Ο λεκές κι η λαδιά

Ή πως η ξευτίλα του Σύριζα ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Ήταν 5 Μαΐου του 2011 και οι πλατείες γέμισαν με κόσμο. Εμένα με βρήκε το απόγευμα αυτό στη Θεσσαλονίκη και στην πρώτη συνάντηση στο Λευκό Πύργο, όπου οι χιλιάδες που κατέφθαναν ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Μοναδικές στιγμές την πρώτη ανοργάνωτη και υπέροχη ημέρα που έκαναν δεδομένη την ύπαρξη και δεύτερης. Μέρα 2^η και από το πουθενά έχουν εμφανιστεί μικροφωνικές, τέντες, οργανωνόμαστε σκέφτομαι. Ο κόσμος είναι ζωντανός και έτοιμος. Σε κάθε ανακοίνωση εξελίξεων από τη βουλή σε ελάχιστα λεπτά διαφορετικές παρέες είχαν βγάλει ήδη συνθήματα. Το μυαλό του κόσμου ήταν σε εγρήγορση, υπήρχε παλμός και ένιωθες την ετοιμότητα για δραση. Έβραζαν όλοι κι άφριζαν, ήθελαν να δράσουν. Ήμασταν οι Αγανακτισμένοι.

Καθώς οι μέρες περνούσαν η οργάνωση ήταν οργιώδης. Γίνανε ομάδες και στελεχώθηκαν άμεσα. Πολλή ετοιμότητα! Ενθουσιασμένη μπήκα σε μία δύο ομάδες. Είδα πως ήταν μάλλον παρεάκια και όχι τυχαίοι. Ήξεραν ονόματα, ποιόν, προέλευση, έκλειναν μάτι και συνεννοούνταν. Ήταν και λίγο κρύοι έως εχθρικοί με τους αγνώστους εθελοντές όπως του λόγου μου. Ήταν ζήτημα χρόνου να καταλάβουμε αρκετοί πως οι ενορχηστρωτές ήταν συνιστώσες του Σύριζα με πολύ συγκεκριμένη ατζέντα. Οι δημοσιεύσεις στη σελίδα γινόταν κυρίως από υποψηφίους του νομαρχιακού ψηφοδελτίου του Κουράκη και πλέον η ορμή που αναφέρθηκε είχε γίνει ήδη πιο εύπλαστη. Έκλεισαν μικρόφωνα όποτε ένιωθαν πως χρειαζόταν, έθαψαν διαφορετικές φωνές σε «καμμένες» μέρες, αρνιόταν την κομματική τους ταυτότητα αν μιλούσες για κατευθύνσεις.

Σε μία από τις συνελεύσεις η τοποθέτηση μου ήταν να πάψουμε να μαζεύουμε υπογραφές για την κατάργηση του μνημονίου καθώς ήταν μόνο οι κανόνες εφαρμογής της δανειακής σύμβασης και θα μπορούσαν άνετα να αντικατασταθούν από επόμενα μνημόνια. Το πρόβλημα ήταν καθαυτή η δανειακή σύμβαση. Την ώρα της ψηφοφορίας για το ποιες τοποθετήσεις εγκρίνονται και ποιες όχι από όλους μας, διαβάζεται η τοποθέτηση μου και απαντάται από μικροφώνου πως η νομική ομάδα αποφάνθηκε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει και πως το μνημόνιο είναι το πρόβλημα μας, οπότε απορρίπτεται χωρίς να ψηφήσουμε υπέρ ή κατά. Κάπως έτσι οι χιλιάδες της πλατείας, που έφθιναν αργά αλλά σταθερά, εκπαιδεύτηκαν να γίνουν ψηφοφόροι του Σύριζα. Εκπαιδεύτηκαν στο τι πρέπει και δεν πρέπει να μας αφορά. Μα το κυριότερο είναι πως εκπαιδεύτηκαν να χαλιναγωγήσουν την αγανάκτηση και την ορμή με το να καθίσουν κάτω και να αποφασίζουν για πράγματα που θα έκαναν ποιοι, άραγε;

