Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

H συγκαλυπτική κοινωνία και το έγκλημα- μέρος 2ο


Τα Χριστούγεννα του 2012 επέστρεφα οριστικά στην Ξάνθη. Μία ημέρα πριν με βρήκε στη Θεσσαλονίκη να ξυπνάω βρίσκοντας στο κινητό μου 17 κλήσεις και πολλά μηνύματα. Είναι η βεβαιότητα πως κάτι κακό έχει συμβεί. Το πρώτο μήνυμα που ανοίγω είναι ηλεκτροσόκ. "Σκότωσαν τη Ζωΐτσα, μιλούν για στυγερό έγκλημα". Επέστρεψα στην Ξάνθη την επόμενη της κηδείας. Όλη η πόλη πενθούσε, ένιωθες βαριά από την είσοδο της πόλης. Όλοι συγκλονισμένοι.  

Όλοι είχαν ακούσει ξανά γι αυτόν, τον Απρίλιο του '11, αλλά δεν αποδείχτηκε, δεν τα κατάφεραν, το θύμα είχε κενά, καταδικάστηκε μόνο για σωματική βλάβη, είπε πως της ζήτησε συγνώμη, είπαν πολλοί πως ήταν καλός άνθρωπος και αποκλείεται και βγήκε έξω πάλι, όλοι τον ξέχασαν, τον συγχώρεσαν, η κοπέλα έφυγε, ένα τσουλί λιγότερο. Είχε κι αυτός υποστηρικτές σε εκείνο το πρώτο περιστατικό. Έπρεπε να κάνει το επόμενο βήμα και να θρηνήσουμε όλοι μια φίλη, να βιώσουμε ένα δράμα για να δούμε ποιος ήταν. Ένα ασυνείδητο, κομπλεξικό τίποτα, τερατούργημα της πατριαρχικής κοινωνίας. 

Οι αστυνομικοί ρωτούσαν τι φορούσε η Ζωή και αν είχε πιει... και δεν έψαχναν καν για ένα βιαστή αλλά για ένα δολοφόνο. Η κλασική νοοτροπία μιας κοινωνίας που θεωρεί τη γυναίκα αντικείμενο του πόθου, που δεν πρέπει να προκαλεί για να μην υποστεί τις συνέπειες. Κάθε θύμα πάντα φταίει. Πριν πιαστεί ο δράστης κάποιοι άλλοι υπέθεταν πως τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί παρά να είναι προσωπικό. Πάθους, εκδίκησης κλπ. Προφανώς δεν γνώριζαν τη Ζωή. Δεν ήταν ούτε θύτης, ούτε θύμα. Δεν θα προκαλούσε ποτέ οργή, ούτε ποτέ και θα υποτάσσονταν στη βία κάποιου. Οι υποθέσεις όμως όλες, πέσαν έξω. Ήταν ένα εντελώς τυχαίο θύμα, που βρέθηκε στο δρόμο του τύπου, τη λάθος στιγμή. Ήταν η καθεμία ή καλύτερα ο καθένας από εμάς. 

Στην πορεία που έγινε το Μάρτιο του 2013(βλ. φωτογραφία) συμμετείχαν πολλές οργανώσεις και πολλοί άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, ήταν μια μεγάλη και πολύ δυναμική πορεία για τα δεδομένα της πόλης. Είχε όμως και ένα άλλο χαρακτηριστικό, ελάχιστους Ξανθιώτες. Η συζήτηση που ακολούθησε, είχε συγκλονιστικές στιγμές από γυναίκες που έσπασαν τη σιωπή τους όμως και πάλι η κοινωνία της Ξάνθης απούσα μέσα στις ομιλίες, μόνο οι ελάχιστοι, κυρίως από αλλού, ήδη ευαισθητοποιημένοι πάνω στο θέμα. Μία γυναίκα από τα πομακοχώρια εκλιπαρούσε για βοήθεια για τον βιασμό της κόρης της από συγγενικό πρόσωπο τους και δύο ανήλικους. Μία άλλη, με εξίσου τραγική ιστορία. Γυναίκες που καταστρέφεται η ζωή τους και επειδή είναι ακόμη ζωντανές, η κοινωνία  τις καταστρέφει κι άλλο. Αλλά και άντρες και παιδιά, που σιωπούν σε ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό σε έναν βιασμό. 

Όλοι οι θύτες καλοί είναι, μερικοί αξιοσέβαστοι και δημοφιλείς, άλλοι μεροκαματιάρηδες, οικογενειάρχες, ήσυχοι άνθρωποι. Ναι αυτό είναι! Οι βιαστές είναι άνθρωποι καθημερινοί, δεν είναι τέρατα με κέρατα στο κεφάλι, που φέρνουν στον εξαποδώ. Αυτοί είναι, οι διπλανοί μας, οι γείτονες μας. Όχι όμως, δεν πρέπει να γίνουμε καχύποπτοι με όλους, πρέπει να πάψουμε την ατιμωρησία. Πρέπει να είναι σημαντικό που τολμά κάποιος να πει πως κακοποιήθηκε, βιάστηκε, χτυπήθηκε. Πρέπει να είναι σημαντικό να μας νοιάζει που το λέει. Αυτό λένε και οι καμπάνιες ενάντια στο bullying που μας συγκινούν εξάλλου όλους και το καταδικάζουμε. 

