Conchita Wurst ή στους ντεμέκ ουστ!

"Θλιβερής μνημοκληρονομιάς των ερώτων μας ο μαμωνάς 
Αναπαραγωγή της ψευτιάς, ξεχασμένη η αλήθεια για μας. 
Το ξέρω σας αρέσει η βιδωμένη σχέση 
Ο εαυτός σου φρίκη στον άλλον να ανήκει"
Νικόλας Άσιμος

Είμαι από εκείνους που αγνοούσαν πως το περασμένο Σάββατο ήταν η Eurovision. Επίσης αγνοούσα τη συγκεκριμένη συμμετοχή που τόσο αποκαλυπτική αποδείχτηκε. Φυσικά την Κυριακή είχα μάθει τα πάντα για αυτή. Πόσο γελοία είναι η εμφάνιση, πόσο έλλειψη αυτοσεβασμού έχει η πουστάρα και άλλα τέτοια πολλά. Δεν θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για την αντίδραση της εκκλησίας και άλλων συντηρητικών και φανερά φασιστικών ομάδων, αλλά για την αντίδραση των προοδευτικών, αυτών που τόσο εξυπνακίστικα γράφανε την κάθε κομπλεξική παπαριά που σκεφτόταν και σημείωναν από κάτω δεικτικά "Κλαίω"!!!

Θα έπρεπε όντως να κλαίνε, αλλά όχι από τα γέλια για την εξυπνάδα που είπαν, μα για την κατάντια τους να μην έχουν κλάψει για τα θύματα των φασιστών στην Ουκρανία για τα εκατοντάδες θύματα στο Αιγαίο, για τους χιλιάδες νεκρούς της κρίσης σε κάθε γωνιά του κόσμου. Θα έπρεπε να κλαίνε για τον μουσάτο με το φόρεμα που στο κατηχητικό απλώνει χέρι σε παιδάκια και μετά η μάνα τους, του φιλάει το χέρι. Θα έπρεπε να κλαίνε, που το ανοιχτό μυαλό τους, φτάνει μέχρι την προστασία του παχέως εντέρου τους. Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε όλοι για το φαρισαϊσμό ως αιτία κατάντιας της κοινωνίας, αλλά τσίπα δεν μας έμεινε. 

Μάτσο σκατάδες που δεν μπορούν τους πούστηδες, αλλά "αν μου κάτσει κανά καλό πουστράκι θα το γαμούσα".  Ανοιχτόμυαλα τίποτα που ρωτάνε τον γκέι-γνωστό που απέκτησαν οικειότητα αν τον παίρνει ή τον δίνει για να τον τακτοποιήσουν στο στρέιτ ντουλαπάκι του μυαλού τους. Προοδευτικά τομάρια που χασκογελούν στη θηλυπρέπεια και το διαφορετικό. Επαναστάτες τις κλανιάς που σου λένε πως δεν μπορώ να βλέπω όμορφες λεσβίες, στεναχωριέμαι. Δώσαμε δωδεκάρι εμείς στο διαφορετικό! Και καλά! Αν ήταν ελληνική συμμετοχή, θα την είχαμε λιθοβολήσει και θα είχαμε σάλο. Όχι! δε με νοιάζει το πανηγυράκι της Ευρώπης με τα σαχλοτράγουδα με ενόχλησαν όμως πολύ, όλοι όσοι σκούζουν για τον ρατσισμό, για το μίσος, για την ξενοφοβία, ακόμη ακόμη και για την ομοφοβία και μπροστά σε μια εικόνα ξένη - επιλογή αυτοδιάθεσης ενός ατόμου- βγάλανε όλο το σκοταδισμό, το μίσος και την κακία τους στη φόρα. 