Το βράσιμο του κόσμου ξεθύμανε σε ένα ανάλαφρο φιλολογικό ατμό που έβαλε μπρος στη μηχανή του Σύριζα για να πάει από το 4,6% του 2009 στο 16,78% του 2012. Εκεί ξεκίνησε η προετοιμασία για την εξουσία. Και μιλάμε για εξουσία λακέ φυσικά, μόνο τέτοια έχει η χώρα. Η απάντηση που είχα πάρει τότε από βουλευτή του Σύριζα ήταν πως είναι απαραίτητο να προσέξουμε με την ορμή του κινήματος μη ξεφύγει, πρέπει να στρέψουμε τη ροή του εκεί που πρέπει. Φυσικά η μόνη ανταπάντηση που υπάρχει είναι πως όποιος αλλάζει τη ροή του ποταμού είναι για να ποτίσει τα χωράφια του. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Σύριζα, έβγαλε τον κόσμο στο δρόμο ένα χρόνο μετά τη μεγαλειώδη πορεία που κατέληξε στην τραγωδία της Μαρφίν και τον εκπαίδευσε στη μη αντίδραση. Εισέβαλε σε όλα τα κινήματα που μπορούσε να επηρεάσει και τα άλωσε. Τα βρώμισε με το «μία από τα ίδια και αυτοί “οι αριστεροί”» και τον άφησε χωρίς στόχο.

Η αλήθεια είναι πως η μη τήρηση ούτε του ελάχιστου των όσων υπερασπιζόταν πριν την εξουσία ήταν μη αναμενόμενη ακόμη και από τους σπόνσορες του. Αποδείχτηκε μοναδική σκουληκότρυπα το κόμμα των ρομαντικών και ποιητών. Φαντάζομαι τη φρίκη των καημένων που έχουν φάει ξύλο στο δρόμο για να βγει αυτή η βρώμα στην επιφάνεια και να τους εξευτελίσει ως «μία από τα ίδια» δίνοντας παράσημα στους νταήδες που τους έδειραν και τους έπνιξαν στα χημικά. Τώρα εσύ που ακόμη αγανακτείς βλέπεις ελπίδα στον Κυριάκο; Στη ΧΑ; Στη μετανάστευση; Στο τίποτα; Να ξέρεις από εκεί που σε τρόμαξαν οι παλιοί και σε μάζεψαν οι τελευταίοι πρέπει να ξεκινήσεις πάλι. Από το δρόμο!  

Ζωή σε λόγου τους...

Πέθανε, αυτοκτονία, τον τρέλαναν τα οικονομικά προβλήματα. Πέθανε, τον δολοφόνησαν φασίστες. Πέθανε, δεν είχε μηχάνημα το νοσοκομείο. Πέθανε, ήταν άστεγος και πάγωσε. Πέθανε, δεν είχε φάει εδώ και μέρες. Πέθανε, έπιασε τη μάνα του από το χέρι και πήδηξαν στο κενό. 

Εδώ και χρόνια ακούμε αυτά τα νέα. Εδώ και χρόνια τους ακούμε να μας λένε πόσο φταίμε γι αυτό. Εδώ και χρόνια μάθαμε, πως δεν πρέπει να μιλούμε, δεν πρέπει να αντιδρούμε, δεν πρέπει να νοιαζόμαστε, δεν πρέπει να οργιστούμε γιατί αλλιώς είμαστε αιθεροβάμονες, είμαστε γραφικοί, είμαστε φίλοι με την τρομοκρατία, είμαστε η ανομία. 

Έτσι τους αφήσαμε να μας πουν, τι πρέπει να βάζουν οι αγρότες στα χωράφια τους. Μας πείσανε πως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παράγουμε ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικά και γενικά τίποτα. Μας έδειξαν πως η Ελλάδα θα γίνει μία χώρα παροχής υπηρεσιών και ο τουριστικός παράδεισος της Ευρώπης. Είδαμε ένα ένα τα εργοστάσια, τις βιοτεχνίες, τα καταστήματα να κλείνουν. Μάθαμε από αυτούς, πως ο μόνος λόγος να απεργούμε ή να αντιδρούμε είναι οι περικοπές (ε αυτό το θέλαμε κι εμείς λίγο, αφού οι αγελάδες ήταν παχιές και η πολιτική τόσο βαριά για βραδινή κουβέντα). Μας ενημέρωναν πάντα για το πόσο μας ταλαιπωρούν οι απεργίες, οι πορείες, οι αντιδρώντες εν γένει και πόσο εξοργισμένοι είμαστε μαζί τους. Μας έμαθαν να φταίει πάντα ο διπλανός μας και ποτέ αυτοί.

