Ο λεκές κι η λαδιά

Ή πως η ξευτίλα του Σύριζα ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Ήταν 5 Μαΐου του 2011 και οι πλατείες γέμισαν με κόσμο. Εμένα με βρήκε το απόγευμα αυτό στη Θεσσαλονίκη και στην πρώτη συνάντηση στο Λευκό Πύργο, όπου οι χιλιάδες που κατέφθαναν ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Μοναδικές στιγμές την πρώτη ανοργάνωτη και υπέροχη ημέρα που έκαναν δεδομένη την ύπαρξη και δεύτερης. Μέρα 2^η και από το πουθενά έχουν εμφανιστεί μικροφωνικές, τέντες, οργανωνόμαστε σκέφτομαι. Ο κόσμος είναι ζωντανός και έτοιμος. Σε κάθε ανακοίνωση εξελίξεων από τη βουλή σε ελάχιστα λεπτά διαφορετικές παρέες είχαν βγάλει ήδη συνθήματα. Το μυαλό του κόσμου ήταν σε εγρήγορση, υπήρχε παλμός και ένιωθες την ετοιμότητα για δραση. Έβραζαν όλοι κι άφριζαν, ήθελαν να δράσουν. Ήμασταν οι Αγανακτισμένοι.

Καθώς οι μέρες περνούσαν η οργάνωση ήταν οργιώδης. Γίνανε ομάδες και στελεχώθηκαν άμεσα. Πολλή ετοιμότητα! Ενθουσιασμένη μπήκα σε μία δύο ομάδες. Είδα πως ήταν μάλλον παρεάκια και όχι τυχαίοι. Ήξεραν ονόματα, ποιόν, προέλευση, έκλειναν μάτι και συνεννοούνταν. Ήταν και λίγο κρύοι έως εχθρικοί με τους αγνώστους εθελοντές όπως του λόγου μου. Ήταν ζήτημα χρόνου να καταλάβουμε αρκετοί πως οι ενορχηστρωτές ήταν συνιστώσες του Σύριζα με πολύ συγκεκριμένη ατζέντα. Οι δημοσιεύσεις στη σελίδα γινόταν κυρίως από υποψηφίους του νομαρχιακού ψηφοδελτίου του Κουράκη και πλέον η ορμή που αναφέρθηκε είχε γίνει ήδη πιο εύπλαστη. Έκλεισαν μικρόφωνα όποτε ένιωθαν πως χρειαζόταν, έθαψαν διαφορετικές φωνές σε «καμμένες» μέρες, αρνιόταν την κομματική τους ταυτότητα αν μιλούσες για κατευθύνσεις.

Σε μία από τις συνελεύσεις η τοποθέτηση μου ήταν να πάψουμε να μαζεύουμε υπογραφές για την κατάργηση του μνημονίου καθώς ήταν μόνο οι κανόνες εφαρμογής της δανειακής σύμβασης και θα μπορούσαν άνετα να αντικατασταθούν από επόμενα μνημόνια. Το πρόβλημα ήταν καθαυτή η δανειακή σύμβαση. Την ώρα της ψηφοφορίας για το ποιες τοποθετήσεις εγκρίνονται και ποιες όχι από όλους μας, διαβάζεται η τοποθέτηση μου και απαντάται από μικροφώνου πως η νομική ομάδα αποφάνθηκε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει και πως το μνημόνιο είναι το πρόβλημα μας, οπότε απορρίπτεται χωρίς να ψηφήσουμε υπέρ ή κατά. Κάπως έτσι οι χιλιάδες της πλατείας, που έφθιναν αργά αλλά σταθερά, εκπαιδεύτηκαν να γίνουν ψηφοφόροι του Σύριζα. Εκπαιδεύτηκαν στο τι πρέπει και δεν πρέπει να μας αφορά. Μα το κυριότερο είναι πως εκπαιδεύτηκαν να χαλιναγωγήσουν την αγανάκτηση και την ορμή με το να καθίσουν κάτω και να αποφασίζουν για πράγματα που θα έκαναν ποιοι, άραγε;

Το βράσιμο του κόσμου ξεθύμανε σε ένα ανάλαφρο φιλολογικό ατμό που έβαλε μπρος στη μηχανή του Σύριζα για να πάει από το 4,6% του 2009 στο 16,78% του 2012. Εκεί ξεκίνησε η προετοιμασία για την εξουσία. Και μιλάμε για εξουσία λακέ φυσικά, μόνο τέτοια έχει η χώρα. Η απάντηση που είχα πάρει τότε από βουλευτή του Σύριζα ήταν πως είναι απαραίτητο να προσέξουμε με την ορμή του κινήματος μη ξεφύγει, πρέπει να στρέψουμε τη ροή του εκεί που πρέπει. Φυσικά η μόνη ανταπάντηση που υπάρχει είναι πως όποιος αλλάζει τη ροή του ποταμού είναι για να ποτίσει τα χωράφια του. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Σύριζα, έβγαλε τον κόσμο στο δρόμο ένα χρόνο μετά τη μεγαλειώδη πορεία που κατέληξε στην τραγωδία της Μαρφίν και τον εκπαίδευσε στη μη αντίδραση. Εισέβαλε σε όλα τα κινήματα που μπορούσε να επηρεάσει και τα άλωσε. Τα βρώμισε με το «μία από τα ίδια και αυτοί “οι αριστεροί”» και τον άφησε χωρίς στόχο.

Η αλήθεια είναι πως η μη τήρηση ούτε του ελάχιστου των όσων υπερασπιζόταν πριν την εξουσία ήταν μη αναμενόμενη ακόμη και από τους σπόνσορες του. Αποδείχτηκε μοναδική σκουληκότρυπα το κόμμα των ρομαντικών και ποιητών. Φαντάζομαι τη φρίκη των καημένων που έχουν φάει ξύλο στο δρόμο για να βγει αυτή η βρώμα στην επιφάνεια και να τους εξευτελίσει ως «μία από τα ίδια» δίνοντας παράσημα στους νταήδες που τους έδειραν και τους έπνιξαν στα χημικά. Τώρα εσύ που ακόμη αγανακτείς βλέπεις ελπίδα στον Κυριάκο; Στη ΧΑ; Στη μετανάστευση; Στο τίποτα; Να ξέρεις από εκεί που σε τρόμαξαν οι παλιοί και σε μάζεψαν οι τελευταίοι πρέπει να ξεκινήσεις πάλι. Από το δρόμο!  

Προσοχή ακολουθεί πολιτικό μήνυμα για τις δημοτικές εκλογές - Ξάνθη 2014

Κυριακή κοντή γιορτή φίλοι μου. 
Αυτή την Κυριακή μια και η πόλη μας είναι μικρή, προτείνω μία διαδρομή σε όσους θέλουν τόσο πολύ να ψηφίσουν για να αλλάξουν τα πράγματα.

Ξεκινάμε από το Άλσος. Βλέπουμε τόνους σκουπιδιών. Πλαστικά από καφέδες, προφυλακτικά, μπουκάλια, μέχρι και τηλεόραση πεταμένη μέσα στο ρέμα. 
Κατηφορίζουμε και το πράσινο λιγοστεύει, τα σκουπίδια όμως όχι. 
Πάμε μια βόλτα από το Λιμνίο. Όμορφο σημείο, μέσα στο κέντρο της πόλης. Ακόμη ένας σκουπιδότοπος, γεμάτος από τις κακές μας συνήθειες.
Δίπλα, ένα σύγχρονο ανενεργό κολυμβητήριο. 

Παίρνοντας τον δρόμο για την πλατεία, θα δούμε κλειστό πια, το μαγαζί του υπεύθυνου πολιτιστικών εκδηλώσεων της πόλης. Αυτού που επέλεξε να κάνει μια βραδιά, με καλεσμένη τη Τζούλια Αλεξανδράτου και να βάλει χορηγό στο καρναβάλι την Αμστελ και θέμα του καρναβαλιού το μουντιάλ. 
Λίγο παραπάνω, στην πλατεία Αντίκα, ένα υπέροχο μικρό μαγαζάκι υπάρχει στη γωνία. Ανήκει στον πρόεδρο της ΔΕΥΑΞ. Παραπλεύρως έχει ένα φρεάτιο που μονίμως μυρίζει άσχημα. Σαν καθ' ύλην αρμόδιος, ο πρόεδρος βρήκε τη λύση. Έβαλε ένα χοντρό μουσαμά και κάλυψε το φρεάτιο για να μη μυρίζει. Δεν έχει σημασία που τα νερά, όταν βρέχει, σε εκείνη τη διασταύρωση κάνουν το δρόμο απροσπέλαστο, σημασία έχει πως πια δεν μυρίζει και μπορεί ο κόσμος να καθίσει στο καφέ.

