ στην πόρτα της "Επιβίωσης" άνθρωποι στην ίδια κατάσταση παίρνανε τη μοίρα τους στα χέρια τους. Τότε όλος ο κόσμος είδε την απελπισία να γίνεται δημιουργία και ένα εγκατελειμένο έκτρωμα χωρίς ντουβάρια να γεμίζει με θαλπωρή και ελπίδα. Όλοι εκτός από τις ιδιοκτήτριες καλόγριες που με χριστιανική αγάπη έδιναν ξεροκόμματα στους ζητιάνους αλλά με στόφα ανάλγητου επιχειρηματια θέλαν να εκκενωθεί άμεσα από τους εισβολείς η περιουσία τους.

Στην πρώτη τους προσέγγιση με τους ανθρώπους που κατέλαβαν το κτίριο είχαν ρωτήσει κυνικά (μέσω του δικηγόρου τους βεβαίως) "Πόσα θέλετε για να φύγετε;". Όταν η απάντηση ήταν πως δεν επιδιώκουν να πλουτίσουν αλλά να επιβιώσουν αξιοπρεπώς και αυτοί και όσοι μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, άρχισε ο πόλεμος. Οι μηνύσεις έπεσαν βροχή, μα κανείς πραγματικά δεν ήθελε να σταματήσει αυτό που είχαν ξεκινήσει αυτοί οι άνθρωποι, ούτε καν η αστυνομία. Έτσι μπήκε στο παιχνίδι το γαλλικό προξενείο, ή εκκλησία της Βραζιλίας και όσοι άλλοι μπορούσαν να απαιτήσουν την εκκένωση της. Και έγινε! Και ή ελπίδα σφραγίστηκε και το κτίριο χάσκει με την πόρτα καρφωμένη, να θυμίζει πως η ιδιοκτησία είναι σημαντικότερη της ζωής και της αλληλεγγύης.

Θυμάμαι τον πρώτο καιρό μετά την εκκένωση να ψάχνουμε όλοι για κτίρια για να στεγαστούν ξανά οι άνθρωποι αυτοί και όσοι άλλοι το χρειαζόταν. Είχα συνηθίσει εκείνο το διάστημα να περπατώ και να κοιτώ μόνο τα άδεια κτίρια της πόλης και να ρωτάω και να ψάχνω γι αυτά. Όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και μία φορά με την υπόθεση κατάληψη στέγης, γνωρίζουν πως τα χαρακτηριστικά των κτιρίων παίζουν ρόλο. Ένα ξενοδοχείο σαφώς είναι η καλύτερη πιθανή λύση, καθώς προσφέρει πολλά μπάνια, πολλά δωμάτια και αναγκαίες υποδομές, κουζίνα, κοινόχρηστοι χώροι κα. Ένα ξενοδοχείο στο κέντρο μιας πόλης, όπου μπορούν εύκολα να σπεύσουν αλληλέγγυοι και προμήθειες αλλά και να κινηθούν οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό στην πόλη, είναι ακόμη καλύτερα. Τώρα το αν το κτίριο ανήκει σε έναν, σε δέκα, στην εκκλησία, στο δημόσιο ή όπου αλλού, απασχολεί μόνο για να ξέρεις από που και πως θα δεχτείς πόλεμο και πως θα υπερασπιστείς την κίνηση που έκανες. Οι προσπάθειες για την "Eπιβίωση" ναυάγησαν πολλές φορές, είτε λόγω ιδιώτη που μας πετούσε άμεσα έξω, είτε λόγω φόβου πως αυτό θα γίνει. Τελικά το εγχείρημα δεν αναστήθηκε ποτέ και λόγω πολλών άλλων προβλημάτων. Αυτό όμως που σιγούρεψα, είναι πως μια κατάληψη μένει ζωντανή, όταν τη στηρίζουμε με κάθε τρόπο, σε κάθε επίθεση και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην ανάγκη και όχι στον ιδιοκτήτη όποιος και να είναι αυτός.

Να που ήρθε πέντε χρόνια μετά,η υπόθεση του city plaza να μου θυμίσει πως ο ιδιοκτήτης (μικρό- ή μεγάλο-) παραμένει πρωταρχικά ιδιοκτήτης και κατόπιν άνθρωπος, αριστερός, δεξιός, αλληλέγγυος, με ευαισθησίες ή χωρίς, με θεό ή χωρίς. Για μέρες δεν πήρα καμία θέση για το θέμα, καθώς είδα φίλους να σφάζονται και ήταν τρομακτικό. Ήταν τρομακτικό γιατί όλοι ψάχνουν σκελετούς στη ντουλάπα του άλλου για να τον λιανίσουν σε προσωπικό επίπεδο. Λες και αν βγάλω έναν αλληλέγγυο ή κάποιον που υποστηρίζει την ιδιοκτήτρια σκάρτο, παύουν τα δεδομένα της εξίσωσης. Και ή εξίσωση είναι μία:  άστεγοι + άδειο κτίριο = κάλυψη ανάγκης.