Κουβέντες όπως,,,,,
"Ε! στα χωριά και ειδικά εκεί, αυτά συμβαίνουν". "Ε! τώρα, στο μπαρ καθόταν κι έπινε μαζί τους και γούσταρε". "Ε!και σιγά μη δεν ήθελε, απλά φρίκαρε". "Ε! τι να πεις τώρα, ψέμματα όλα". "Ε! κι αυτός μη νομίζεις πως χαλάστηκε, την κουνάει την αχλαδιά" "Ε! κι αυτό τώρα 16 χρονών, το είδες πως ντύνεται". Είναι η κοινωνία που τρέφουμε και ζούμε. Δεν πρέπει να μας το επιτρέπουμε. 

Εδώ και καιρό δυστυχώς, ένα νέο παιδί, φοιτητής σε ξένη πόλη, είναι εξαφανισμένο και η αιτία είναι κάποιοι γύρω του, σε μέρος που όλοι έβλεπαν τι του συνέβαινε και κανείς δεν μίλησε, δεν τον υπερασπίστηκε, δεν στάθηκε δίπλα του. Κακή συγκυρία, στην πόλη μας μια φοιτήτρια, στην ίδια περίπου ηλικία, ξένη εδώ, καταγγέλλει πως βιάστηκε. Ναι σοκάρει και ειδικά αν ο άνθρωπος που κατηγορείται είναι γνωστός σου. Μαζεύτηκαν υποστηρικτές λοιπόν στο δικαστήριο και κατέβασαν και τα πανό που καταδίκαζαν κάθε βιασμό ενοχλημένοι. Τα προφίλ τους έχουν μηνύματα συμπαράστασης. Να με συγχωρούν όλοι αυτοί, μα πέρα από το τεκμήριο της αθωότητας που δικαιούται καθένας, το θύμα παραμένει η κοπέλα. Σε εκείνη χρειάζεται υποστήριξη, τουλάχιστον σε ηθικό επίπεδο. Με προσβάλει αφάνταστα και ως γυναίκα και ως άνθρωπο, να λιθοβολεί μια κοινωνία μια γυναίκα που καταγγέλλει το βιασμό της. Θα έπρεπε νομίζω όλους να μας θλίβει και να το διορθώσουμε. Λυπάμαι τρομερά για τα δεκάδες Like σε άθλια σχόλια φίλων τους, πραγματικά είναι τρομακτικό. 

Δεν γνωρίζω τους ανθρώπους που κατηγορούνται και δεν έχω καμία άποψη για αυτούς προσωπικά. Τα κουτσομπολιά γύρω από αυτούς δεν πρόκειται να τα ακούσω, γιατί είναι της ίδιας ποιότητας με τα άθλια σχόλια για την κοπέλα. Η λογική της αρένας υπερισχύει σε τέτοιες στιγμές. Ας αποφασίσουμε τι σημαίνει η αποδοχή του περιστατικού, για την πραγματικότητα που θα ζούμε στο εξής. Όταν κάτι τέτοιο καταγγέλλεται, πρέπει να ερευνάται όσο πιο σοβαρά και αμερόληπτα γίνεται,. Κάθε άλλη αντίδραση είναι αυτοματισμός μιας κοινωνίας που κρύβει τα άπλυτα κάτω από το χαλί. Είναι η συγκαλυπτική κοινωνία και το έγκλημα, είμαστε εμείς. 

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Άτσαλες ρίμες Part 6


Έρχονται μέρες που ξεχνάς το γιατί
επιμένεις να ξυπνάς κάθε πρωί
αφού και πάλι προσπερνά η ζωή
και σε άλλο κουφάρι πάει να δώσει πνοή

Γιατί ο πόνος κι ο φόβος γίναν συνήθεια ρε συ
και για τη μοναξιά σου πάλι μόνος φταίχτης είσαι εσύ
γιατί δεν αποκτούν οι σχέσεις αυτή τη ροή
που κάνει την κάθε στιγμή μαγική

Δεν ξέρεις αν στα αλήθεια φταις τόσο εσύ
δεν πήρες χαμπάρι πότε χάλασε η στάση η θετική
και κάθε αγκαλιά που ανοίγεις οδηγεί στη δική σου συντριβή
και η σωτηρία για σένα πάντα αρνείται να εμφανιστεί

Λες να φταίει εκείνη η παλιά πληγή
που χρόνια τώρα στοιχειώνει την ψυχή
που δεν ξεπεράστηκε ποτέ και μένει ανοιχτή
ή να φταίνε της ζωής οι ρυθμοί, που αλλού σε πάνε κι όχι εκεί που έχεις ταχθεί

Γιατί το ξέρουν όλοι πως της αγάπης η δυναμική
αλλάζει το φόντο από σκοτάδι σε αυγή
μα κάτι πάντα πάει στραβά και μένεις εκεί
όπου ξεκίνησες με στόχο τη φυγή