Όλοι αυτοί που μεγαλώνουν παιδιά και δεν ξέρουν τι να τους πουν γι αυτό το πλάσμα που είδαν, είναι οι γονείς των παιδιών που τραμπουκίζουν τους διαφορετικούς συμμαθητές τους στο σχολείο. Είναι οι γονείς που θέλουν το παιδί τους να γίνει "φυσιολογικό" γιατί ο κόσμος είναι κακός και θα πληγωθεί. Είναι οι γονείς, που δεν καταλαβαίνουν, πως ο κακός κόσμος είναι η αφεντομουτσουνάρα τους που γεννά κακούς και εγωιστές, κομπλεξικούς ή ακραία καταπιεσμένους ανθρώπους. Η πατριαρχία απαιτεί να είναι προνόμιο το γεγονός πως κάποιος γεννιέται με αρχίδια αντί για κλειτορίδα και δεν συγχωρεί όποιον επιλέγει διαφορετικά. Να τον χαίρεστε τον κόσμο σας αγαπητοί και να λυπάστε μόνο για τα παιδιά που του αφήνεται, γιατί με αυτά τα μυαλά, θα τον κάνετε χειρότερο! 

Ζωή σε λόγου τους...

Πέθανε, αυτοκτονία, τον τρέλαναν τα οικονομικά προβλήματα. Πέθανε, τον δολοφόνησαν φασίστες. Πέθανε, δεν είχε μηχάνημα το νοσοκομείο. Πέθανε, ήταν άστεγος και πάγωσε. Πέθανε, δεν είχε φάει εδώ και μέρες. Πέθανε, έπιασε τη μάνα του από το χέρι και πήδηξαν στο κενό. 

Εδώ και χρόνια ακούμε αυτά τα νέα. Εδώ και χρόνια τους ακούμε να μας λένε πόσο φταίμε γι αυτό. Εδώ και χρόνια μάθαμε, πως δεν πρέπει να μιλούμε, δεν πρέπει να αντιδρούμε, δεν πρέπει να νοιαζόμαστε, δεν πρέπει να οργιστούμε γιατί αλλιώς είμαστε αιθεροβάμονες, είμαστε γραφικοί, είμαστε φίλοι με την τρομοκρατία, είμαστε η ανομία. 

Έτσι τους αφήσαμε να μας πουν, τι πρέπει να βάζουν οι αγρότες στα χωράφια τους. Μας πείσανε πως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παράγουμε ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικά και γενικά τίποτα. Μας έδειξαν πως η Ελλάδα θα γίνει μία χώρα παροχής υπηρεσιών και ο τουριστικός παράδεισος της Ευρώπης. Είδαμε ένα ένα τα εργοστάσια, τις βιοτεχνίες, τα καταστήματα να κλείνουν. Μάθαμε από αυτούς, πως ο μόνος λόγος να απεργούμε ή να αντιδρούμε είναι οι περικοπές (ε αυτό το θέλαμε κι εμείς λίγο, αφού οι αγελάδες ήταν παχιές και η πολιτική τόσο βαριά για βραδινή κουβέντα). Μας ενημέρωναν πάντα για το πόσο μας ταλαιπωρούν οι απεργίες, οι πορείες, οι αντιδρώντες εν γένει και πόσο εξοργισμένοι είμαστε μαζί τους. Μας έμαθαν να φταίει πάντα ο διπλανός μας και ποτέ αυτοί.

Πιστέψαμε κι εμείς στην παροχή υπηρεσιών και βρεθήκαμε σε μια πόλη, όπου το μπαξεδάκι που μας τάιζε ντομάτα με άρωμα και γεύση ντομάτας ήταν θολή ανάμνηση. Άνοιξαν οι τράπεζες για όλους μας. Πήραμε δάνεια, πήραμε πιστωτικές, πήραμε αέρα. Μετά οι εταιρίες που προωθούσαν τραπεζικά προϊόντα, έγιναν εισπρακτικές και ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τι έχεις; Σπιτάκι, χωραφάκι, καλώς τα παίρνουμε! Δεν έχεις, βάλε μια τζίφρα εδώ να περάσει το χρέος στο παιδί σου μη και σου τη βαρέσει και πηδήξεις από καμιά ταράτσα. 