Το να βλέπω ανθρώπους με ευαισθησίες που συναντιούνται σε πολλά επίπεδα, να βρίζονται σαν να ανακάλυψαν τον καινούριο εχθρό, μου θύμισε με πολλούς τρόπους και για πολλούς λόγους την "Επιβίωση" αλλά και άλλους χώρους. Τόσο κινηματικά αυτογκόλ είχα καιρό να δω. Μια πράξη ανθρωπιάς, βαφτίζεται με χίλια κοσμητικά και μια στρατιά αλληλέγγυων στην ιδιοκτήτρια μαίνεται για τα πραγματικά κίνητρα των άλλων αλληλέγγυων, που έχουν μαζί τους όχι μια γυναίκα, αλλά δεκάδες ανθρώπους εγκατελειμένους στο έλεος της εξαθλίωσης. Το επιχείρημα πως θυσιάζουμε τον έναν για τους πολλούς, λυπάμαι δεν ισχύει. Ο κάθε ιδιοκτήτης του οποίου το κτίριο καταλήφθηκε, δεν έχασε ποτέ το κτίριο του, την περιουσία του, τη ζωή του. Αντιθέτως τα κτίρια αυτά από νεκρά ντουβάρια μετατρέπονται στο χώρο κάποιου που τα προσέχει, γιατί είναι το μόνο που έχει για να σταθεί όρθιος και το αγαπά. Η αξία χρήσης, βλέπεις είναι αυτό που καθιστά κάτι πολύτιμο.

Στη συγκεκριμένη ιστορία διάβασα από όλους τους υποστηρικτές της ιδιοκτήτριας πως πρόκειται για έναν άνθρωπο αριστερό και αλληλέγγυο που η μοίρα της χώρας τον χτύπησε ανελέητα και είμαι πρόθυμη να το δεχτώ. Πως γίνεται όμως ενώ συντρέχουν τα παραπάνω, να μην ταυτίζεται με όσους υποφέρουν και να επιθυμεί μόνο κατόπιν ενοικίου από τον ΟΗΕ να παραχωρήσει το ξενοδοχείο; Στην περίπτωση αυτή, δεν θα ήταν εξίσου αδύνατο να το πουλήσει; Πως γίνεται να κρατά κλειδωμένο παρά τις δικαστικές αποφάσεις τον εξοπλισμό για να μην αποζημειωθούν οι εργαζόμενοι του πρώην ενοικιαστή; Πως γίνεται να επιθυμεί όπως λέει να ορθοποδήσει, βάζοντας τρικλοποδιές σε απλήρωτους εργαζομένους και μετανάστες; Πολλές απορίες υπάρχουν, που δεν συνάδουν με το προφίλ της. Προσπερνώντας όμως και αυτά, αποδέχομαι την πιθανή απελπισία που την οδήγησε αρχικά να εξαπολύσει μύδρους σε όσους στηρίζουν την κατάληψη. Πέρασαν οι ημέρες, βγαίνει πλέον δημόσια το πλαίσιο λειτουργίας της κατάληψης και οι πόρτες της είναι ανοιχτές. Πήγε να δει τι είναι αυτό που φοβάται ότι θα καταστρέψει την περιουσία της; Γιατί επέλεξε την καταστολή ως λύση στο πρόβλημα της;
Όλες μα όλες οι έως τώρα πληροφορίες, δείχνουν πως η ιδιοκτήτρια, είναι ιδιοκτήτρια, δεν έχει κανένα άλλο χαρακτηριστικό και δεν αντιδρά με κανένα τρόπο διαφορετικά από κάθε άλλο μικρό ή μεγάλο ιδιοκτήτη. Είναι σαν την πόρτα του μοναστηριού που φιλεύσπλαχνα προσφέρει ξεροκόμματα στο ζητιάνο αλλά κλείνει την πόρτα αν αυτός μπει παραμέσα. Η φιλανθρωπία είναι ο εχθρός της αλληλεγγύης και όσοι ταυτίζουν της έννοιες, έχουν υπάρξει μόνο από την πλευρά που δίνει μεγαλόψυχα και κοιμάται ήσυχη.
Ο πόλεμος ένθεν και ένθεν είναι μια σκληρή εικόνα της πραγματικότητας που επιτρέπει στα δεινά να υπάρχουν. Είναι ο εχθρός εντός. Δεν τον δέχομαι και με ενόχλησε από όλες τις πλευρές πολύ. Μάλλον δεν με ενόχλησε, με τρόμαξε! Με έκανε να νιώσω πως στο πρώτο στραβοπάτημα μου, τα λαϊκά δικαστήρια θα έχουν πολλά ράμματα για τη γούνα μου. Όταν βλέπουμε κάποιον να κατασπαράζεται και δεν μας περνά στιγμή από το μυαλό πως ίσως θα είμαστε οι επόμενοι, ζούμε την πιο επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τα ανύπαρκτα στρατόπεδα και αν θέλουμε σώνει και καλά να πάρουμε θέση, ας μπούμε σε ένα από τα υπάρχοντα.