Πιστέψαμε κι εμείς στην παροχή υπηρεσιών και βρεθήκαμε σε μια πόλη, όπου το μπαξεδάκι που μας τάιζε ντομάτα με άρωμα και γεύση ντομάτας ήταν θολή ανάμνηση. Άνοιξαν οι τράπεζες για όλους μας. Πήραμε δάνεια, πήραμε πιστωτικές, πήραμε αέρα. Μετά οι εταιρίες που προωθούσαν τραπεζικά προϊόντα, έγιναν εισπρακτικές και ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τι έχεις; Σπιτάκι, χωραφάκι, καλώς τα παίρνουμε! Δεν έχεις, βάλε μια τζίφρα εδώ να περάσει το χρέος στο παιδί σου μη και σου τη βαρέσει και πηδήξεις από καμιά ταράτσα. 

Τώρα μας λένε, πως τα παιδιά δεν πειράζει να πεινάνε, δεν πειράζει να μην έχουν βιβλία, δεν πειράζει να μην έχουν γονείς που μια στο τόσο χαμογελάνε. Μας λένε πως αν η μάνα μας αρρωστήσει, πρέπει να προτιμήσουμε το κοράκι από το γιατρό, γιατί αυτό συμφέρει τις αγορές. Μας λένε πως μόνο είκοσι χρονάκια θα περάσουμε έτσι. Μας λένε πως τα 500€ είναι αρκετά για να ζήσουμε. Μας ζητάνε να αρνηθούμε και το ψωμί και την παιδεία και την ελευθερία και να αφεθούμε σε μια ανθρωποθυσία για να κατευνάσουμε τις αγορές. 

Μας λένε πως οι χώροι που μας προσφέρεται κάτι δωρεάν, όπου γίνονται πολιτικές συζητήσεις, συλλογικές κουζίνες, μαθήματα, όπου γίνεται προσπάθεια να γίνει πράξη η αλληλεγγύη, όπου άστεγοι βρίσκουν κατάλυμα, είναι εστίες ανομίας. Μας λένε πως τα νόμιμα εγκατελειμένα κτίρια, καλώς ρημάζουν και οι άνθρωποι στο κρύο καλώς πεθαίνουν. 

Αυτά μας λέγανε, αυτά μας λένε και έτσι συνεχίζουν. Δίνουν γη και ύδωρ κυριολεκτικά στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, προδικάζουν για εμάς ως ευλογία μία θέση με μισθό πείνας στο οικονομικό αυτό τσιμπούσι και εμείς κοιτάμε. Κοιτάμε και κατηγορούμε δώθεν και κείθεν. Όπου του φαίνεται του καθενός. Την πιθανότητα να κατεβάσουμε ρολά στις απαιτήσεις τους και να βγούμε στους δρόμους και να δείξουμε πως θέλουμε και μπορούμε μια άλλη πραγματικότητα όμως δεν τη βλέπουμε. Δεν μας την είπαν και δεν μας την έμαθαν κι εμείς μόνο αυτά ξέρουμε να κάνουμε, αυτά που μας έδειξαν, μας είπαν, μας έμαθαν. Ξέρουμε να αντιγράφουμε τη λαμογιά τους, ξέρουμε να καλύπτουμε τη βρωμιά τη δική μας και της οικογένειας μας, ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε τον πιο φτωχό, ξέρουμε να ξεχνάμε και πιθηκίζουμε τους αστούς, ενώ εμείς είμαστε το γεύμα. 

Αν λοιπόν δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από όσα κάναμε ως τώρα, αν δεν είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο και επιλέγουμε αυτή τη "φωνή της λογικής" που λέει πως δεν μπορούμε αλλιώς, ας μας συλλυπηθούμε και ας πούμε ζωή σε λόγου τους, γιατί εμείς έχουμε ήδη παραιτηθεί από τη δική μας. 