Τώρα μας λένε, πως τα παιδιά δεν πειράζει να πεινάνε, δεν πειράζει να μην έχουν βιβλία, δεν πειράζει να μην έχουν γονείς που μια στο τόσο χαμογελάνε. Μας λένε πως αν η μάνα μας αρρωστήσει, πρέπει να προτιμήσουμε το κοράκι από το γιατρό, γιατί αυτό συμφέρει τις αγορές. Μας λένε πως μόνο είκοσι χρονάκια θα περάσουμε έτσι. Μας λένε πως τα 500€ είναι αρκετά για να ζήσουμε. Μας ζητάνε να αρνηθούμε και το ψωμί και την παιδεία και την ελευθερία και να αφεθούμε σε μια ανθρωποθυσία για να κατευνάσουμε τις αγορές. 

Μας λένε πως οι χώροι που μας προσφέρεται κάτι δωρεάν, όπου γίνονται πολιτικές συζητήσεις, συλλογικές κουζίνες, μαθήματα, όπου γίνεται προσπάθεια να γίνει πράξη η αλληλεγγύη, όπου άστεγοι βρίσκουν κατάλυμα, είναι εστίες ανομίας. Μας λένε πως τα νόμιμα εγκατελειμένα κτίρια, καλώς ρημάζουν και οι άνθρωποι στο κρύο καλώς πεθαίνουν. 

Αυτά μας λέγανε, αυτά μας λένε και έτσι συνεχίζουν. Δίνουν γη και ύδωρ κυριολεκτικά στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, προδικάζουν για εμάς ως ευλογία μία θέση με μισθό πείνας στο οικονομικό αυτό τσιμπούσι και εμείς κοιτάμε. Κοιτάμε και κατηγορούμε δώθεν και κείθεν. Όπου του φαίνεται του καθενός. Την πιθανότητα να κατεβάσουμε ρολά στις απαιτήσεις τους και να βγούμε στους δρόμους και να δείξουμε πως θέλουμε και μπορούμε μια άλλη πραγματικότητα όμως δεν τη βλέπουμε. Δεν μας την είπαν και δεν μας την έμαθαν κι εμείς μόνο αυτά ξέρουμε να κάνουμε, αυτά που μας έδειξαν, μας είπαν, μας έμαθαν. Ξέρουμε να αντιγράφουμε τη λαμογιά τους, ξέρουμε να καλύπτουμε τη βρωμιά τη δική μας και της οικογένειας μας, ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε τον πιο φτωχό, ξέρουμε να ξεχνάμε και πιθηκίζουμε τους αστούς, ενώ εμείς είμαστε το γεύμα. 

Αν λοιπόν δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από όσα κάναμε ως τώρα, αν δεν είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο και επιλέγουμε αυτή τη "φωνή της λογικής" που λέει πως δεν μπορούμε αλλιώς, ας μας συλλυπηθούμε και ας πούμε ζωή σε λόγου τους, γιατί εμείς έχουμε ήδη παραιτηθεί από τη δική μας. 

Μη με τρελαίνεις άλλο, θα το μετανιώσεις…

Όχι ρε φίλε, δε τη γουστάρω τη βία. Δεν σκέφτομαι βαρύ οπλισμό με ένα σαρδόνιο χαμόγελο πριν κοιμηθώ, ούτε ανατινάξεις, ούτε πυρπολήσεις, ούτε αίμα. Με σοκάρει η βία, με σοκάρει σε βαθμό να παγώνει το αίμα μου. Πες μου όμως τι; Πως; Τι να κάνω με αυτούς που βιάζουν την ανθρωπιά μου;

Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που μπαίνουν στο σπίτι των γονιών μου και τους τρομοκρατούν; Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που λένε την κρεμάλα, σωτηρία, τον φονιά, ακτιβιστή, τον φασίστα, πατριώτη, τον κλέφτη, κύριο, την ανθρώπινη ζωή, πολιτικό κόστος; Πώς να αντέξω να τους ακούω και να μην έχω δυνατότητα αντίλογου, ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος;