Φτάνουμε στην πλατεία και βλέπουμε το νέο μας καμάρι. Την ανανεωμένη πλατεία που κόστισε εκατομύρια και τα τζιμάνια που τη σχεδίασαν να έχουν βάλει κάτω από τον μοναδικό μεγάλο πλάτανο, ένα συντριβάνι και τα παγκάκια απέναντι, μέσα στον ήλιο. Βλέπουμε, πως έχουν κλείσει με πεζόδρομο τον δρόμο που ένωνε τον πάνω με τον κάτω μαχαλά και έχουν διοχετεύσει όλη την κίνηση σε μικρούς στενούς δρόμους, κυρίως της παλιάς πόλης. 
Έτσι όπως θα κοιτάς γύρω σου, ίσως αναρωτηθείς, με τέτοια κίνηση και τόσα απροσπέλαστα μέρη, πως θα περνούσε από εδώ ένα ασθενοφόρο. Αλλά μετά θα θυμηθείς, πως το νοσοκομείο που είναι ανάμεσα στα πέντε καλύτερα της χώρας από άποψη υποδομών, δεν λειτουργεί πια. 

Θα μπορούσες να πάρεις και το αυτοκίνητο και να πας μια βόλτα στο Δροσερό, να δεις κι εκείνους τους β' κατηγορίας ανθρώπους, που ζουν μέσα στην πόλη χωρίς αποχετευτικό σύστημα. Αλλά είναι απροσπέλαστο. Φοβάσαι, εκείνοι έτσι θέλουν να ζουν. 

Επειδή είναι μακριά αυτή η διαδρομή όμως και ας είναι τόσο μικρή η πόλη μας, θα σου πρότεινα και κάτι άλλο. Να πας με τα πόδια μέχρι το εκλογικό σου τμήμα και να μαζέψεις ότι σκουπίδι δεις στο δρόμο και να το πετάξεις σε έναν κάδο και να έχεις και τα παιδιά σου μαζί. Να πάρεις την απόφαση, να είσαι νοικοκύρης για την πόλη που ζεις και όχι για το σπίτι σου μόνο. Να πάρεις την απόφαση να διεκδικήσεις να λειτουργούν οι υποδομές αυτής της πόλης ή ακόμη καλύτερα, να τις καταλάβεις και να τις λειτουργήσεις, γιατί σε νοιάζει. 

Η ευθύνη μας φίλε συμπολίτη μου, είναι 365 μέρες το χρόνο. Αυτές που περί άλλων τυρβάζουμε. Η όμορφη πόλη, είναι ακόμη μία πόλη της Ελλάδας της αρπαχτής. Ξέρεις πως οι μισοί από αυτούς που καλείσαι να επιλέξεις, είναι αυτοί που πήραν τις αποφάσεις να γίνει η πόλη με τα χίλια πτώματα. Ξέρεις επίσης, πως δεν μίλησες και δεν αντέδρασες.

Αυτή τη συνειδησιακή διαδρομή, καλό θα ήταν να την κάνουμε στο δρόμο για το εκλογικό τμήμα. Και αν τελικά δεν ψηφίσουμε αλλά νιώσουμε και σκεφτούμε διαφορετικά, θα έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάζουμε συχνότερα τα του οίκου μας. 

Conchita Wurst ή στους ντεμέκ ουστ!

"Θλιβερής μνημοκληρονομιάς των ερώτων μας ο μαμωνάς 
Αναπαραγωγή της ψευτιάς, ξεχασμένη η αλήθεια για μας. 
Το ξέρω σας αρέσει η βιδωμένη σχέση 
Ο εαυτός σου φρίκη στον άλλον να ανήκει"
Νικόλας Άσιμος

Είμαι από εκείνους που αγνοούσαν πως το περασμένο Σάββατο ήταν η Eurovision. Επίσης αγνοούσα τη συγκεκριμένη συμμετοχή που τόσο αποκαλυπτική αποδείχτηκε. Φυσικά την Κυριακή είχα μάθει τα πάντα για αυτή. Πόσο γελοία είναι η εμφάνιση, πόσο έλλειψη αυτοσεβασμού έχει η πουστάρα και άλλα τέτοια πολλά. Δεν θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για την αντίδραση της εκκλησίας και άλλων συντηρητικών και φανερά φασιστικών ομάδων, αλλά για την αντίδραση των προοδευτικών, αυτών που τόσο εξυπνακίστικα γράφανε την κάθε κομπλεξική παπαριά που σκεφτόταν και σημείωναν από κάτω δεικτικά "Κλαίω"!!!

Θα έπρεπε όντως να κλαίνε, αλλά όχι από τα γέλια για την εξυπνάδα που είπαν, μα για την κατάντια τους να μην έχουν κλάψει για τα θύματα των φασιστών στην Ουκρανία για τα εκατοντάδες θύματα στο Αιγαίο, για τους χιλιάδες νεκρούς της κρίσης σε κάθε γωνιά του κόσμου. Θα έπρεπε να κλαίνε για τον μουσάτο με το φόρεμα που στο κατηχητικό απλώνει χέρι σε παιδάκια και μετά η μάνα τους, του φιλάει το χέρι. Θα έπρεπε να κλαίνε, που το ανοιχτό μυαλό τους, φτάνει μέχρι την προστασία του παχέως εντέρου τους. Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε όλοι για το φαρισαϊσμό ως αιτία κατάντιας της κοινωνίας, αλλά τσίπα δεν μας έμεινε. 

Μάτσο σκατάδες που δεν μπορούν τους πούστηδες, αλλά "αν μου κάτσει κανά καλό πουστράκι θα το γαμούσα".  Ανοιχτόμυαλα τίποτα που ρωτάνε τον γκέι-γνωστό που απέκτησαν οικειότητα αν τον παίρνει ή τον δίνει για να τον τακτοποιήσουν στο στρέιτ ντουλαπάκι του μυαλού τους. Προοδευτικά τομάρια που χασκογελούν στη θηλυπρέπεια και το διαφορετικό. Επαναστάτες τις κλανιάς που σου λένε πως δεν μπορώ να βλέπω όμορφες λεσβίες, στεναχωριέμαι. Δώσαμε δωδεκάρι εμείς στο διαφορετικό! Και καλά! Αν ήταν ελληνική συμμετοχή, θα την είχαμε λιθοβολήσει και θα είχαμε σάλο. Όχι! δε με νοιάζει το πανηγυράκι της Ευρώπης με τα σαχλοτράγουδα με ενόχλησαν όμως πολύ, όλοι όσοι σκούζουν για τον ρατσισμό, για το μίσος, για την ξενοφοβία, ακόμη ακόμη και για την ομοφοβία και μπροστά σε μια εικόνα ξένη - επιλογή αυτοδιάθεσης ενός ατόμου- βγάλανε όλο το σκοταδισμό, το μίσος και την κακία τους στη φόρα. 

Όλοι αυτοί που μεγαλώνουν παιδιά και δεν ξέρουν τι να τους πουν γι αυτό το πλάσμα που είδαν, είναι οι γονείς των παιδιών που τραμπουκίζουν τους διαφορετικούς συμμαθητές τους στο σχολείο. Είναι οι γονείς που θέλουν το παιδί τους να γίνει "φυσιολογικό" γιατί ο κόσμος είναι κακός και θα πληγωθεί. Είναι οι γονείς, που δεν καταλαβαίνουν, πως ο κακός κόσμος είναι η αφεντομουτσουνάρα τους που γεννά κακούς και εγωιστές, κομπλεξικούς ή ακραία καταπιεσμένους ανθρώπους. Η πατριαρχία απαιτεί να είναι προνόμιο το γεγονός πως κάποιος γεννιέται με αρχίδια αντί για κλειτορίδα και δεν συγχωρεί όποιον επιλέγει διαφορετικά. Να τον χαίρεστε τον κόσμο σας αγαπητοί και να λυπάστε μόνο για τα παιδιά που του αφήνεται, γιατί με αυτά τα μυαλά, θα τον κάνετε χειρότερο! 

Ημερολόγιο κανονικότητας

Εσύ πόσο μικροαστός ήσουν σήμερα;

Η ελληνική κοινωνία και όχι μόνο, μαστίζεται από έναν ιδιαίτερο καταναγκασμό στον οποίο όλοι σιωπηλά και ενίοτε φωναχτά συναινούν. Αυτός  ο καταναγκασμός έχει διάφορα ονόματα αλλά έναν στόχο. Μπορείς να το πεις καθωσπρεπισμό, κανονικότητα, μικροαστισμό, comme il faut, καλό και ήσυχο άνθρωπο. Στόχος είναι η ύπαρξη του πλέον ανύπαρκτου, του μέσου πολίτη! Ο μέσος άνθρωπος βρε αδερφέ, που έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν πλέον μη άνθρωπο και στην ουσία μη «κανονικό». 