Μη με τρελαίνεις άλλο, θα το μετανιώσεις…

Όχι ρε φίλε, δε τη γουστάρω τη βία. Δεν σκέφτομαι βαρύ οπλισμό με ένα σαρδόνιο χαμόγελο πριν κοιμηθώ, ούτε ανατινάξεις, ούτε πυρπολήσεις, ούτε αίμα. Με σοκάρει η βία, με σοκάρει σε βαθμό να παγώνει το αίμα μου. Πες μου όμως τι; Πως; Τι να κάνω με αυτούς που βιάζουν την ανθρωπιά μου;

Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που μπαίνουν στο σπίτι των γονιών μου και τους τρομοκρατούν; Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που λένε την κρεμάλα, σωτηρία, τον φονιά, ακτιβιστή, τον φασίστα, πατριώτη, τον κλέφτη, κύριο, την ανθρώπινη ζωή, πολιτικό κόστος; Πώς να αντέξω να τους ακούω και να μην έχω δυνατότητα αντίλογου, ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος;

Πόσο ακόμη μπορώ να αντέξω αυτή την κατάφορη καταπάτηση της νοημοσύνης; Πόσα ακόμη πρέπει να πουν, πόσα ακόμη να διαστρεβλώσουν, πόσα ακόμα σπίτια να κλείσουν, πόσο ακόμη κόσμο να σκοτώσουν και να μην πέσω στα σαγόνια της βίας;

Αυτός ο εμφύλιος που θα ζήσει η χώρα, θα είναι αυτός που στήθηκε στα τηλεοπτικά πλατό, στις αίθουσες σύνταξης και στα καλοκουρδισμένα blogs. Η βία που φυτρώνει μέσα μου είναι η βία των μεταλλαγμένων σπόρων της ενημέρωσης, που νεκρώνει τον εγκέφαλο. Είναι η βία που αδίστακτα ανθρωπάρια, σπέρνουν ελαφρά την καρδία σε όλους εμάς.

Δεν αντέχει πολύ ένας άνθρωπος να κοιτά το άσπρο και να του λένε πως είναι μαύρο. Δεν αντέχει. Ή θα τρελαθεί ή θα τους χτυπήσει ή θα τρελαθεί και θα τους χτυπήσει. Η βία πάντως, θα έχει νικήσει.

Γράφω τώρα αυτές τις γραμμές, μπας και γλυτώσω από την τρέλα που με κάνει να θέλω να γίνω βίαιη. Ήδη η βία που μου ασκείται, με ξεπερνά, πάντα ήμουν υπέρμαχος της αγάπης, της συνύπαρξης, της κατανόησης, της προσπάθειας και τώρα μόνο με ένα σάκο του μποξ μπροστά μου θα ηρεμούσα. 

Όταν όμως θα ξέρω αρκετά καλά, να χτυπάω το σάκο που φαντασιώνομαι πως είναι αυτοί που πάνε να με τρελάνουν, θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό συμβαίνει στα μυαλά όλων μας. Ας το δούμε κατάματα, γιατί έρχεται.

Αντ’ αυτού, μπορούμε να κλείσουμε εργοστάσια, καταστήματα, δρόμους, να καταλάβουμε τηλεοπτικούς σταθμούς, να πούμε πως αυτό το γαμημένο πράγμα είναι άσπρο κι όχι μαύρο! Μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, να αφήσουμε χώρο στο συλλογικό κομμάτι του εαυτού μας και να περιορίσουμε την ατομικότητα. Να γίνουμε υπέροχα παραγωγικοί και να τους τρελάνουμε εμείς, πριν μας αποτελειώσουν αυτοί! Μπορούμε πολλά, πριν την τρέλα. Αν όμως δεν τα κάνουμε, καλό θα είναι να ξέρουμε πως πάμε ολοταχώς σε μια αρένα που θα μας κοστίσει πολλά περισσότερα από τον επιούσιο!

Σήμερα τα κατάφερα, ηρέμησα. Αύριο να δούμε…

Ήταν Ιούνης στις 17 ή Περί βίας το ανάγνωσμα

Ένας παραπλανητικός τίτλος για να με διαβάσετε!

Ήταν Ιούνης στις 17, μια Κυριακή, που κάποιοι πίστεψαν πως ήρθε η ώρα να αποποιηθούν τη βία. Να πάρουν τις ζωές στα χέρια τους. Να αποφασίσουν για το μέλλον τους βρε παιδί μου!

Έτσι λοιπόν, η βία με τα χίλια πρόσωπα και τα χιλιάδες θύματα, πήγε κάλπη. Μπήκε παραβάν και είδε τις “πραγματικές” της επιλογές.