Πόσο ακόμη μπορώ να αντέξω αυτή την κατάφορη καταπάτηση της νοημοσύνης; Πόσα ακόμη πρέπει να πουν, πόσα ακόμη να διαστρεβλώσουν, πόσα ακόμα σπίτια να κλείσουν, πόσο ακόμη κόσμο να σκοτώσουν και να μην πέσω στα σαγόνια της βίας;

Αυτός ο εμφύλιος που θα ζήσει η χώρα, θα είναι αυτός που στήθηκε στα τηλεοπτικά πλατό, στις αίθουσες σύνταξης και στα καλοκουρδισμένα blogs. Η βία που φυτρώνει μέσα μου είναι η βία των μεταλλαγμένων σπόρων της ενημέρωσης, που νεκρώνει τον εγκέφαλο. Είναι η βία που αδίστακτα ανθρωπάρια, σπέρνουν ελαφρά την καρδία σε όλους εμάς.

Δεν αντέχει πολύ ένας άνθρωπος να κοιτά το άσπρο και να του λένε πως είναι μαύρο. Δεν αντέχει. Ή θα τρελαθεί ή θα τους χτυπήσει ή θα τρελαθεί και θα τους χτυπήσει. Η βία πάντως, θα έχει νικήσει.

Γράφω τώρα αυτές τις γραμμές, μπας και γλυτώσω από την τρέλα που με κάνει να θέλω να γίνω βίαιη. Ήδη η βία που μου ασκείται, με ξεπερνά, πάντα ήμουν υπέρμαχος της αγάπης, της συνύπαρξης, της κατανόησης, της προσπάθειας και τώρα μόνο με ένα σάκο του μποξ μπροστά μου θα ηρεμούσα. 

Όταν όμως θα ξέρω αρκετά καλά, να χτυπάω το σάκο που φαντασιώνομαι πως είναι αυτοί που πάνε να με τρελάνουν, θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό συμβαίνει στα μυαλά όλων μας. Ας το δούμε κατάματα, γιατί έρχεται.

Αντ’ αυτού, μπορούμε να κλείσουμε εργοστάσια, καταστήματα, δρόμους, να καταλάβουμε τηλεοπτικούς σταθμούς, να πούμε πως αυτό το γαμημένο πράγμα είναι άσπρο κι όχι μαύρο! Μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, να αφήσουμε χώρο στο συλλογικό κομμάτι του εαυτού μας και να περιορίσουμε την ατομικότητα. Να γίνουμε υπέροχα παραγωγικοί και να τους τρελάνουμε εμείς, πριν μας αποτελειώσουν αυτοί! Μπορούμε πολλά, πριν την τρέλα. Αν όμως δεν τα κάνουμε, καλό θα είναι να ξέρουμε πως πάμε ολοταχώς σε μια αρένα που θα μας κοστίσει πολλά περισσότερα από τον επιούσιο!

Σήμερα τα κατάφερα, ηρέμησα. Αύριο να δούμε…

Περί της έξαρσης του νεοελληνοχριστιανοφασισμού

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο tvxs στις 23 Ιουλίου το 2009. Μέσα σε περίπου ένα λεπτό είχε κατέβει, για να ξαναεμφανιστεί μετά από μία δύο ώρες με τον τίτλο "Περί της ανόδου της ακροδεξιάς" (μία αλλαγή που έγινε χωρίς την έγκριση μου). Δυστυχώς λόγω της αλλαγής της σελίδας, δεν είναι δυνατόν να δούμε το σχολιασμό που είχε ακολουθήσει, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό είχε να κάνει με την υπερβολή του κειμένου και με το γεγονός πως λίγοι ακραίοι υπάρχουν και η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από την εξάπλωση των ιδεολογημάτων τους.
 

Αν ξαναέγραφα σήμερα το κείμενο, πιθανό να εστίαζα σε διαφορετικά σημεία από τα παρακάτω. Το δυσάρεστο είναι πως δυστυχώς, τρία χρόνια μετά, οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής καλύπτονται από βουλευτική ασυλία και ένα τρομακτικά μεγάλο (αν και ποσοστιαία μικρό) κομμάτι της κοινωνίας τους υποστηρίζει. Πλέον δεν είναι τρομολαγνεία, είναι τρομακτική πραγματικότητα.