Και τώρα και πάντα
Δέκα, εκατό, χιλιάδες καταλήψεις, ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης. 

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Χειροτέχνες του δρόμου - αλήτες - κλέφτες - φοροφυγάδες


Οι χειροτέχνες τις τελευταίες δεκαετίες και μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχαν περιοριστεί σε ελάχιστους πολύ μερακλήδες. Τώρα έγιναν πολλοί. Έγιναν πολλοί, γιατί ισχύει η παροιμία, "Μάθε τέχνη κι άστηνε και αν πεινάσεις πιάστηνε". Έτσι οι χειροτέχνες πλέον δεν είναι κάτι μποέμ τύποι, χίπηδες ή τουρίστες της ζωής (εξαιρετικές κατηγορίες ανθρώπων και οι τρεις παραπάνω). Πλέον οι χειροτέχνες είναι ένα σύνολο ανθρώπων που αντικατέστησε την κατάθλιψη της ανεργίας, με δημιουργικότητα και μια ελπίδα να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.
Εδώ και καιρό, ψάχνω να βγάλω άκρη με τις άδειες των χειροτεχνών, με το νομικό πλαίσιο, απαιτήσεις, φορολογία, έναρξη, όχι έναρξη, καλλιτεχνία, έκθεση σε δημόσιο, έκθεση σε ιδιωτικό χώρο κλπ κλπ. Χάος! Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ. Υπάρχουν όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, όπου μπορεί κάποιος να χαίρει νομιμότητας και παράλληλα να είναι παράνομος (που ας γελάσουμε λίγο για το είδος της παρανομίας). Δεν υπάρχει όμως κανένας τρόπος να βρεις κάτι ξεκάθαρο και ρεαλιστικό.

Μέχρι προ διετίας μπορούσαμε οι χειροτέχνες μέσω της περιφέρειας (τμήμα εμπορίου αντί του παλαιού ΕΟΜΕΧ) να βγάλουμε μία άδεια χειροτέχνη παραγωγού για πλανόδιο εμπόριο, η οποία δεν απαιτούσε έκδοση αποδείξεων και τήρηση βιβλίων, καθώς απευθυνόταν σε άνεργους που θα έβγαζαν με αυτό τον τρόπο ένα χαρτζιλίκι (γιατί χαρτζιλίκι βγάζεις). Έκανες μία επίδειξη των έργων σου και των τεχνικών σου ώστε να βεβαιωθεί πως δεν εμπορεύεσαι αλλά παράγεις και η άδεια ίσχυε για έναν χρόνο και σε κάλυπτε πανελλαδικά, αρκεί να μην ήσουν σταθερός σε ένα σημείο για πολύ ώρα. Σε συνεννόηση με τον κάθε δήμο, υπήρχε σε κάποιους δήμους μόνο, και η άδεια για την χρήση πεζοδρομίου με ή χωρίς αντίτιμο, που σου επέτρεπε και να είσαι σταθερός σε κάποιο ορισμένο σημείο. Αυτά, τα σχεδόν ξεκάθαρα, ίσχυαν μέχρι πριν δυο χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα της παρανομίας.

Πλέον αν και άνεργος ο χειροτέχνης που φέρει την εν λόγω άδεια από παλαιότερα έτη, πρέπει να κάνει έναρξη επιχείρισης, να εγγραφεί στον ΟΑΕΕ, να έχει ταμειακή (σύντομα και μηχάνημα για κάρτες) και να πρέπει να αντεπεξέλθει στους κανόνες εμπορίου. Άνθρωπος που κατά μέσω όρο τζιράρει 20 με 25 ευρώ. Άδειες χειροτέχνη δεν εκδίδονται πλέον και οι υπάρχουσες ανανεώνονται μόνο για έμμεσα ασφαλισμένους (ούτε κάποιος εγγεγραμμένος στην πρόνοια δεν μπορεί να κάνει ανανέωση!). Κάποιοι δήμοι δίνουν άδειες που ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν σε ποιο επίπεδο καλύπτουν τον χειροτέχνη πέρα από την κατάληψη πεζοδρομίου και τι συμβαίνει με έλεγχο από κλιμάκιο της εφορίας, γιατί ούτε η εφορία ξέρει ακριβώς. Σε κάποιες περιοχές υπάρχει καθεστώς ανοχής, καθώς ξέρουν ποιος είναι ο χειροτέχνης και τι ακριβώς κάνει και τον αφήνουν να υπάρχει, κάνοντας τα στραβά μάτια. Αλλά υπάρχουν και οι άλλες περιοχές, οι πολλές, όπου σου φέρονται σαν κοινό εγκληματία και στη δουλειά σου, σαν να είναι σκουπίδι.