Δεν υπάρχει κανένα σπίτι στην χώρα που δεν έχει κάτι που θέλει να κρύψει. Έναν ανάπηρο, έναν φυλακισμένο, έναν εθισμένο, έναν με ψυχολογικά προβλήματα, έναν κλέφτη, έναν πότη, έναν ομοφυλόφιλο, έναν τζογαδόρο, έναν «αλήτη», έναν «κακό», έναν  «λάθος».

Έτσι φτάνουμε στην ψεύτικη μικροαστική κοινωνία, στην οποία ζούμε σήμερα. Ο καλύτερος ψεύτης ή ο περισσότερο καταπιεσμένος, είναι αυτός που χαίρει της μεγαλύτερης εκτίμησης. Αυτούς επιλέγουμε και για πολιτικούς. Αν κυκλοφορήσει μια φωτογραφία ενός πολιτικού που έπινε, γλεντούσε, έπαιρνε ναρκωτικά, έκανε μπάνιο γυμνός, όλοι σπεύδουν να τον καταδικάσουν και αυτός σπεύδει να αποδείξει την κανονικότητα του. Λες και μπορεί να σου λύσει τα προβλήματα, κάποιος που δεν τα βίωσε ποτέ. Λες και μπορεί να οραματιστεί μια καλύτερη ζωή για όλους, κάποιος που δεν τσαλάκωσε σε μια όμορφη στιγμή τη σοβαροφάνεια του για να χαρίσει γέλιο και αγάπη στην παρέα του. Λες και όλα όσα πραγματικά οδήγησαν σε εξέλιξη, δεν είναι επιτεύγματα παράξενων ανθρώπων, τους οποίους επιβάλλεται να θαυμάζουμε αλλά απαγορεύεται να μιμηθούμε με το να αφεθούμε στη δική μας ιδιαιτερότητα και στην υπέροχη δημιουργικότητα που αυτή μπορεί να κρύβει.

Για να εκτιμήσουμε και να εμπιστευτούμε κάποιον, θα πρέπει να ήταν το πιο μουρόχαυλο και ανταγωνιστικό, χωρίς φίλους και τρέλες, παιδί στο σχολείο. Θα πρέπει να ήταν υποδειγματικό παπαδοπαίδι και να κρατά τα εξαπτέρυγα. Θα πρέπει να είναι το υποταγμένο στρατιωτάκι που έλεγε πάντα ναι. Θα πρέπει να ήταν καλό παιδί, καλός μαθητής, καλός γιος, καλός φοιτητής, καλός φαντάρος, καλός οικογενειάρχης, καλός σύντροφος, καλός εργάτης ή καλός εργοδότης, ετεροφυλόφιλος, αδύνατος, γυμνασμένος, αρτιμελής και ποτέ μα ποτέ να μην ήθελε κάτι άλλο πέρα από το να είναι πρότυπο. Αυτή η κανονικότητα που πνίγει τον πολυσχιδή και πολυδαίδαλο χαρακτήρα του καθενός. Αυτή η μανία του καθωσπρεπισμού που επιβάλλει να ζούμε σε ένα ψέμα που δεν έχει καμία σχέση με εμάς. Αυτό είναι που λένε μετά «πέσαμε από τα σύννεφα, ήταν τόσο καλό παιδί, που δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό». Έσκασε κυρία μου! Έσκασε να προσποιείται πως είναι καλύτερος από εμάς. Γιατί εμείς μέσα μας ξέρουμε, πως δεν είμαστε η εικόνα μας.

Φοβόμαστε τόσο πολύ τη διαφορετικότητα μας, που πασχίζουμε όλοι μέρα να γίνουμε ίδιοι, με αυτό που μας λένε πως είναι σωστό. Φοράς τις πυτζάμες σου και βγαίνεις στο δρόμο και είσαι τρελός. Μετά από ένα μήνα, το λέει ο οίκος Channel και τα ΜΜΕ και πλέον είναι λογικό και όμορφο και στυλάτο και το κάνουμε όλοι. Αυτό γίνεται γιατί κατά βάθος όλοι ζηλεύουμε λίγο (έως αφάνταστα) τον τρελό και διαφορετικό που αδιαφορεί για τις συμβάσεις και ζει τη ζωή του για εκείνον. Όχι δεν μιλώ για ένα εγωιστικό πλάσμα που αδιαφορεί για το αν πληγώνει τους γύρω του ή αν κάνει κακό. Μιλώ για κάποιον που κάνει πράξη την αυτοδιάθεση και δεν αποδέχεται ως ταμπού την ομοφυλοφιλία του, την επιθυμία του να είναι πολυγαμικός, την επιλογή του να δοκιμάζει γεύσεις που μπορεί να τον παχύνουν, το θάρρος να υποστηρίζει τις επιλογές του, χωρίς να φοβάται την άλλη ανύπαρκτη κυρία, την κοινή λογική που διαμορφώνει την κοινή γνώμη. Επίσης αυτός είναι και ο λόγος που η τρέλα του γίνεται τρεντ. Γιατί αν γίνει τρεντ να υιοθετείς την τρέλα τη δική σου και όχι την τρέλα του άλλου, δεν θα υπάρχει πια ομοιομορφία, ούτε υποταγή, ούτε μαζική παραγωγή.

Έρχεται απέναντί σου ένα κουστουμαρισμένο λαμόγιο γεμάτο καθωσπρεπισμό και σου λέει πως δεν είσαι σοβαρός γιατί φοράς φτερά στο κεφάλι και κάνεις μπουρμπουλήθρες. Ε όχι ρε φίλε, εσύ δεν είσαι σοβαρός και όλοι όσοι σε εμπιστεύονται γιατί έχεις κάνει την ψευτο-συντήρηση αποθήκη καμουφλάζ για την κλεψιά και το ψέμα σου.  Αυτοί δεν είναι σοβαροί που κρίνουν τα βιβλία από τα εξώφυλλα. Από τη στιγμή που δεν καταπιέζω τον αυθορμητισμό, το γέλιο, την όρεξη για ζωή και αυτό το κάνω, χωρίς να πειράζω ή να εισβάλω στη ζωή και το πορτοφόλι κανενός, είμαι πολύ πιο τίμιος και ειλικρινής από εσένα. Απλά η αλήθεια είναι, πως η κοινωνία μας, θα προτιμήσει εσένα. Έτσι, η ζωή μας γίνεται όλο και χειρότερη και αναρωτιόμαστε γιατί.

Ας δοκιμάσουμε όλοι να κρατήσουμε ένα ημερολόγιο κανονικότητας καθημερινά. Πόσες φορές καταπιέζουμε αυτό που νιώθουμε και αυτό που θέλουμε να πούμε, να κάνουμε, να είμαστε, για να μην είμαστε παράξενοι και θα καταλάβουμε από πού προέρχονται όλα αυτά τα απωθημένα, η κακία, η μιζέρια, η ζήλια, η ψευτιά, η κακή υγεία, η κακή κοινωνία, η κακή ζωή.

Η εισαγωγή της αμαρτίας και των κανόνων συμπεριφοράς από τη θρησκεία, έβαλε το πρώτο λιθαράκι. Ο καπιταλισμός πολλές εκατοντάδες χρόνια μετά, άνοιξε την κλειδαρότρυπα που χρόνια αποζητούσαμε στη ζωή των διευθυντών της κοινωνίας μας. Τότε πια αποκτήσαμε τη συνολική εικόνα της προσποίησης που οδηγεί κάποιον στην κορυφή του λασπόβουνου. Το εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να ευνουχίζει την ελευθερία από κοινωνικές συμβάσεις που έχουν τα παιδιά με μπόλικη τιμωρία, στιγματισμό και ασύστολα ψεύδη.  Η ελληνική επαρχία είναι ο καλύτερος τρόπος να τα παρακολουθήσει κανείς όλα αυτά τα σε ζωντανή μετάδοση. Η αλήθεια της ημέρας και η αλήθεια της νύχτας. Η αλήθεια της ανοιχτής και της κλειστής πόρτας. Η αλήθεια, που δεν είναι αλήθεια, αλλά ένα σύνολο κανόνων καταπίεσης και απόκρυψης της ζωής που ζούμε και της ζωής που θα μπορούσαμε να ζούμε.