Α. Ευρώπη, ευρώ, ο γνωστός θίασος που μας έχει κάνει να γελάσουμε και να κλάψουμε και στο παρελθόν.

Β . «Ε! Θα δούμε για την Ευρώπη, θα δούμε και για το ευρώ μωρέ» (γιατί ναι μεν φωνάζουμε, αλλά αν παραφωνάξουμε θα μας την κόψουν τη γλώσσα).

Αυτή η βία λοιπόν, είναι πολιτικό δικαίωμα. Βία που ασκείς και βία που σου ασκείται. Πέρα από τις δύο κυρίαρχες και «πραγματικές» επιλογές, αναπτύσσεται και μία παραφιλολογία, διαφόρων αποχρώσεων, σχετικά με τη βία γενικά.

• Κάποιοι λέγανε, «Βία είναι οι αριστεροί, οι αναρχικοί, οι μαθητές και όσοι αντιδρούν και φωνάζουν και σπάνε και καίνε». Λες και είναι προσωπική σκέψη ενός αρρωστημένου νου, αυτή η μορφή αντίδρασης. Λες και δεν είναι ο τρόπος που έχουν για να αντιδράσουν -με πέτρες, ξύλα και σπίρτα - οι αδύναμοι απέναντι σε πάνοπλους. Στόχος είναι αυτή η ομάδα για το κράτος, το παρακράτος, τα σκυλιά τους, τους υπεύθυνους για την επάνδρωση τους, τους αναμορφωτές και τους εκπαιδευτές σκύλων.

• Κάποιοι άλλοι λένε, «Βία είναι οι ξένοι που πλημμύρισαν τον τόπο και φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε». Λες και οι άνθρωποι αυτοί, λέγανε «τι να κάνουμε σήμερα; -Πάμε να διαλύσουμε τις ζωές των Ελλήνων!» Στόχος είναι αυτή η ομάδα για όσους επανδρώνουν το κράτος, το παρακράτος και τα σκυλιά τους.

• Από άλλη πλευρά μετά άκουγες, «Βία είναι, να θέλει μία μικρή μερίδα αμόρφωτων θερμοκέφαλων, να βγούμε από το € και την Ευρώπη» . Λες και η Ευρώπη, δεν αντέγραψε την Αμερική στη βία και τις μεθόδους, για να νικήσει το $. Λες και δεν αντιμετωπίζει τους πολίτες των κρατών που έβαλε στην αγκαλιά της, σαν αναλώσιμα. Στόχος είναι αυτή η ομάδα για όσους αναμορφώνουν και επανδρώνουν το κράτος, το παρακράτος και τα σκυλιά τους, δίνοντας τους μια οικονομικίστικη χροιά κύρους.

• Άλλη άποψη έλεγε «Βία είναι η Χρυσή Αυγή». Ναι η αλήθεια είναι πως το νεοναζιστικό κόμμα της Ελλάδας και κάθε χώρας είναι βίαιο. Δεν θα υπήρχε όμως, χωρίς την αγαστή συνεργασία και τροφοδοσία από το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Στόχος είναι αυτή η ομάδα για κάθε νοήμονα.

• Μετά, άλλοι λέγανε «Βία είναι να μου κόβεις το όνειρο της εξέλιξης, της ανάπτυξης της κερδοφορίας» Μια σοβαρή μετάφραση του παραπάνω, είναι η μεταπήδηση από τάξη σε τάξη – μέγας μύθος του καπιταλισμού, για να μην κλονιστεί η αυλή. Αυτή η ομάδα ξεκάθαρα, είναι στόχος για τους εκπαιδευτές σκύλων και επίσης της αποδίδεται ιδιαίτερο ακαδημαϊκό κύρος από το μηχανισμό, για να συγκεντρώσει τους «λογικούς».