Φιλοσοφίες, λόγια σκέψεις να πέφτουν βροχή
μα και πάλι μόνη στο κρύο ευάλωτη
χωρίς μια αγκαλιά με αγάπη ειλικρινή
χωρίς συντρόφους στο κανάλι, στην ίδια διαδρομή

Και όχι το στόρι δεν έχει πάντα κατάληξη καλή
γιατί οι δίπλα ήταν μαζί σου μέχρι εκεί
που τη δική τους ανάγκη κάλυπτες και δεν γεννήσατε μαζί
ένα όνειρο που όλοι θα είμαστε μαζί

Άντε γεια λοιπόν της ζωής λιποτάκτη
που με άφησες στην άβυσσο μόνη με το άχτι
πάω κι εγώ γι αλλού χωρίς χάρτη
έτσι κι αλλιώς η άγνοια είναι το δικό μου κατάρτι

Και αν θέλω στα αλήθεια να με πω ειλικρινή
με πόνεσε τόσο η απουσία αυτή
από την ώρα εκείνη που είπαμε μαζί
πως τη μοναξιά θα σπάσουμε, θα φύγει η σιωπή

Θα τα πούμε ελπίζω ξανά πριν το τέλος παιχτεί
θα είμαστε καλύτεροι παίκτες κι οι δύο γιατί
η ζωή δεν αφήνει περιθώρια να χάνει μόνο η αγάπη
και οι μελανιές είναι παράσημα από ακάλυπτη ανάγκη


Σε κάθε λεπτό μοναξιάς αφιερωμένοι στίχοι
στο καλά μαθημένο από χρόνια παραμύθι
που δεν θέλει την αγάπη να μένει μονάχη
μα πάλι και πάλι κάπου ξερνάει το τέλος το happy
τη σάπια αυταπάτη

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Άτσαλες ρίμες Part 5 Charlie Hebdo

Η αγάπη πιο δυνατή από το μίσος

Δεν ξέρω πώς να βρω τον τρόπο το σωστό,
έγινε στη Γαλλία φίλε μεγάλο μακελειό,
φοβάμαι πως πάλι αν όπως θέλω τα πω,
αμέσως όλοι θα με πούνε γραφικό.

Σκότωσαν κάποιους που κρατούσαν ραπιδογράφους,
είδαν τον εχθρό σε μερικούς σκιτσογράφους,
άνθρωποι που τόσα χρόνια σκάβουνε τάφους,
να θάψουν τους δικούς τους ανθρώπους  σε πολεμικούς λάκκους.

Κάποτε στη χώρα τους οι γυναίκες φορούσαν τα πάντα,
μα τους έπεισαν να ξεκινήσουν για τον πόθο ιντιφάντα,
μαθαίνουν να μισούν τον άλλο, χωρίς να ξέρουν συμβάντα,
χάνουν την αντίληψη τους από λόγια μεγάλα.

Στην αρένα που έχουν μπει και παλεύουν για θεό,
τους περιμένει ένας σκλάβος σαν κι αυτούς κι όχι το θεριό,
το θεριό πουλάει όπλα και περνάει καλά,
μετράει κάθε θάνατο με εκατομμύρια λεφτά.

Κάποτε είχαν σκλάβους μόνο αυτούς
και τους κατηγορούσαν σαν απολίτιστους,
τώρα έχουν σκλάβους και τους δυτικούς,
και αντί να ενωθούν, βλέπουν εχθρούς τους κοντινούς.

Ο πόλεμος φίλε ήταν πάντα ταξικός,
ακόμη και τότε που εξουσίαζε ο αθηναϊκός πολιτισμός,
από τότε που βγήκαν τα ιερατεία μπροστά
έγιναν το μίσος και ο φόβος λάβαρα ιερά.

Σκοτώνουν το γέλιο, τον έρωτα, τη χαρά,
πουλάνε ζωή μετά θάνατον για να κρατάνε νεκρά,
αυτά τα χέρια που δημιουργούν την εξέλιξη,
χώρια τους ανθρώπους από την πνευματική ανέλιξη.

Μα φτάνει ρε σκλάβε να παλεύεις εσύ,
για να σωθεί αυτός που σου τρώει τη ζωή,
πάρ’ το χαμπάρι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι να ζουν
και όχι αφέντες και θεούς να προσκυνούν.

Πάψε να μισείς το διαφορετικό,
γιατί είναι κομμάτι από έναν εαυτό,
που κρύβεις καλά από φόβο ξανά,
μη τυχόν και στεναχωρεθούν τα αφεντικά.


Βρες τη δύναμη όχι  να πεις σε όλα αυτά
και πάμε μαζί να τους τσακίσουμε τον τσαμπουκά
Όταν καταλάβεις πως είμαστε αδερφοί,
το φίδι αναγκαστικά στην τρύπα του και πάλι θα κρυφτεί
και θα έχουμε ίσως τότε αυτό που λείπει,
μια ευκαιρία να δώσουμε σε όλο τον πλανήτη,
στις ζωές μας και σε κάθε ζωή,
μια ευκαιρία για ελευθερία, δημιουργία, ειρήνη στη γη.