Αν λοιπόν σε έλεγχο είτε τακτικό, είτε κατόπιν καταγγελίας (ναι και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά) βρεθεί χειροτέχνης χωρίς άδεια σε ισχύ, ακολουθείται η διαδικασία του αυτόφωρου, κατάσχεση και καταστροφή των έργων του και πρόστιμο 5.000€! Δηλαδή τον μαζεύουν μέσα λες κι εγώ δεν ξέρω τι έκανε, του επιβάλουν ένα πρόστιμο που αντιστοιχεί δυο-τρεις φορές ή και παραπάνω στο ετήσιο εισόδημα του και το πιο απάνθρωπο, για μένα τουλάχιστον, παίρνουν τη δουλειά του, την έμπνευση του, το μεράκι του, τον κόπο του και τον καταστρέφουν. Για ποιο λόγο; Θέλω να καταλάβω για ποιο λόγο! Κάνει κάποιος μια ύστατη προσπάθεια να σταθεί στα πόδια του και να είναι δημιουργικός με τρόπο που πραγματικά είναι τίμιος, σε ηθικό αλλά και σε κάθε επίπεδο, γιατί να αντιμετωπιστεί σαν κοινός εγκληματίας; 
Θα θέλαμε κι εμείς, κυρίως ίσως εμείς, ένα πλαίσιο συγκεκριμένο να λειτουργούμε, να μην αντιμετωπιζόμαστε σαν παρεμπόριο και να μην είμαστε λαθραίοι, υπό την ανοχή κάποιων. Θα θέλαμε να ανταποδώσουμε στο δήμο που μας παραχωρεί κάποιο σημείο, κάτι.Υπάρχουν τουριστικές περιοχές που οι χειροτέχνες έχουν ένα πραγματικά καλό εισόδημα, ας υπάρξει αντίστοιχη απαίτηση από τους δήμους και τις περιφέρειες ώστε να τους αποδίδονται τα νόμιμα. Ήδη πέρυσι έγινε μια προσπάθεια συλλογής υπογραφών για να δοθούν άδειες, η οποία μάλλον δεν έφερε κάποιο αποτέλεσμα. 

Η χειροτεχνία είναι ένα κομμάτι πολιτισμού και λαϊκής τέχνης. Έχουμε την τύχη να έχουμε πληθώρα παραδοσιακών τεχνικών, που μας επιτρέπουν να τις φέρουμε στην νέα εποχή, με έμπνευση και μεράκι. Γιατί να μην εντασσόμαστε στο κομμάτι του τουριστικού ενδιαφέροντος; Δεν είμαστε εγκληματίες, δεν είμαστε αλήτες, κλέφτες, φοροφυγάδες. Ας σταματήσει το κράτος να μας φέρεται έτσι και ας κατανοήσει πως η απαίτηση ένταξης στους ελεύθερους επαγγελματίες είναι ανεδαφική και ποινικοποιεί την προσπάθεια μας να μείνουμε όρθιοι.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

H συγκαλυπτική κοινωνία και το έγκλημα- μέρος 2ο


Τα Χριστούγεννα του 2012 επέστρεφα οριστικά στην Ξάνθη. Μία ημέρα πριν με βρήκε στη Θεσσαλονίκη να ξυπνάω βρίσκοντας στο κινητό μου 17 κλήσεις και πολλά μηνύματα. Είναι η βεβαιότητα πως κάτι κακό έχει συμβεί. Το πρώτο μήνυμα που ανοίγω είναι ηλεκτροσόκ. "Σκότωσαν τη Ζωΐτσα, μιλούν για στυγερό έγκλημα". Επέστρεψα στην Ξάνθη την επόμενη της κηδείας. Όλη η πόλη πενθούσε, ένιωθες βαριά από την είσοδο της πόλης. Όλοι συγκλονισμένοι.  