Ενώ, λοιπόν, όλες οι παραπάνω ομάδες, είναι στόχοι για τους ίδιους εισηγητές βίας και το μηχανισμό τους, τελικά αλληλοστοχοποιούνται και στο σύστημα όλα βαίνουν καλώς με λίγες δυσλειτουργίες. Οι δυσλειτουργίες βέβαια, δεν προκαλούνται από την αφύπνιση κάποιας από τις παραπάνω ομάδες. Τα προβλήματα προκύπτουν, όταν το κεφάλαιο, κάνει βεβιασμένες κινήσεις και χαλαρώνει τη μάσκα της φιλανθρωπίας και της εξέλιξης, δείχνοντας για λίγο το πρόσωπο του ή – και μάλλον σε αυτή τη φάση είμαστε τώρα- γιατί είναι τόσο άφθονο το εργατικό δυναμικό, που δεν τρέχει και τίποτα αν πεθάνουν και μερικά εκατομμύρια ή αν πάρουν χαμπάρι τι πραγματικά κάνουμε. Εξάλλου, τους έχουμε δηλητηριάσει αρκετά ως τώρα, για να αλληλοφαγωθούν ή να αυτοκαταστραφούν.

Ποια είναι όμως η βία που προϋπήρξε για να φτάσουμε στο σημερινό παροξυσμό φορέων βίας και να μην αντιδρά  κανένα κύτταρο ανθρωπισμού πάνω μας βρε αδελφέ;

Υπάρχει εκεί πίσω, στο βάθος του χρόνου και των εξελίξεων, μία βία τόσο απαλή, τόσο όμορφη, τόσο θελκτική, που όλοι τη δεχτήκαμε σαν εκπαίδευση, σα θεία φώτιση, σα δύναμη για εξέλιξη, σαν ανάταση ψυχής. Αυτή η βία, ήταν η εξύμνηση της ατομικότητας. Ήταν η αποκοπή από τις μυστηριακές στιγμές της συνύπαρξης. Ήταν ο θάνατος του έρωτα. Ήταν ένας θαυμαστός καινούριος κόσμος.

Εδώ και πολλά χρόνια, άρχισε ένα εξαιρετικό πανηγύρι «αφύπνισης». Να είσαι ο εαυτός σου, λέγανε πάντα περιοδικά, βιβλία ψυχολογίας μαζικής κατανάλωσης, τηλεοράσεις, μαικήνες της μόδας και της πνευματικής ελίτ. Ως εδώ καλά, θα έλεγε κανείς, είναι απελευθερωτικό αυτό, δεν είναι βίαιο. Όμως παράλληλα με την «απελευθέρωση» της προσωπικότητας, υπήρχαν οι οδηγίες κανονικότητας, ώστε να αναπτυχθείς ως εαυτός μεν, σωστά δε! Οδηγίες που αν τις πάρουμε μία – μία καταδεικνύουν την δημιουργία της τέλειας παραγωγικής για το σύστημα μηχανής. Κάθε τι που μας καθιστά διαφορετικούς και συχνά μη παραγωγικούς (στο επίπεδο του κέρδους πάντα), στοχοποιήθηκε. Πάνω στη στοχοποίηση του στήνονταν κάθε φορά μια νέα βιομηχανία, που τροφοδοτούσε και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας το κεφάλαιο.

Βία, κατά την άποψη μου, είναι η κανονικότητα, η ομοιομορφία της τέλειας παραγωγικής μηχανής. Εύρωστο και γυμνασμένο σώμα με οδηγίες δημιουργίας και συγκεκριμένες διαστάσεις (ήδη οποιαδήποτε δυσμορφία, αδυναμία, αναπηρία κλπ έχει βγει εκτός  του παιχνιδιού της συνύπαρξης) – τι άλλο εξασφαλίζει, πέρα από τη σιγουριά πως θα παράγεις όσα και όπως πρέπει. Υγεία; Μπα! Έτσι κι αλλιώς οι τρόποι για να αγγίξει κανείς αυτήν την «τελειότητα» συχνά περιλαμβάνουν δηλητήρια, που απλώνονται στον οργανισμό, μόλις περάσει η παραγωγική ηλικία. 

Βία είναι η υποχρεωτική αναπαραγωγή και δημιουργία οικογένειας και η ταυτόχρονη ενοχοποίηση όσων έχουν σεξουαλικές προτιμήσεις που δεν οδηγούν σε αυτή (εδώ έπαιξαν από παλιά μπάλα και οι θρησκείες, που πάνω στην ενοχή βάσισαν τον ιμπεριαλισμό τους). 

Βία είναι η οριοθέτηση των σχέσεων σε νόρμες εκτός συναισθήματος και οι οδηγίες χρήσεως αντρών και γυναικών στο σεξ, στην αλληλεπίδραση, στην ισοπέδωση του εγγενούς παιχνιδιού αναζήτησης συντρόφου. 