Είναι και αυτό κομμάτι της συνείδησης που πρέπει να αποκτήσουμε για να οικοδομήσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Η αλήθεια μας χωρίς μακιγιάζ. Η περισυλλογή για το τι θα κάναμε αν κανείς δεν μας έκρινε και δεν μας τιμωρούσε. Αν πλέον γι αυτές τις σκέψεις δεν θα ντρεπόμαστε και δεν θα φοβόμαστε, θα έχουμε αποκτήσει όντως μία συνείδηση που ταιριάζει στο θαύμα μέσα στο οποίο έχουμε γεννηθεί και δεν θα έχουμε την ελπίδα αλλά τις βάσεις για ένα καλύτερο κόσμο.

Ευχές για το 2014!!!

Εικόνες από ένα κάποιο μέλλον, μάλλον, φανταστικό και εικόνες από ένα υπαρκτό παρόν με δόσεις φαντασιώσεων. 

Κάποτε, που λέτε, φανταζόμουν, πως το 2014 θα έχουμε όλοι ιπτάμενες μηχανές και μια απλουστευμένη ζωή στραμμένη στη δημιουργία. Η τεχνολογία πλέον θα είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, που μόνο η εξέλιξη μας συνολικά, θα ήταν ο στόχος της ζωής μας. Θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνία, αν και λίγο αποξενωμένη από τη φύση. Από πού άραγε να μου είχαν γεννηθεί αυτές οι ιδέες και γιατί υπάρχουν εξωγήινες απειλές και ολικές καταστροφές του περιβάλλοντος σε αυτές τις κοινωνίες; Είναι όλα τόσο φανταστικά και ανέφικτα ή κάποια μπορεί να είναι και αλήθεια; Και αν ναι, ποια;

Πέρασαν καιροί και χρόνοι και το 2014 φτάνει αύριο. Και ως ώριμο πλέον παράγωγο της εποχής μου σκέφτομαι όλα αυτά που κάποτε φανταζόμουν. Και αναρωτιέμαι! Γιατί δεν έχουμε όλοι ιπτάμενες ηλεκτρικές μηχανές; Γιατί δεν έχουμε λύσει τα χέρια μας, ώστε να είμαστε μόνο δημιουργικοί πλέον και όχι σκλάβοι; Γιατί η κοινωνία δεν έχει καταφέρει με τόσα που έχει μάθει να είναι τουλάχιστον ευγενική; Γιατί ακόμη όλοι σκοτώνονται για κάτι που δεν υπάρχει, ενώ άλλοι πεθαίνουν γιατί δεν έχουν τροφή και νερό, αυτά που οι πρώτοι πετούν με αλαζονεία; Γιατί οι Μαρίες Αντουανέτες το 2014 δεν έχουν ακόμη απαγχονιστεί; Πως γίνεται, να  μην βλέπουν όλοι οι άνθρωποι παγκόσμια, ότι η μάζα, οι φτωχοί, οι σχεδόν όλοι, πάντα πεθαίνουν μαζικά και ποτέ εκείνοι, οι λίγοι, οι καλοί, οι σημαντικοί; Πως γίνεται ενώ υπάρχουν δομές που μπορούν να στηρίξουν δυο κόσμους και τεχνολογία για να τις αναπτύξει, τεχνογνωσία για να λειτουργούν όλα, όλοι εμείς να αποδεχόμαστε αυτά τα εργαλεία να υπάρχουν για το κέρδος και όχι για να ζούμε όλοι μας μια όμορφη ζωή;

Στο σημείο που συγκλίνει η φαντασία μου για το 2014 με την πραγματικότητα, είναι οι ανύπαρκτοι εχθροί, από τους οποίους μας σώζουν πάντα, οι υπαρκτοί τύραννοι. Αυτό είναι το ίδιο ανυπέρβλητο σημείο και το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι στη φύση του ανθρώπου. Πάντα πρέπει να φοβάται κάτι ανύπαρκτο και να στηρίζει τη σωτηρία του σε αυτόν που φορά το σεντόνι και τον κυνηγά. Δεν νομίζετε κι εσείς, ότι φτάνει πια; Όχι μόνο εδώ, σε αυτή την καταντημένη γωνίτσα αλλά παντού. Πεθαίνουν οι άνθρωποι για την υπερθρησκεία, για το υπερέθνος, για την υπερεταιρία, υπέροχα μονάχοι. Αντί να ζουν με σεβασμό και μια ελάχιστη ένδειξη αντίληψης της ασημαντότητας του καθενός μας μέσα στην μοναδική ιδιαιτερότητα του.

Εύχομαι σε όλους μας για τη νέα χρονιά να έχουμε δύναμη, υγεία και αγάπη, για να έχουμε την επιθυμία να οραματιζόμαστε και να δουλεύουμε μαζί για ένα καλύτερο κόσμο. Αυτό δεν θα γίνει υπακούοντας,  απαιτεί να αναλάβουμε να λειτουργήσουμε τις δομές χωρίς αυτούς που τις όριζαν ως τώρα. Εγώ κι εσύ, μαζί με όλους τους άλλους. Σαν την ΕΡΤ, σαν τη ΒΙΟΜΕ, όλα! Καλή μας χρονιά. 

Ζωή σε λόγου τους...

Πέθανε, αυτοκτονία, τον τρέλαναν τα οικονομικά προβλήματα. Πέθανε, τον δολοφόνησαν φασίστες. Πέθανε, δεν είχε μηχάνημα το νοσοκομείο. Πέθανε, ήταν άστεγος και πάγωσε. Πέθανε, δεν είχε φάει εδώ και μέρες. Πέθανε, έπιασε τη μάνα του από το χέρι και πήδηξαν στο κενό. 

Εδώ και χρόνια ακούμε αυτά τα νέα. Εδώ και χρόνια τους ακούμε να μας λένε πόσο φταίμε γι αυτό. Εδώ και χρόνια μάθαμε, πως δεν πρέπει να μιλούμε, δεν πρέπει να αντιδρούμε, δεν πρέπει να νοιαζόμαστε, δεν πρέπει να οργιστούμε γιατί αλλιώς είμαστε αιθεροβάμονες, είμαστε γραφικοί, είμαστε φίλοι με την τρομοκρατία, είμαστε η ανομία. 

Έτσι τους αφήσαμε να μας πουν, τι πρέπει να βάζουν οι αγρότες στα χωράφια τους. Μας πείσανε πως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παράγουμε ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικά και γενικά τίποτα. Μας έδειξαν πως η Ελλάδα θα γίνει μία χώρα παροχής υπηρεσιών και ο τουριστικός παράδεισος της Ευρώπης. Είδαμε ένα ένα τα εργοστάσια, τις βιοτεχνίες, τα καταστήματα να κλείνουν. Μάθαμε από αυτούς, πως ο μόνος λόγος να απεργούμε ή να αντιδρούμε είναι οι περικοπές (ε αυτό το θέλαμε κι εμείς λίγο, αφού οι αγελάδες ήταν παχιές και η πολιτική τόσο βαριά για βραδινή κουβέντα). Μας ενημέρωναν πάντα για το πόσο μας ταλαιπωρούν οι απεργίες, οι πορείες, οι αντιδρώντες εν γένει και πόσο εξοργισμένοι είμαστε μαζί τους. Μας έμαθαν να φταίει πάντα ο διπλανός μας και ποτέ αυτοί.

Πιστέψαμε κι εμείς στην παροχή υπηρεσιών και βρεθήκαμε σε μια πόλη, όπου το μπαξεδάκι που μας τάιζε ντομάτα με άρωμα και γεύση ντομάτας ήταν θολή ανάμνηση. Άνοιξαν οι τράπεζες για όλους μας. Πήραμε δάνεια, πήραμε πιστωτικές, πήραμε αέρα. Μετά οι εταιρίες που προωθούσαν τραπεζικά προϊόντα, έγιναν εισπρακτικές και ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τι έχεις; Σπιτάκι, χωραφάκι, καλώς τα παίρνουμε! Δεν έχεις, βάλε μια τζίφρα εδώ να περάσει το χρέος στο παιδί σου μη και σου τη βαρέσει και πηδήξεις από καμιά ταράτσα. 

Τώρα μας λένε, πως τα παιδιά δεν πειράζει να πεινάνε, δεν πειράζει να μην έχουν βιβλία, δεν πειράζει να μην έχουν γονείς που μια στο τόσο χαμογελάνε. Μας λένε πως αν η μάνα μας αρρωστήσει, πρέπει να προτιμήσουμε το κοράκι από το γιατρό, γιατί αυτό συμφέρει τις αγορές. Μας λένε πως μόνο είκοσι χρονάκια θα περάσουμε έτσι. Μας λένε πως τα 500€ είναι αρκετά για να ζήσουμε. Μας ζητάνε να αρνηθούμε και το ψωμί και την παιδεία και την ελευθερία και να αφεθούμε σε μια ανθρωποθυσία για να κατευνάσουμε τις αγορές. 