Όλοι είχαν ακούσει ξανά γι αυτόν, τον Απρίλιο του '11, αλλά δεν αποδείχτηκε, δεν τα κατάφεραν, το θύμα είχε κενά, καταδικάστηκε μόνο για σωματική βλάβη, είπε πως της ζήτησε συγνώμη, είπαν πολλοί πως ήταν καλός άνθρωπος και αποκλείεται και βγήκε έξω πάλι, όλοι τον ξέχασαν, τον συγχώρεσαν, η κοπέλα έφυγε, ένα τσουλί λιγότερο. Είχε κι αυτός υποστηρικτές σε εκείνο το πρώτο περιστατικό. Έπρεπε να κάνει το επόμενο βήμα και να θρηνήσουμε όλοι μια φίλη, να βιώσουμε ένα δράμα για να δούμε ποιος ήταν. Ένα ασυνείδητο, κομπλεξικό τίποτα, τερατούργημα της πατριαρχικής κοινωνίας. 

Οι αστυνομικοί ρωτούσαν τι φορούσε η Ζωή και αν είχε πιει... και δεν έψαχναν καν για ένα βιαστή αλλά για ένα δολοφόνο. Η κλασική νοοτροπία μιας κοινωνίας που θεωρεί τη γυναίκα αντικείμενο του πόθου, που δεν πρέπει να προκαλεί για να μην υποστεί τις συνέπειες. Κάθε θύμα πάντα φταίει. Πριν πιαστεί ο δράστης κάποιοι άλλοι υπέθεταν πως τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί παρά να είναι προσωπικό. Πάθους, εκδίκησης κλπ. Προφανώς δεν γνώριζαν τη Ζωή. Δεν ήταν ούτε θύτης, ούτε θύμα. Δεν θα προκαλούσε ποτέ οργή, ούτε ποτέ και θα υποτάσσονταν στη βία κάποιου. Οι υποθέσεις όμως όλες, πέσαν έξω. Ήταν ένα εντελώς τυχαίο θύμα, που βρέθηκε στο δρόμο του τύπου, τη λάθος στιγμή. Ήταν η καθεμία ή καλύτερα ο καθένας από εμάς. 

Στην πορεία που έγινε το Μάρτιο του 2013(βλ. φωτογραφία) συμμετείχαν πολλές οργανώσεις και πολλοί άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, ήταν μια μεγάλη και πολύ δυναμική πορεία για τα δεδομένα της πόλης. Είχε όμως και ένα άλλο χαρακτηριστικό, ελάχιστους Ξανθιώτες. Η συζήτηση που ακολούθησε, είχε συγκλονιστικές στιγμές από γυναίκες που έσπασαν τη σιωπή τους όμως και πάλι η κοινωνία της Ξάνθης απούσα μέσα στις ομιλίες, μόνο οι ελάχιστοι, κυρίως από αλλού, ήδη ευαισθητοποιημένοι πάνω στο θέμα. Μία γυναίκα από τα πομακοχώρια εκλιπαρούσε για βοήθεια για τον βιασμό της κόρης της από συγγενικό πρόσωπο τους και δύο ανήλικους. Μία άλλη, με εξίσου τραγική ιστορία. Γυναίκες που καταστρέφεται η ζωή τους και επειδή είναι ακόμη ζωντανές, η κοινωνία  τις καταστρέφει κι άλλο. Αλλά και άντρες και παιδιά, που σιωπούν σε ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό σε έναν βιασμό. 

Όλοι οι θύτες καλοί είναι, μερικοί αξιοσέβαστοι και δημοφιλείς, άλλοι μεροκαματιάρηδες, οικογενειάρχες, ήσυχοι άνθρωποι. Ναι αυτό είναι! Οι βιαστές είναι άνθρωποι καθημερινοί, δεν είναι τέρατα με κέρατα στο κεφάλι, που φέρνουν στον εξαποδώ. Αυτοί είναι, οι διπλανοί μας, οι γείτονες μας. Όχι όμως, δεν πρέπει να γίνουμε καχύποπτοι με όλους, πρέπει να πάψουμε την ατιμωρησία. Πρέπει να είναι σημαντικό που τολμά κάποιος να πει πως κακοποιήθηκε, βιάστηκε, χτυπήθηκε. Πρέπει να είναι σημαντικό να μας νοιάζει που το λέει. Αυτό λένε και οι καμπάνιες ενάντια στο bullying που μας συγκινούν εξάλλου όλους και το καταδικάζουμε. 

Κουβέντες όπως,,,,,
"Ε! στα χωριά και ειδικά εκεί, αυτά συμβαίνουν". "Ε! τώρα, στο μπαρ καθόταν κι έπινε μαζί τους και γούσταρε". "Ε!και σιγά μη δεν ήθελε, απλά φρίκαρε". "Ε! τι να πεις τώρα, ψέμματα όλα". "Ε! κι αυτός μη νομίζεις πως χαλάστηκε, την κουνάει την αχλαδιά" "Ε! κι αυτό τώρα 16 χρονών, το είδες πως ντύνεται". Είναι η κοινωνία που τρέφουμε και ζούμε. Δεν πρέπει να μας το επιτρέπουμε. 