Βία είναι η οριοθέτηση των ανθρώπων σε έθνη κράτη για να εξυπηρετούν πειθήνια σε πολέμους επέκτασης και «εργασίες ανάπτυξης» του κέρδους του κεφαλαίου και ΤΙΠΟΤΑ άλλο. 

Βία είναι η επικράτηση της όρασης, σε βάρος όλων των άλλων αισθήσεων. 

Βία είναι η εκπομπή εικόνας και πληροφορίας, που δεν επιδέχεται αντίλογο από τον δέκτη. 

Βία είναι ο διαχωρισμός με βάση τα σύνορα, με βάση τη φυλή, τις προτιμήσεις, τη διαφορετικότητα, τη δύναμη ή την αδυναμία.

Αυτή η ίδια βία, είναι αυτή που κάνει τον ψηφοφόρο οπαδό να θέλει να ενταχθεί και να κερδίσει η ομάδα του. Είναι αυτή που του μαθαίνει να μη σέβεται, να μισεί, να αποστασιοποιείται. Είναι η βία, που μας έχει κάνει απαθείς στα του οίκου μας (ο οποίος δεν είναι άλλος από τον πλανήτη) και αδαείς στις δυνατότητες μας. Είναι η βία, που έχει υπέροχο περιτύλιγμα, πολλά άπιαστα και κενά όνειρα και ένα κάρο προσευχές εφησυχασμού.

Με βία λοιπόν, πρέπει να αποδομήσουμε μέσα μας  τις απάτες που μας κατάντησαν έτσι. Θα είναι όμως μια βία, σαν αυτή με την οποία ξεπηδά η νέα ζωή μέσα από τη μήτρα. Είναι η βία που θα μας αλλάξει και θα αλλάξουμε τη ροή, γιατί αυτό, ονομάζεται εξέλιξη.

Υ.Γ. Όσοι θέλουν χειροπιαστές λύσεις, θα πρέπει να ψάξουν χειροπιαστά προβλήματα. Τα αποτελέσματα της δυσλειτουργίας, είναι φαινόμενα της διαδικασίας και όχι το πρόβλημα.

Υ.Γ.2 Ρομαντισμός είναι να πιστεύεις πως τα πράγματα θα μείνουν ίδια και πως ένα ανθρώπινο σύστημα, καθορίζει την πορεία της ζωής.

Υ.Γ.3. Ας ρίξουμε όλοι, μια ματιά στο φάκελο με την άχρηστη αλληλογραφία. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Junk Mail, έχει να κάνει με σεξ (μοναχικό και χωρίς συναίσθημα πάντα), με φάρμακα, με αδυνάτισμα, με ευκαιρίες εύκολου κέρδους, με ρολόγια. Αν κάνουμε την αντιστοίχιση, βγαίνει ο λογαριασμός ;)

Περί ίσων αποστάσεων και άλλων δαιμονίων....

Πεθαίνω, πεθαίνεις, πεθαίνει….
Διακρίνετε καμία διαφορά από το σκοτώνω και με σκοτώνουν;
Λέμε καθημερινά, από τότε που πήραμε χαμπάρι πως η κρίση μπήκε στη ζωή μας, για θανάτους. Δεν είναι όμως θάνατος, είναι δολοφονία. Είναι η μαζική δολοφονία των «μη παραγωγικών» από ένα σύστημα που συντηρεί στη ζωή μόνο τα καλά μηχανήματα. Τα σκάρτα θα βρουν μια θέση στον πάτο του Καιάδα.

Σε κάθε πόλεμο, αυτοί που ήταν στην πρώτη γραμμή, προστάτευαν τα γυναικόπαιδα, τους γέρους, τους ανήμπορους να αγωνιστούν.  Τα εγκλήματα πολέμου, που είχαν στόχο αυτές τις ομάδες, έχουν καταδικαστεί (όσες φορές αναγνωρίστηκαν ως τέτοια). Σήμερα όμως, στον πόλεμο που ζούμε, οι δολοφονίες αυτές προαναγγέλλονται και όσοι ακόμη έχουν το σθένος και το ήθος να φωνάζουν, είναι γραφικοί, που αρνούνται την πραγματικότητα και δεν μιλούν για απτές λύσεις οικονομικές, είναι εκτός πραγματικότητας, είναι εχθροί του έθνους, θολοκουλτουριάρηδες και πολλά άλλα.