Μας λένε πως οι χώροι που μας προσφέρεται κάτι δωρεάν, όπου γίνονται πολιτικές συζητήσεις, συλλογικές κουζίνες, μαθήματα, όπου γίνεται προσπάθεια να γίνει πράξη η αλληλεγγύη, όπου άστεγοι βρίσκουν κατάλυμα, είναι εστίες ανομίας. Μας λένε πως τα νόμιμα εγκατελειμένα κτίρια, καλώς ρημάζουν και οι άνθρωποι στο κρύο καλώς πεθαίνουν. 

Αυτά μας λέγανε, αυτά μας λένε και έτσι συνεχίζουν. Δίνουν γη και ύδωρ κυριολεκτικά στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, προδικάζουν για εμάς ως ευλογία μία θέση με μισθό πείνας στο οικονομικό αυτό τσιμπούσι και εμείς κοιτάμε. Κοιτάμε και κατηγορούμε δώθεν και κείθεν. Όπου του φαίνεται του καθενός. Την πιθανότητα να κατεβάσουμε ρολά στις απαιτήσεις τους και να βγούμε στους δρόμους και να δείξουμε πως θέλουμε και μπορούμε μια άλλη πραγματικότητα όμως δεν τη βλέπουμε. Δεν μας την είπαν και δεν μας την έμαθαν κι εμείς μόνο αυτά ξέρουμε να κάνουμε, αυτά που μας έδειξαν, μας είπαν, μας έμαθαν. Ξέρουμε να αντιγράφουμε τη λαμογιά τους, ξέρουμε να καλύπτουμε τη βρωμιά τη δική μας και της οικογένειας μας, ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε τον πιο φτωχό, ξέρουμε να ξεχνάμε και πιθηκίζουμε τους αστούς, ενώ εμείς είμαστε το γεύμα. 

Αν λοιπόν δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από όσα κάναμε ως τώρα, αν δεν είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο και επιλέγουμε αυτή τη "φωνή της λογικής" που λέει πως δεν μπορούμε αλλιώς, ας μας συλλυπηθούμε και ας πούμε ζωή σε λόγου τους, γιατί εμείς έχουμε ήδη παραιτηθεί από τη δική μας. 

Πάμε να τσακίσουμε το φασισμό σου λέω!

Σκίτσο του καλλιτέχνη Κυριάκου Μαυρίδη

Η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική – φασιστική οργάνωση.

Η Χρυσή Αυγή ορίζει την πολιτική ατζέντα.

Η Χρυσή Αυγή απαρτίζεται από ανόητους, αγράμματους, ανιστόρητους.

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα μάτσο μπράβων της νύχτας, χουλιγκάνων, «παιδιών της σφαλιάρας» κλπ κλπ κλπ.

Η Χρυσή Αυγή είναι ο θεματοφύλακας του Έθνους.

Η Χρυσή Αυγή είναι η μόνη που στέκεται δίπλα στο δοκιμαζόμενο και καημένο έλληνα.

…………………………………………………………………………………………………………

Αντίστοιχες προτάσεις, θα μπορούσαν να γεμίσουν σελίδες και σελίδες. Κάποιες στέκουν, κάποιες είναι παντελώς ανόητες και κάποιες είναι τεχνηέντως πηγές σύγχυσης.

Μια αλήθεια, είναι πως η Χρυσή Αυγή, είναι μέρος της πολιτικής ατζέντας  ώστε αυτή να προωθήσει τα πραγματικά ζητούμενα. Είναι όργανο του συστήματος, το οποίο μετά τα πρώτα σημάδια αντίδρασης από την κοινωνία, έλαβε ενεργό ρόλο, προκειμένου αυτές να καμφθούν. Τι εννοώ;

«Προ κρίσης» δηλαδή, πριν το Δεκέμβρη του 2008, γιατί τότε ξεκίνησε η πρώτη σοβαρή πολιτική κρίση στην Ελλάδα (όταν οι νέοι έδειξαν πως και κατανοούν και ετοιμοπόλεμοι είναι) ήταν αδιανόητο να ξεστομίσει κάποιος ένα ρατσιστικό παραλήρημα και να μην χαρακτηριστεί  γραφικός, χουντικός ή φασίστας. Ζωντανό παράδειγμα, ο προάγγελος του τωρινού βαρέως οπλισμού - ΧΑ, ο ΛΑ.Ο.Σ και οι γραφικοί βιβλιοπώλες του και τσεκουροφόροι που σήμερα κατέληξαν «δημοκράτες» υπουργοί της δημοχουντικότατης ΝΔ. Τότε αυτοί λέγανε πως οι ξένοι μας κλέβουν το ψωμί. ΟΧΙ ο αφεντικός που προτιμά κάποιον που αποδέχεται  λόγω αδυναμίας και φόβου να καταναλώνει λιγότερο ψωμί, καθόλου παιδεία και καθόλου ελευθερία, αλλά το θύμα του. Τότε δεν τολμούσαν να προτείνουν ως λύση αυτό που σήμερα προτείνεται από τους θεματοφύλακες του καπιταλισμού, ωωωωωωωωω συγνώμη του έθνους ήθελα να πω.

Τότε λοιπόν λέγανε, να φύγουν οι ξένοι και δουλειά στους Έλληνες. Σήμερα, οι μπράβοι και οι νονοί της νύχτας προτείνουν τη λύση που βολεύει καλύτερα το σύστημα για να στρατολογήσει εργατικό δυναμικό χωρίς απαιτήσεις. «Ελάτε να σφάξουμε μαζί τους κακούς ξένους που δουλεύουν με λιγότερα λεφτά και μετά πάρτε εσείς τις θέσεις τους με τα ίδια και λιγότερα χρήματα». Έτσι, εγώ ο εργάτης, βάφω τα χέρια μου με το αίμα του ταξικού μου συντρόφου και γίνομαι συνένοχος στο έγκλημα. Ο εργοδότης μου, που χέστηκε για την εθνικότητα μου, έχει και πάλι φτηνό εργατικό δυναμικό. Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια, μη σου πω σαρανταδυό!

 Ο καημένος Έλλην οικογενειάρχης που δεν έχει να τραφεί , δεν έχει φάρμακα, δεν έχει γιατρό, δεν έχει σπίτι, γιατί του το πήρε η τράπεζα, θα γίνει κλέφτης. Και δεν έχει και άδικο μιας και του μάθανε πως ο κλέφτης εδώ πάντα νικά. Ο αλλοδαπός όμως, που στην πατρίδα του τα έπαθε αυτά και δεν είχε κάποιον να κλέψει πλέον, γιατί οι ξένοι που του το κάνανε αυτό, έχουν στρατούς να φυλάνε τα παλάτια τους, τις φυτείες παπαρούνας, τη γη που μολύνουν για να βγάλουν εκατομμύρια, φεύγει και ψάχνει τη ζωή του αλλού. Ε, αυτός ο έρμος, που τόσο μας μοιάζει, είναι ο εδώ εχθρός.
Ε δεν είναι και δεν θα με πείσει ποτέ η φτώχεια μου για το αντίθετο.

Η πολιτική ατζέντα που προωθεί το υπερκέρδος και θεωρεί τον άνθρωπο μηχανή παραγωγής, είναι η ατζέντα που μου έβγαλε το φασίστα στη φόρα. Είναι αυτή που τον όρισε ως το σωστό μέσο επιβολής της καταπάτησης κάθε δικαιώματος μου.Ο κοινωνικός κανιβαλισμός ήταν πάντα το καλύτερο όπλο, ώστε να μείνουν γονατισμένοι, όλοι όσοι χάνουν την ελπίδα.

Εμείς εδώ, σε μια γη που προσωπικά αγαπάω για τον ήλιο, τα βουνά και τις θάλασσες, αποφασίσαμε πως αυτά είναι εθνικά (α ρε και να είχαν στόμα να μας φτύσουν στα μούτρα). Αποφασίσαμε πως κάποιοι πάνε να μας τα κλέψουν. Οι γερμανοί που θέλουν τα νησιά (άσχετα αν δεν μας χαλάει που κάποια νησιά ανήκουν σε γηγενείς εφοπλιστές και στο διεθνές συγγενολόι τους), οι τούρκοι που θέλουν όλες τις τσιπούρες του Αιγαίου δικές τους, οι έτσι, οι αλλιώς, οι αλλιώτικοι.
Αμ δε! Εμάς θέλουν!  Εμείς, να πεθάνουμε στη δουλειά την ώρα που πληγώνουν τη γη για χρυσό, για πετρέλαιο, για ουράνιο. Εμένα και εσένα, να πεθάνουμε πάνω στο καθήκον, και να σκοτώσουμε πάνω στο καθήκον. Να πάω να σκοτώσω το διπλανό μου, για να κερδίσω τη θέση του στα κάτεργα. Να σκοτώσω τη γη που με τρέφει, για να γίνουν κοσμήματα που θα στολίσουν αυτάκια ροδαλά.