23:18 - Πέμ 23/07/2009, irosworld

Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα η Ελλάδα γνωρίζει μία πρωτοφανή στην ιστορία της έξαρση του φασισμού. Ιστορικά και πολιτικά όλες οι φασιστικές περίοδοι της Ελλάδας ήταν δικτατορίες και ουδέποτε τάση και επιθυμία του λαού.Από που προήλθε αυτό; Τι ακριβώς συνέβη και το σταρένιο ελληνικό δέρμα απέκτησε άριο εγκέφαλο; Πόση σχέση έχουν όσα πιπιλάνε τα ξυρισμένα και άδεια κεφάλια με την ιστορική ελληνική πραγματικότητα; Ποιον βολεύει η έξαρση του εθνικισμού, τι εξυπηρετεί και σε τι βασίζεται;

Ας δούμε πρώτα τι όριζε το πρώτο ελληνικό σύνταγμα της ελεύθερης Ελλάδος, μετά την επανάσταση του '21. Της επανάστασης που καπηλεύτηκε η ορθοδοξία παρόλο που στάθηκε απέναντί της και όχι συμμαχικά, της επανάστασης που αφορούσε την ελευθερία και όχι την ανωτερότητα της φυλής, της επανάστασης που εκμεταλλεύονται τα φασιστοειδή για να στηρίξουν ένα ακόμη έγκλημα σ ε βάρος όλων.

Στο «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος» της Α' Εθνικής Συνέλευσης στην Επίδαυρο (1822), η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης κατοχυρώνεται κατά το πρότυπο των συνταγματικών κειμένων των Ιόνιων νήσων του 180368 και του 181769. Ως επικρατούσα θρησκεία αναγνωρίζεται η της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας 70 ενώ παράλληλα καθορίζεται ως «ανεκτή»71 και κάθε άλλη «γνωστή»72 θρησκεία. Η ανεξιθρησκία εντάσσεται στα ελάχιστα ατομικά δικαιώματα του κλασικού καταλόγου της Γαλλικής Επανάστασης, που κατοχυρώθηκαν στο Σύνταγμα της Επιδαύρου 73. Πρόχειρο δημιούργημα της εποχής του, το «Προσωρινό Πολίτευμα» συνέβαλε στην πολιτική μόρφωση των αγωνιζόμενων Ελλήνων σε δημοκρατικές και φιλελεύθερες βάσεις 74.

Ο «Νόμος της Επιδαύρου» της Β' Εθνικής Συνέλευσης (Άστρος Κυνουρίας 1923), περιέλαβε πανομοιότυπη ρύθμιση προς αυτήν του Συντάγματος του 1822, για το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας.