Είναι πλέον εντός πραγματικότητας και στα πλαίσια μιας «εξυγίανσης» να λες σε ένα συνταξιούχο ψόφα και βούλωνε. Είναι μία εφικτή λύση, εντός πλαισίου της υγιούς οικονομικής πολιτικής, να λες στα ΑΜΕΑ, βγάλ’ τε τα πέρα μόνοι σας και στους καρκινοπαθείς, προσευχηθείτε. Είναι λογικό να στερείς από τα παιδιά τα βιβλία. Είναι λογικό να κλείνεις τη μία υπηρεσία πρόνοιας μετά την άλλη. Είναι λογικό να ακούς σε προεκλογική περίοδο, πολιτικούς, να μιλάνε για εφόδους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, για να πετάξουν έξω τα παιδιά των μεταναστών.

 Τα παιδιά!

Δεν έχει σημασία ρε μεγάλε, από ποια χώρα είναι το παιδί! Είναι παιδί κι εσύ του διδάσκεις το φόβο, το μίσος, την ανέχεια, τον αποκλεισμό και την κοινωνία- εχθρό! Τι περιμένεις λοιπόν; Ποιος θεωρείς πως έχει ξεκινήσει τον πόλεμο, όπου εξισώνεις τις μαζικές δολοφονίες με τα σπασμένα πεζοδρόμια και τις βιτρίνες; Πως είναι δυνατόν, εσύ ο πάνοπλος δυνάστης, να μιλάς για φορείς βίας, όταν βλέπεις παιδιά με πέτρες;

Όποιος μιλά ακόμη για ίσες αποστάσεις, για καταδίκη της όποιας βίας, έχει προφανώς διαλέξει πως είναι αναλώσιμος κι αυτός και τα παιδιά του. Είναι αδιανόητο να ακούς πως είναι το ίδιο, αυτοί που φτιάχνουν οριζόντιες δομές και δημιουργούν δίκτυα αλληλεγγύης, με αυτούς που φωνάζουν για εξόντωση ανθρώπων. Είναι αδιανόητο  να εξισώνεις το «αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, αυτοοργάνωση», με το «αίμα, τιμή, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».  Είναι αδιανόητο να μιλάς για φασισμό, στον κόσμο που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τη γη του, να υπερασπιστεί αυτό που πραγματικά αξίζει , στην Κερατέα, στα μεταλλεία στη Χαλκιδική και να λες φορέα ανάπτυξης τον εργολάβο που θα τα καταστρέψει για ίδιον κέρδος.

Πόσο έχει θολώσει το μυαλό μας; Πως ανεχόμαστε την αναγγελία της θανατικής καταδίκης όλων, στο όνομα μια υποτιθέμενης οικονομικής ανάπτυξης που σίγουρα δεν θα έρθει για μας; Πόση διαφορά είχε η γαλέρα; Πόση διαφορά είχε η μεταχείριση των δούλων; 

Ξέρω, ξέρω! Λύσεις δεν προτείνουμε! Προτείνουμε, αλλά τα αυτιά και η αντίληψη, είναι χτισμένα με υαλότουβλα, για να περνά το φως και να νομίζω πως επιλέγω. Το μόνο ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, είναι αυτό που αντιστέκεται στη βία που ασκείται σε όλους μας. Αυτό που καλεί ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά και να γνωριστούμε ξανά σε ένα επίπεδο που ξεχάσαμε. Να επικοινωνήσουμε βρε αδερφέ! Να πούμε μαζί τι μπορούμε να κάνουμε.

Ξέρω, ξέρω, αυτά είναι ρομαντισμοί. Ε, λοιπόν, αυτά πρέπει να σώσουμε. Στον κάθε αγωνιστή δίπλα να σταθούμε. Να πάρουμε λίγο από το θάρρος του και να τον ταΐσουμε κουράγιο. Όποιος δεν αντισταθεί τώρα στη σαπίλα που μιλά ανοιχτά για κυνηγητό ανθρώπων, που υποστηρίζει τους κυνηγούς που σε λίγο θα νιώσουμε πίσω μας την ανάσα τους, έχει βάλει την υπογραφή του στη δολοφονία. Όχι δεν είναι εμφύλιος, είναι ξεκάθαρα ποιος είναι ο κυνηγός και ποιο το θήραμα.