Στο διάολο για μένα όλα αυτά. Εσύ μπορείς να σταθείς δίπλα μου, στο ύψος της συνύπαρξης; Εγώ μπορώ να σου εξηγήσω, πως μαζί μπορούμε τα πάντα; Εμείς μπορούμε να υπάρξουμε, αν σου δώσω αυγά, μου δώσεις ξύλα, μάθω στο παιδί σου αγγλικά, μου χτίσεις ένα ξυλόφουρνο, φροντίσεις το τραύμα μου, μοιραστώ τα σπαρτά μου; Γιατί θα χρειαστεί αυτό; Γιατί τα μαύρα φίδια θα γυρίσουν στις τρύπες τους, μόνο όταν εμείς βρούμε τον τρόπο να νικάμε το δηλητήριο τους.

Η λύση απέναντι στο φασισμό, στην κρίση, στην πείνα, στη μοναξιά είναι η παιδεία, η αλληλεγγύη, η τρυφερότητα, η συνεργασία. Αν αυτό το καταφέρουμε, να μοιραστούμε τα παραπάνω, η απεργία διαρκείας που θα επιστρέψει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα μας, δεν θα είναι ουτοπία, θα είναι γιορτή καθημερινή. Τα τέρατα και οι φόβοι υπάρχουν, όσο βρίσκουνε τις βάσεις μέσα μας.

Σαν ξυπνήσω
 μονομιάς
θα ‘ρθει στα ίσια του ο ντουνιάς J

Ανοιχτή επιστολή προς ανέργους

(ανάμεσα στους άνεργους, είναι και οι επισφαλώς εργαζόμενοι και οι καταπιεσμένοι δημιουργικοί, οι δυστυχισμένοι σκλάβοι της κατανάλωσης και όσοι επιθυμούν έναν κόσμο διαφορετικό)

Ως άνεργη και χωρίς κανένα οικονομικό πόρο αλλά σκεπτόμενη, δημιουργική και αισιόδοξη, απευθύνομαι σε όλους όσους οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές, μας έχουν καταστήσει συντρόφους (αφού η ταξική συνείδηση στην εποχή που ζούμε, έχει πάει περίπατο). Απευθύνομαι άμεσα σε όλους, γιατί με μία πρόχειρη ενημέρωση σε σωματεία βάσης ανέργων και συλλογικότητες, αντιμετώπισα διεκδικήσεις του τύπου «Δικαίωμα στην εργασία» και «Ανάκτηση της αξιοπρέπειας». Προσωπικά θεωρώ τις δύο παραπάνω προτάσεις, άμεσα αντικρουόμενες και αυτοαναιρούμενες.

Η υποτιθέμενη κρίση του καπιταλισμού, καθιστά κάποιους αυτή τη στιγμή περίσσιους. «Δεν χωράτε, δεν σας παίρνουμε και δεν σας θέλουμε κι όλα, γιατί είστε και γκρινιάρηδες που διεκδικείτε». Έτσι αυτή η περίσσεια ανθρώπων, θα εξαθλιωθεί, θα πεινάσει, θα γονατίσει και τελικά θα υποχωρήσει και θα υποστεί τα πάντα. Τότε ο καλός και αγαθός κεφαλαιούχος, θα του πει: «Άντε έλα, θα σε πάρω, αλλά θα πάρεις μόνο 200€, δεν θα έχεις ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν θα έχεις πιθανότητα να βγεις στη σύνταξη, θα έχεις ευέλικτα (sic) ωράρια, δεν θα έχεις δωρεάν παιδεία, δεν θα έχεις πρόσβαση στην άμεση παραγωγή τροφής, δεν θα έχεις πρόσβαση σε βασικά αγαθά, αλλά θα έχεις και πάλι ανακτήσει το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια σου».

Είναι λοιπόν η λύση για όλους εμάς που ήδη είμαστε σε αυτή την κατάσταση, το δικαίωμα στην εργασία; Είναι αξιοπρέπεια το να έχω δουλειά, αφεντικό και εργασία; Όχι δεν είναι! Αξιοπρέπεια είναι, να έχω γνώμη για τη ζωή μου, να λαμβάνω παιδεία, να απολαμβάνω τις υποδομές για τις οποίες γενιές και γενιές έχουμε δουλέψει. Αξιοπρέπεια είναι, να σέβομαι με τον τρόπο ζωής μου τη φύση, τις σωματικές και πνευματικές μου ανάγκες, να παραμένω συναισθηματικός και να μην χρειάζομαι ψυχοφάρμακα, που με βοηθούν να παραμείνω στα πλαίσια της κανονικότητας μιας καλοκουρδισμένης παραγωγικής- καταναλωτικής μηχανής.

Πολλοί άνθρωποι γύρω μας, δίπλα μας, στην οικογένεια μας, το έχουν αυτό αντιληφθεί. Μία νέα πραγματικότητα οριζοντιότητας και αντιδομών γεννιέται ήδη και κάνει τα πρώτα της βήματα. Μία πραγματικότητα, που σέβεται τον άνθρωπο, ως κομμάτι της φύσης και όχι σαν την κορωνίδα της δημιουργίας. Που επαναπροσδιορίζει τις ανάγκες της και προσπαθεί να ξεχωρίσει τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Αυτή η νέα πραγματικότητα, καλλιεργεί τη γη και παράγει καθαρή τροφή, ψάχνοντας και διασώζοντας παραδοσιακούς σπόρους, απορρίπτοντας  τα υβρίδια και κάθε μεταλλαγμένη μορφή ζωής. Κάνει γεωτρήσεις και ποτίζει τους καρπούς. Χρησιμοποιεί και δεν εκμεταλλεύεται σε σημείο εξάντλησης τους φυσικούς πόρους. Προσπαθεί να αντιληφθεί τους φυσικούς μηχανισμούς ίασης και προστασίας και βασίζεται στη συνεργασία.

Οι αντιδομές αυτές στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι αυτοδιαχειριζόμενες και λειτουργούν συλλογικά. Εξασφαλίζουν τροφή, συχνά στέγη, συνύπαρξη, ελεύθερο χρόνο και αφήνουν χώρο στο μυαλό για σκέψη και εξέλιξη. Η δημιουργικότητα και το ταλέντο των ανθρώπων που συμμετέχουν, δεν πιέζονται, δεν βιάζονται αλλά αποτελούν δομικά υλικά για τη συνέχεια και την εξέλιξη των εγχειρημάτων. Η ανταλλαγή υπηρεσιών, οι τράπεζες χρόνου, τα εναλλακτικά νομίσματα, οι κολλεκτίβες, οι τράπεζες σπόρων, οι ομάδες αυτομόρφωσης, είναι μερικά δείγματα. Οι καταλήψεις στέγης, εργασιακών χώρων και γης, που έχουν απαξιωθεί ή έχουν γίνει αρένα κερδοσκοπίας για τους ιδιοκτήτες ή το κράτος, είναι απελευθέρωση πόρων για την ανάπτυξη μιας νέας πραγματικότητας, από αυτούς που πρώτοι βίωσαν τη σκληρότητα της πραγματικότητας του κέρδους.

Αν οι αντιδομές δεν ήταν απειλή για την υπάρχουσα κατάσταση, ο κώδικας alimentarius για τον έλεγχο παραγωγής, υπό τον μύθο της προστασίας του καταναλωτή (ναι αυτή τη λέξη χρησιμοποιούν) και η προσπάθεια καταγραφής και ελέγχου των υδάτινων πόρων (π.χ. γεωτρήσεων) , δεν θα ήταν τόσο ψηλά στην πολιτική ατζέντα. Οι αντιδομές, η αυτοοργάνωση και η διαχείριση των πόρων πραγματικά απειλούν την παντοδυναμία του κεφαλαίου και σκιαγραφούν μία εικόνα εξελιγμένης κοινωνίας, όπου εμείς, η βάση, συνεργαζόμαστε και δεν ανταγωνιζόμαστε.