Το «Πολιτικό Σύνταγμα της Τροιζήνας» του 1827 υπήρξε το αρτιότερο και πληρέστερο του αγώνα, σε ό,τι αφορά την κατοχύρωση των ατομικών ελευθεριών 75. Σ' αυτό συνέβαλε η ιδεολογική ζύμωση και η πολιτική εμπειρία, που αποκτήθηκε από την εφαρμογή του Συντάγματος της Επιδαύρου καθώς και η ιστορική μνήμη και η δημοκρατική νοοτροπία του ελληνικού λαού. Ειδικά, η διάταξη για την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και λατρείας γίνεται πληρέστερη και πιο σαφής. Η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας παύει πλέον να αποκαλείται «επικρατούσα» και χαρακτηρίζεται απλά «θρησκεία της Επικράτειας», με την προσθήκη, ότι «κάθε γνωστή θρησκεία επιδέχεται ισότιμη με αυτήν μεταχείριση, ασκείται ελεύθερα και απολαμβάνει πλήρους προστασίας» 76. Έτσι, η λέξη «ανοχή» αντικαθίσταται με διατύπωση, που να εξασφαλίζει πλήρη θρησκευτική ελευθερία.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1831, συνήλθε στο Αργός η Ε' Εθνική Συνέλευση, που κάτω από αντίξοες εσωτερικές συγκυρίες και εξωγενείς επιρροές, ψήφισε το «Ηγεμονικό Σύνταγμα» (15.3.1832). Το συγκεκριμένο Σύνταγμα μαρτυρεί έκδηλα την προσπάθεια της Εθνικής Συνέλευσης, να συγκεράσει το μοναρχικό πολίτευμα με τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές αρχές, που διέπουν τα Συντάγματα της επαναστατικής περιόδου. Οι διατάξεις του, που αναφέρονται στη θρησκευτική ελευθερία, παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, γιατί διασφαλίζουν κατά το «κοινόν δίκαιον των Ελλήνων» την ελευθερία του καθένα να «πρεσβεύει τα της θρησκείας του ακωλύτως» και να ασκεί τας «τελετάς αυτών δημοσίως», τυγχάνοντας «ίσην υπεράσπισιν των νόμων»77. Η εν λόγω διατύπωση, ήταν απότοκη σχετικών διατάξεων του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου. Το διεθνές αυτό κείμενο, υπήρξε θεμελιώδες για την κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας και πρότυπο όλων των συναφών ρυθμίσεων για τις θρησκευτικές μειονότητες, μέχρι της εποχής των βαλκανικών πολέμων 78.

Ποια είναι τα ατομικά δικαιώματα του Έλληνα πολίτη και όσων ζουν στη χώρα σύμφωνα με το σύνταγμα;

Άρθρο 5

 1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

Απαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.

3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.

4. Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σε αυτή. Σε εξαιρετικές περιπτώσει ς ανάγκης, και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, είναι δυνατό να επιβληθούν τέτοια με΄τρα, ύστερα από απόφαση ποινικού δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει. Σε κατεπείγουσα περίπτωση η απόφαση μπορεί να εκδοθεί και μετά τη λήψη του διοικητικού μέτρου, το αργότερο όμως μέσα σε τρεις ημέρες, διαφορετικά το μέτρο αίρεται αυτοδικαίως.

Ερμηνευτική δήλωση:

Στην απαγόρευση της παραγράφου 4 δεν περιλαμβάνεται η απαγόρευση της εξόδου με πράξη του εισαγγελέα, εξαιτίας ποινικής δίωξης, ούτε η λήψη μέτρων που επιβάλλονται για την προστασία της δημόσιας υγείας ή της υγείας ασθενών, όπως νόμος ορίζει.

Που βασίζονται λοιπόν όλοι αυτοί με την τόση μισαλλοδοξία και γιατί το ελληνικό κράτος υποθάλπει και συμπράττει με το παρακράτος τους; Γιατί η εκκλησία αντί των παραπάνω αναφέρει πως στα συντάγματα της Ελλάδος ως Έλλην πολίτης ορίζεται : όσοι κάτοικοι της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν είναι Έλληνες και αποκρύπτει (τις περισσότερες φορές όχι πάντα) πως σύμφωνα με το αρθρ. ιβ': Όσοι κάτοικοι της Ελλάδος δεν πιστεύουσιν εις Χριστόν, είναι μέτοικοι, ενώ παράλληλα στο εισαγωγικό σημείωμα του Συντάγματος της Επιδαύρου, υπάρχει η ρήση ότι οι Έλληνες ήσαν σκλαβωμένοι 22 αιώνες. Δηλαδή το Βυζάντιο για τους επαναστατημένους Έλληνες ήταν σκλαβιά, Ρωμαιοκρατία. Η Ελλάδα του '21 θέλει να βλέπει τον εαυτό της σαν συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας και όχι του Βυζαντίου.