Εδώ και καιρό δυστυχώς, ένα νέο παιδί, φοιτητής σε ξένη πόλη, είναι εξαφανισμένο και η αιτία είναι κάποιοι γύρω του, σε μέρος που όλοι έβλεπαν τι του συνέβαινε και κανείς δεν μίλησε, δεν τον υπερασπίστηκε, δεν στάθηκε δίπλα του. Κακή συγκυρία, στην πόλη μας μια φοιτήτρια, στην ίδια περίπου ηλικία, ξένη εδώ, καταγγέλλει πως βιάστηκε. Ναι σοκάρει και ειδικά αν ο άνθρωπος που κατηγορείται είναι γνωστός σου. Μαζεύτηκαν υποστηρικτές λοιπόν στο δικαστήριο και κατέβασαν και τα πανό που καταδίκαζαν κάθε βιασμό ενοχλημένοι. Τα προφίλ τους έχουν μηνύματα συμπαράστασης. Να με συγχωρούν όλοι αυτοί, μα πέρα από το τεκμήριο της αθωότητας που δικαιούται καθένας, το θύμα παραμένει η κοπέλα. Σε εκείνη χρειάζεται υποστήριξη, τουλάχιστον σε ηθικό επίπεδο. Με προσβάλει αφάνταστα και ως γυναίκα και ως άνθρωπο, να λιθοβολεί μια κοινωνία μια γυναίκα που καταγγέλλει το βιασμό της. Θα έπρεπε νομίζω όλους να μας θλίβει και να το διορθώσουμε. Λυπάμαι τρομερά για τα δεκάδες Like σε άθλια σχόλια φίλων τους, πραγματικά είναι τρομακτικό. 

Δεν γνωρίζω τους ανθρώπους που κατηγορούνται και δεν έχω καμία άποψη για αυτούς προσωπικά. Τα κουτσομπολιά γύρω από αυτούς δεν πρόκειται να τα ακούσω, γιατί είναι της ίδιας ποιότητας με τα άθλια σχόλια για την κοπέλα. Η λογική της αρένας υπερισχύει σε τέτοιες στιγμές. Ας αποφασίσουμε τι σημαίνει η αποδοχή του περιστατικού, για την πραγματικότητα που θα ζούμε στο εξής. Όταν κάτι τέτοιο καταγγέλλεται, πρέπει να ερευνάται όσο πιο σοβαρά και αμερόληπτα γίνεται,. Κάθε άλλη αντίδραση είναι αυτοματισμός μιας κοινωνίας που κρύβει τα άπλυτα κάτω από το χαλί. Είναι η συγκαλυπτική κοινωνία και το έγκλημα, είμαστε εμείς. 

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Άτσαλες ρίμες Part 6


Έρχονται μέρες που ξεχνάς το γιατί
επιμένεις να ξυπνάς κάθε πρωί
αφού και πάλι προσπερνά η ζωή
και σε άλλο κουφάρι πάει να δώσει πνοή

Γιατί ο πόνος κι ο φόβος γίναν συνήθεια ρε συ
και για τη μοναξιά σου πάλι μόνος φταίχτης είσαι εσύ
γιατί δεν αποκτούν οι σχέσεις αυτή τη ροή
που κάνει την κάθε στιγμή μαγική

Δεν ξέρεις αν στα αλήθεια φταις τόσο εσύ
δεν πήρες χαμπάρι πότε χάλασε η στάση η θετική
και κάθε αγκαλιά που ανοίγεις οδηγεί στη δική σου συντριβή
και η σωτηρία για σένα πάντα αρνείται να εμφανιστεί

Λες να φταίει εκείνη η παλιά πληγή
που χρόνια τώρα στοιχειώνει την ψυχή
που δεν ξεπεράστηκε ποτέ και μένει ανοιχτή
ή να φταίνε της ζωής οι ρυθμοί, που αλλού σε πάνε κι όχι εκεί που έχεις ταχθεί

Γιατί το ξέρουν όλοι πως της αγάπης η δυναμική
αλλάζει το φόντο από σκοτάδι σε αυγή
μα κάτι πάντα πάει στραβά και μένεις εκεί
όπου ξεκίνησες με στόχο τη φυγή

Φιλοσοφίες, λόγια σκέψεις να πέφτουν βροχή
μα και πάλι μόνη στο κρύο ευάλωτη
χωρίς μια αγκαλιά με αγάπη ειλικρινή
χωρίς συντρόφους στο κανάλι, στην ίδια διαδρομή