Αυτά που ως πολίτες πρέπει να διεκδικούμε, είναι η παιδεία, η υγεία, η στέγη, το νερό και το ρεύμα, οι μεταφορές, οι επικοινωνίες. Το «δικαίωμα» στην εργασία και η σκλαβιά στο οποιοδήποτε αφεντικό, μας αποπροσανατολίζει και μας απομακρύνει  από το ποιοι μπορούμε να είμαστε, τι κοινωνία μπορούμε να δημιουργήσουμε και τα δικαιώματα που πραγματικά έχουμε. Η αξιοπρέπεια, δεν έχει καμία απολύτως σχέση, με τον ιδανικό καταναλωτή. Αυτός ο ρόλος που μας δόθηκε είναι μια φυλακή που νομίζουμε πως επιλέγουμε. Αυτό είναι το ευαγγέλιο του νεοφιλελευθερισμού και βασίζεται στο μύθο της δυνατότητας ταξικής μεταπήδησης .

Μία σειρά από αντιδομές που απλώνονται παντού γύρω μας και προφανώς και στη γειτονιά σας, μπορείτε να βρείτε στη σελίδα των ηλιόσπορων. Αν δεν υπάρχει ήδη κάτι, μπορείτε να το δημιουργήσετε. Ας πιστέψουμε επιτέλους πως μπορούμε και ας το κάνουμε. Όχι γκρίνια, αυτοοργάνωση! Δεν μπορεί το δικαίωμα στην εργασία, να αντικαταστήσει τη δημιουργικότητα και την όρεξη για ζωή. Όλοι μαζί, μπορούμε τα πάντα!

Μη με τρελαίνεις άλλο, θα το μετανιώσεις…

Όχι ρε φίλε, δε τη γουστάρω τη βία. Δεν σκέφτομαι βαρύ οπλισμό με ένα σαρδόνιο χαμόγελο πριν κοιμηθώ, ούτε ανατινάξεις, ούτε πυρπολήσεις, ούτε αίμα. Με σοκάρει η βία, με σοκάρει σε βαθμό να παγώνει το αίμα μου. Πες μου όμως τι; Πως; Τι να κάνω με αυτούς που βιάζουν την ανθρωπιά μου;

Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που μπαίνουν στο σπίτι των γονιών μου και τους τρομοκρατούν; Πώς να αντιμετωπίσω αυτούς που λένε την κρεμάλα, σωτηρία, τον φονιά, ακτιβιστή, τον φασίστα, πατριώτη, τον κλέφτη, κύριο, την ανθρώπινη ζωή, πολιτικό κόστος; Πώς να αντέξω να τους ακούω και να μην έχω δυνατότητα αντίλογου, ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος;

Πόσο ακόμη μπορώ να αντέξω αυτή την κατάφορη καταπάτηση της νοημοσύνης; Πόσα ακόμη πρέπει να πουν, πόσα ακόμη να διαστρεβλώσουν, πόσα ακόμα σπίτια να κλείσουν, πόσο ακόμη κόσμο να σκοτώσουν και να μην πέσω στα σαγόνια της βίας;

Αυτός ο εμφύλιος που θα ζήσει η χώρα, θα είναι αυτός που στήθηκε στα τηλεοπτικά πλατό, στις αίθουσες σύνταξης και στα καλοκουρδισμένα blogs. Η βία που φυτρώνει μέσα μου είναι η βία των μεταλλαγμένων σπόρων της ενημέρωσης, που νεκρώνει τον εγκέφαλο. Είναι η βία που αδίστακτα ανθρωπάρια, σπέρνουν ελαφρά την καρδία σε όλους εμάς.

Δεν αντέχει πολύ ένας άνθρωπος να κοιτά το άσπρο και να του λένε πως είναι μαύρο. Δεν αντέχει. Ή θα τρελαθεί ή θα τους χτυπήσει ή θα τρελαθεί και θα τους χτυπήσει. Η βία πάντως, θα έχει νικήσει.

Γράφω τώρα αυτές τις γραμμές, μπας και γλυτώσω από την τρέλα που με κάνει να θέλω να γίνω βίαιη. Ήδη η βία που μου ασκείται, με ξεπερνά, πάντα ήμουν υπέρμαχος της αγάπης, της συνύπαρξης, της κατανόησης, της προσπάθειας και τώρα μόνο με ένα σάκο του μποξ μπροστά μου θα ηρεμούσα. 

Όταν όμως θα ξέρω αρκετά καλά, να χτυπάω το σάκο που φαντασιώνομαι πως είναι αυτοί που πάνε να με τρελάνουν, θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό συμβαίνει στα μυαλά όλων μας. Ας το δούμε κατάματα, γιατί έρχεται.

Αντ’ αυτού, μπορούμε να κλείσουμε εργοστάσια, καταστήματα, δρόμους, να καταλάβουμε τηλεοπτικούς σταθμούς, να πούμε πως αυτό το γαμημένο πράγμα είναι άσπρο κι όχι μαύρο! Μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, να αφήσουμε χώρο στο συλλογικό κομμάτι του εαυτού μας και να περιορίσουμε την ατομικότητα. Να γίνουμε υπέροχα παραγωγικοί και να τους τρελάνουμε εμείς, πριν μας αποτελειώσουν αυτοί! Μπορούμε πολλά, πριν την τρέλα. Αν όμως δεν τα κάνουμε, καλό θα είναι να ξέρουμε πως πάμε ολοταχώς σε μια αρένα που θα μας κοστίσει πολλά περισσότερα από τον επιούσιο!

Σήμερα τα κατάφερα, ηρέμησα. Αύριο να δούμε…

Περί ίσων αποστάσεων και άλλων δαιμονίων....

Πεθαίνω, πεθαίνεις, πεθαίνει….
Διακρίνετε καμία διαφορά από το σκοτώνω και με σκοτώνουν;
Λέμε καθημερινά, από τότε που πήραμε χαμπάρι πως η κρίση μπήκε στη ζωή μας, για θανάτους. Δεν είναι όμως θάνατος, είναι δολοφονία. Είναι η μαζική δολοφονία των «μη παραγωγικών» από ένα σύστημα που συντηρεί στη ζωή μόνο τα καλά μηχανήματα. Τα σκάρτα θα βρουν μια θέση στον πάτο του Καιάδα.

Σε κάθε πόλεμο, αυτοί που ήταν στην πρώτη γραμμή, προστάτευαν τα γυναικόπαιδα, τους γέρους, τους ανήμπορους να αγωνιστούν.  Τα εγκλήματα πολέμου, που είχαν στόχο αυτές τις ομάδες, έχουν καταδικαστεί (όσες φορές αναγνωρίστηκαν ως τέτοια). Σήμερα όμως, στον πόλεμο που ζούμε, οι δολοφονίες αυτές προαναγγέλλονται και όσοι ακόμη έχουν το σθένος και το ήθος να φωνάζουν, είναι γραφικοί, που αρνούνται την πραγματικότητα και δεν μιλούν για απτές λύσεις οικονομικές, είναι εκτός πραγματικότητας, είναι εχθροί του έθνους, θολοκουλτουριάρηδες και πολλά άλλα.

Είναι πλέον εντός πραγματικότητας και στα πλαίσια μιας «εξυγίανσης» να λες σε ένα συνταξιούχο ψόφα και βούλωνε. Είναι μία εφικτή λύση, εντός πλαισίου της υγιούς οικονομικής πολιτικής, να λες στα ΑΜΕΑ, βγάλ’ τε τα πέρα μόνοι σας και στους καρκινοπαθείς, προσευχηθείτε. Είναι λογικό να στερείς από τα παιδιά τα βιβλία. Είναι λογικό να κλείνεις τη μία υπηρεσία πρόνοιας μετά την άλλη. Είναι λογικό να ακούς σε προεκλογική περίοδο, πολιτικούς, να μιλάνε για εφόδους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, για να πετάξουν έξω τα παιδιά των μεταναστών.

 Τα παιδιά!

Δεν έχει σημασία ρε μεγάλε, από ποια χώρα είναι το παιδί! Είναι παιδί κι εσύ του διδάσκεις το φόβο, το μίσος, την ανέχεια, τον αποκλεισμό και την κοινωνία- εχθρό! Τι περιμένεις λοιπόν; Ποιος θεωρείς πως έχει ξεκινήσει τον πόλεμο, όπου εξισώνεις τις μαζικές δολοφονίες με τα σπασμένα πεζοδρόμια και τις βιτρίνες; Πως είναι δυνατόν, εσύ ο πάνοπλος δυνάστης, να μιλάς για φορείς βίας, όταν βλέπεις παιδιά με πέτρες;

Όποιος μιλά ακόμη για ίσες αποστάσεις, για καταδίκη της όποιας βίας, έχει προφανώς διαλέξει πως είναι αναλώσιμος κι αυτός και τα παιδιά του. Είναι αδιανόητο να ακούς πως είναι το ίδιο, αυτοί που φτιάχνουν οριζόντιες δομές και δημιουργούν δίκτυα αλληλεγγύης, με αυτούς που φωνάζουν για εξόντωση ανθρώπων. Είναι αδιανόητο  να εξισώνεις το «αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια, αυτοοργάνωση», με το «αίμα, τιμή, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».  Είναι αδιανόητο να μιλάς για φασισμό, στον κόσμο που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τη γη του, να υπερασπιστεί αυτό που πραγματικά αξίζει , στην Κερατέα, στα μεταλλεία στη Χαλκιδική και να λες φορέα ανάπτυξης τον εργολάβο που θα τα καταστρέψει για ίδιον κέρδος.