Μμμμ... έχουμε θέμα εδώ... Διαστρέβλωση, αποσιώπηση, φασιστοπροπαγάνδα! Γιατί;

Μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, η πολιτική εξουσία είδε μία μαζική κινητοποίηση και αντίδραση, που δεν είχε φανταστεί πως υποβόσκει στις τάξεις του νεοέλληνα. Δεν υπήρχε καμιά ένδειξη αγανάκτησης και τάσης προς δράση. Οπ! την κάτσαμε... τα παιδάκια βγήκανε στους δρόμους, τραβήξανε μαζί γονείς και δασκάλους και άρχισαν να φλερτάρουν με το ρόλο που μέχρι πρότινος παίζανε οι καπελωμένοι από χαρακτηρισμούς «γνωστοί - άγνωστοι». Και άντε ο «γνωστός- άγνωστος» είναι αντιπαθής σε μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αλλά ο έφηβος που απαιτεί; Όχι!

Και ακολουθεί το νέο (όσο και παλιό) τσουβάλιασμα του αντιεξουσιαστή αναρχοάπλυτου, χωρίς καμιά προηγούμενη προσπάθεια επανορισμού της εξουσίας. Γιατί είναι εξ'ορισμού αρνητική η έννοια της εξουσίας σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο έχει δημοκρατικά όργανα διακυβέρνησης και όχι εξουσιαστές. Άρα πολύ λογικά ο αντιεξουσιαστής είναι υπέρμαχος της δημοκρατίας και ουχί εχθρός.

Τι να κάνουνε οι έρμοι, έτσι όπως μπλέξανε, μα και βέβαια θα ακολουθήσουν τα παραδείγματα της ιστορίας. Έτσι άρχισε η διαφήμιση της ακροδεξιάς ενδό - και έξω - κοινοβουλευτικής. Ανακαλύψαμε από την αρχή τους μετανάστες, τους αναρχοάπλυτους, τους εχθρούς της πατρίδας και τα περήφανα νιάτα με τα ξυρισμένα κεφάλια που δημιουργούν τάγματα «προστασίας» σε γειτονιές και πόλεις «αυθορμήτως» και με δίκαιη αγανάκτηση, για να καλύψουν τα κενά της αστυνομίας. Πόσο βολικό.....

Υπάρχουν δύο αντίπαλες παρατάξεις με την ελπίδα να αλληλοεξοντωθούν και να μπορέσει η εξουσία πλέον και όχι η δημοκρατική κυβέρνηση να δρα ανενόχλητη και να μην έχει ρόλο παρά μόνο διαιτησίας (δίκαιης κατά τα ΜΜΕ) που δεν είναι μεμπτό. Έχουμε εμφύλιο, πρέπει να διαφυλάξουμε το κράτος. Ξεχνούν όμως πως τον ίδιο ρόλο διαδραμάτισε αρχικά και ο Χίτλερ, αυτόν του αντίπαλου πόλου που συγκρούονταν με τους κομμουνιστές, αλλά με το "όραμα" και τη διαστρέβλωση κατάφερε να κάνει πολύ περισσότερα εκατομμύρια να τον λατρέψουν.

Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια-λοβοτομή!!!

Επιθέσεις σε πάρκα και πλατείες κατά των μεταναστών, κλείσιμο παιδικών σταθμών όπου πηγαίνουν τα παιδιά τους οι μετανάστες, βιαιοπραγίες σε βάρος ανθρώπων που αρχίζουν επικινδύνως να βρίσκουν αποδοχή, λιντσαρίσματα και πυρπολήσεις.

Αν δεν αντιληφθούμε άμεσα την επικινδυνότητα αυτών των φαινομένων, αν δεν αναλάβουμε άμεσα την ευθύνη σε προσωπικό, καθημερινό και πολιτικό επίπεδο, την έχουμε κάτσει οριστικά!

Η ανοχή μας δημιουργεί τέρατα, η άγνοιά μας τα τρέφει και οι κρατούντες δρουν ανενόχλητοι σε βάρος της προσωπικής μας ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Εν μέσω κρίσεων οι επίδοξοι σωτήρες είναι παντού και η συρρίκνωση των ελάχιστων πλέον ελευθεριών γίνεται ξαφνικά δική μας επιλογή.

Έχουμε θέμα παλικάρια, έχουμε θέμα χοντρό και είναι δική μας η ευθύνη για το παρόν και το μέλλον.

http://tvxs.gr/node/15300