Και όχι το στόρι δεν έχει πάντα κατάληξη καλή
γιατί οι δίπλα ήταν μαζί σου μέχρι εκεί
που τη δική τους ανάγκη κάλυπτες και δεν γεννήσατε μαζί
ένα όνειρο που όλοι θα είμαστε μαζί

Άντε γεια λοιπόν της ζωής λιποτάκτη
που με άφησες στην άβυσσο μόνη με το άχτι
πάω κι εγώ γι αλλού χωρίς χάρτη
έτσι κι αλλιώς η άγνοια είναι το δικό μου κατάρτι

Και αν θέλω στα αλήθεια να με πω ειλικρινή
με πόνεσε τόσο η απουσία αυτή
από την ώρα εκείνη που είπαμε μαζί
πως τη μοναξιά θα σπάσουμε, θα φύγει η σιωπή

Θα τα πούμε ελπίζω ξανά πριν το τέλος παιχτεί
θα είμαστε καλύτεροι παίκτες κι οι δύο γιατί
η ζωή δεν αφήνει περιθώρια να χάνει μόνο η αγάπη
και οι μελανιές είναι παράσημα από ακάλυπτη ανάγκη


Σε κάθε λεπτό μοναξιάς αφιερωμένοι στίχοι
στο καλά μαθημένο από χρόνια παραμύθι
που δεν θέλει την αγάπη να μένει μονάχη
μα πάλι και πάλι κάπου ξερνάει το τέλος το happy
τη σάπια αυταπάτη

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Άτσαλες ρίμες Part 5 Charlie Hebdo

Η αγάπη πιο δυνατή από το μίσος

Δεν ξέρω πώς να βρω τον τρόπο το σωστό,
έγινε στη Γαλλία φίλε μεγάλο μακελειό,
φοβάμαι πως πάλι αν όπως θέλω τα πω,
αμέσως όλοι θα με πούνε γραφικό.

Σκότωσαν κάποιους που κρατούσαν ραπιδογράφους,
είδαν τον εχθρό σε μερικούς σκιτσογράφους,
άνθρωποι που τόσα χρόνια σκάβουνε τάφους,
να θάψουν τους δικούς τους ανθρώπους  σε πολεμικούς λάκκους.

Κάποτε στη χώρα τους οι γυναίκες φορούσαν τα πάντα,
μα τους έπεισαν να ξεκινήσουν για τον πόθο ιντιφάντα,
μαθαίνουν να μισούν τον άλλο, χωρίς να ξέρουν συμβάντα,
χάνουν την αντίληψη τους από λόγια μεγάλα.

Στην αρένα που έχουν μπει και παλεύουν για θεό,
τους περιμένει ένας σκλάβος σαν κι αυτούς κι όχι το θεριό,
το θεριό πουλάει όπλα και περνάει καλά,
μετράει κάθε θάνατο με εκατομμύρια λεφτά.

Κάποτε είχαν σκλάβους μόνο αυτούς
και τους κατηγορούσαν σαν απολίτιστους,
τώρα έχουν σκλάβους και τους δυτικούς,
και αντί να ενωθούν, βλέπουν εχθρούς τους κοντινούς.

Ο πόλεμος φίλε ήταν πάντα ταξικός,
ακόμη και τότε που εξουσίαζε ο αθηναϊκός πολιτισμός,
από τότε που βγήκαν τα ιερατεία μπροστά
έγιναν το μίσος και ο φόβος λάβαρα ιερά.

Σκοτώνουν το γέλιο, τον έρωτα, τη χαρά,
πουλάνε ζωή μετά θάνατον για να κρατάνε νεκρά,
αυτά τα χέρια που δημιουργούν την εξέλιξη,
χώρια τους ανθρώπους από την πνευματική ανέλιξη.

Μα φτάνει ρε σκλάβε να παλεύεις εσύ,
για να σωθεί αυτός που σου τρώει τη ζωή,
πάρ’ το χαμπάρι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι να ζουν
και όχι αφέντες και θεούς να προσκυνούν.

Πάψε να μισείς το διαφορετικό,
γιατί είναι κομμάτι από έναν εαυτό,
που κρύβεις καλά από φόβο ξανά,
μη τυχόν και στεναχωρεθούν τα αφεντικά.


Βρες τη δύναμη όχι  να πεις σε όλα αυτά
και πάμε μαζί να τους τσακίσουμε τον τσαμπουκά
Όταν καταλάβεις πως είμαστε αδερφοί,
το φίδι αναγκαστικά στην τρύπα του και πάλι θα κρυφτεί
και θα έχουμε ίσως τότε αυτό που λείπει,
μια ευκαιρία να δώσουμε σε όλο τον πλανήτη,
στις ζωές μας και σε κάθε ζωή,
μια ευκαιρία για ελευθερία, δημιουργία, ειρήνη στη γη. 


Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Άτσαλες ρίμες Part4


Άτσαλες ρίμες νούμερο πέντε κι ας φαίνονται τέσσερις κρύβω αυτά που με καίνε. Πάμε ξανά λοιπόν απ’ την αρχή, να μιλήσουμε για μια άλλη εκδοχή. Αυτή που φοβάται να εκφραστεί, μήπως κι αλήθεια βγει και η ψυχή προδοθεί. Γιατί θέλει να πιστέψει και να εμπιστευθεί, μα τα περιθώρια στενεύουν και η αλήθεια θα φανεί. Όσο κι αν θέλω να είναι αλλιώς η στιγμή, μετέωρη μένω και αναρωτιέμαι γιατί. Κι όλα αυτά τα λέω γιατί δεν αποκλείω πως μπορεί, να μην πρόλαβε ο φίλος να το σκεφτεί.

Μπερδεύομαι πολύ κάθε φορά, μα δεν μασάω, πάω πάντα μπροστά.

Θέλω μαζί σου τώρα να μοιραστώ ένα δικό μου μυστικό, που ίσως στα μάτια σου να μοιάζει παράπονο, αλλά δεν είναι και το εννοώ, είναι απλά αυτό που με έκανες φίλε να αισθανθώ. Σε ρωτάω λοιπόν, με όλη μου την καρδιά και με όσα νομίζω ότι είναι τόσο απλά, πως τη στιγμή που βλέπεις πως κι εγώ πονώ, με αδειάζεις και μένω να απορώ; Τι τάχα μοιραζόμαστε σε κάθε λεπτό, όταν με βλέπεις να δακρύζω και διόλου δεν σε νοιάζει γι’ αυτό; Έχεις ποτέ σκεφτεί, πως θα ήταν όλα πιο αληθινά, αν ρωτούσες ρε φίλε! Είσαι καλά; Τι σου συμβαίνει και μοιάζεις σκυθρωπός, μήπως χάθηκε και πάλι απ’ τη ζωή σου ο σκοπός; Ή έστω κι αν αυτά είναι πάρα πολλά, ένα μη μασάς, θα πάμε παρέα σε όλα.

Μπερδεύομαι πολύ κάθε φορά, μα δεν μασάω, πάω πάντα μπροστά.

Κι έτσι γεννιέται η απορία της στιγμής, θέλεις και να αγαπάς ή μόνο να αγαπηθείς; Γιατί να πω αυτό που έμαθα μετά από τόσα σκατά, κάτι τέτοια, δεν είναι αληθινά. Η αγάπη δεν είναι ποτέ μονόδρομος, είναι ο πιο ωραίος δρόμος πάντα αμφίδρομος. Αυτόν που σου είπα, να βαδίσουμε μαζί, μα έμεινα εγώ με το δάκρυ και χωρίς απορία εσύ, για το τι μου συμβαίνει και πως θα διορθωθεί, άραγε φτάνει ένα χάδι ή λίγη προσοχή. Ελευθερία σου φωνάζω ξανά, μα χωρίς σεβασμό, τα μονοπάτια είναι άβατα, γάματα.

Μπερδεύομαι πολύ κάθε φορά, μα δεν μασάω, πάω πάντα μπροστά.

Πάω ξανά λοιπόν στου χρόνου τη στιγμή, που δεν είχε ακόμη η προσδοκία γεννηθεί, πως σύντροφοι μπορούμε να γίνουμε χωρίς τη σκέψη, μα μόνο με το συναίσθημα που είναι της ψυχής η θρέψη. Κι έτσι κάνω ένα βήμα πίσω λοιπόν, για να μη μείνει κανένα πικραμένο παρελθόν, σε μία από τις πιο όμορφες που ζήσαμε  στιγμές, να είσαι καλά και ότι θες. Σε κάθε σου χαρά, θα είμαι σκαλοπάτι γερό, γιατί δεν έχω πια το εγώ μου να καταπατώ. Έχω μόνο έναν εαυτό γεμάτο αγάπη, που θα χαράξει ότι κι αν λένε καινούριο μονοπάτι. Γιατί βλέπω μπροστά μου μόνο εμείς και σε αυτό αν θέλεις να αμυνθείς, λυπάμαι, μα ο φόβος θα είναι πάντα νικητής.

Μπερδεύομαι πολύ κάθε φορά, μα δεν μασάω, πάω πάντα μπροστά. Κι ελπίζω μετά από όλα αυτά να καταλάβεις κι εσύ και να δώσεις ψυχή. Ναι να δώσεις ψυχή. Κι ο φόβος θα εξημερωθεί, θα γίνει γέλιο και μεγάλη γιορτή, που θα μοιραστούμε, όλοι μαζί. Όλοι μαζί, όλοι μαζί...