Πόσο έχει θολώσει το μυαλό μας; Πως ανεχόμαστε την αναγγελία της θανατικής καταδίκης όλων, στο όνομα μια υποτιθέμενης οικονομικής ανάπτυξης που σίγουρα δεν θα έρθει για μας; Πόση διαφορά είχε η γαλέρα; Πόση διαφορά είχε η μεταχείριση των δούλων; 

Ξέρω, ξέρω! Λύσεις δεν προτείνουμε! Προτείνουμε, αλλά τα αυτιά και η αντίληψη, είναι χτισμένα με υαλότουβλα, για να περνά το φως και να νομίζω πως επιλέγω. Το μόνο ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, είναι αυτό που αντιστέκεται στη βία που ασκείται σε όλους μας. Αυτό που καλεί ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά και να γνωριστούμε ξανά σε ένα επίπεδο που ξεχάσαμε. Να επικοινωνήσουμε βρε αδερφέ! Να πούμε μαζί τι μπορούμε να κάνουμε.

Ξέρω, ξέρω, αυτά είναι ρομαντισμοί. Ε, λοιπόν, αυτά πρέπει να σώσουμε. Στον κάθε αγωνιστή δίπλα να σταθούμε. Να πάρουμε λίγο από το θάρρος του και να τον ταΐσουμε κουράγιο. Όποιος δεν αντισταθεί τώρα στη σαπίλα που μιλά ανοιχτά για κυνηγητό ανθρώπων, που υποστηρίζει τους κυνηγούς που σε λίγο θα νιώσουμε πίσω μας την ανάσα τους, έχει βάλει την υπογραφή του στη δολοφονία. Όχι δεν είναι εμφύλιος, είναι ξεκάθαρα ποιος είναι ο κυνηγός και ποιο το θήραμα.

Πολιτική κρίση και Παιδεία

Η βαθειά πολιτική κρίση στην Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα ξεκινά από την έναρξη της ύπαρξης της ως ελεύθερο κράτος. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία μας, αποδεικνύεται περίτρανα, πως ο έλληνας δεν υπήρξε ποτέ πολίτης. Ήταν πάντα στείρα και τεμπέλικα αντιπολιτευόμενος του διπλανού του. Σε αντίθεση με το απλοϊκό συμπέρασμα πως είμαστε κακή φάρα και έτσι φερόμασταν πάντα, νομίζω πως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική.

Κακή φάρα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως συλλογικό ασυνείδητο φορτωμένο με πληγές.

Ας πιάσουμε την περίπτωση πως ο σημερινός έλληνας έχει έστω κάποια ελάχιστη συγγένεια με τον αρχαίο έλληνα που τόσο θαυμάζει. Στο συλλογικό του ασυνείδητο έχει καταγραφεί η μικρή κοινωνία που είχε στρατηγικές συμμαχίες και αντιπαλότητες με τις διπλανές και πολύ συγκεκριμένη δομή και διακυβέρνηση. Στη συνέχεια η κατάρρευση των μικρών κοινωνιών, έφερε στο φως τις μεγάλες αυτοκρατορίες και την κατάκτηση όλων των μικρών από ένα μεγάλο. Τότε ο συνεκτικός δεσμός μεταξύ των μέχρι πριν αντιπάλων δυνάμωσε.  Μαζί γνωρίζανε τα πάλαι ποτέ μεγαλεία ο ένας του άλλου και ένιωθαν πιο κοντά. Η γλώσσα, η ποίηση, το θέατρο, η μουσική και οι τραγουδισμένοι ήρωες, η φιλοσοφία ήταν τα κοινά τους. Ο ένας μεγάλος κατακτητής ακολουθούσε τον άλλο και αν έμενε κάτι ζωντανό στο συλλογικό ασυνείδητο των γηγενών, ήταν πως ήταν κατακτημένοι και αυτό το κράτος ήταν εχθρός τους. Λίγοι και αδύναμοι, δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στα μεγαθήρια. Έτσι η πονηριά και ο δούρειος ίππος έγιναν τα όπλα τους. Δεν ενσωματώθηκαν ποτέ, ήταν πάντα απροσάρμοστοι.

Η λαίλαπα του χριστιανισμού, τους έκανε χειρότερους από ποτέ, καθώς έπρεπε να ορκιστούν πίστη σε θεό που δεν ταίριαζε στην παιδεία που κουβαλούσε το συλλογικό ασυνείδητο.  Έπρεπε από τα μεγάλα φιλοσοφικά και ποιητικά έργα (που ως γενιά μπορεί να μην είχαν δει και ποτέ), να υποταχθούν στο Ψαλτήρι και την Οκτάηχο. Μετά ήρθαν και οι Οθωμανοί, άλλο παρακλάδι της ίδιας λαίλαπας, με το ίδιο μένος και την ίδια δίψα για εξουσία με τους προηγούμενους. Κι έφτασε η στιγμή, μετά από 1000 χρόνια κατάκτησης (σύμφωνα με τα λεγόμενα των ίδιων των αγωνιστών του 21) να απελευθερωθούν. Και εγέννετο η νέα Ελλάς. Μια Ελλάς που φυλάκισε τους ακόλουθους του συλλογικού ασυνείδητου που επαναστάτησαν και έφερε σε δούρειο ίππο τους νέο-κατακτητές από τας Ευρώπας.

Έτσι ο μόνιμα κατακτημένος εκείνος άνθρωπος, κατακτήθηκε ξανά μέσα σε μια επίφαση ελευθερίας. Κι επειδή έχουσιν γνώση οι φύλακες, του δώσανε και την ψευδαίσθηση του μεγαλείου, τονώνοντας τον εγωισμό του και στέλνοντας τον ως μεγάλο ευρωπαίο κατακτητή, να καταλάβει την Ιωνία, τον 20^ο αιώνα* και του την ονόμασαν χαμένη πατρίδα.  Μετά δηλαδή από περίπου 2000 χρόνια, που είχε σκυμμένο το κεφάλι, του είπαν και καλά σήκωσε το σε στηρίζουμε. Έτσι στο συλλογικό ασυνείδητο η πανωλεθρία και το στραπατσάρισμα της μικρασιατικής καταστροφής, πέρασε ως κάτι που σήκωνε εκδίκηση και αναγεννήθηκε το μίσος για τον κατακτητή της Ιωνίας.

Μέσα στις νέες συνθήκες και με την τοποθέτηση αρχηγίσκων στην εξουσία της χώρας, ο έλληνας δεν έγινε ποτέ πολίτης, δεν γνώρισε ποτέ το αυτεξούσιο, δεν απέκτησε ποτέ ξανά παιδεία, δεν κατάφερε ποτέ να νιώσει πως ορίζει τη ζωή του. Έτσι με την πονηριά που είχε αναπτύξει, συνέχισε να αντιπολιτεύεται το κράτος «του» και τον διπλανό του. Μεγάλη απόδειξη της μανίας αυτής, η συνέχεια της ηρωικής αντίστασης στο φασισμό, που τον έφερε και πάλι, να πολεμά τον συνάνθρωπο του, ανάμεσα σε δύο ξένες σε αυτόν πολιτικές. Αντί για ακόμη μία ευκαιρία ανεξαρτησίας, μάλωνε για το ποιος άλλος του τά ‘λεγε καλύτερα. Ο οπαδός όμως είναι πάντα παθητικός, δεν είναι δημιουργικός, δεν προοδεύει. Ακολουθεί πειθήνια. Έτσι ο ατέρμονος αγώνας, να πολεμά υπόγεια τον κατακτητή του, συνεχίστηκε αδιάκοπα, μέχρι τη δεύτερη ψευδαίσθηση εξουσίας, που ήταν το χρίσμα του ευρωπαίου πολίτη. Αντί να γίνει αντιληπτή η έφοδος του νέου κατακτητή, επήλθε η απόλυτη αλλοτρίωση, που διέγραψε ακόμη και εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάποιοι θα μπορούσαν να επικαλεστούν ως προτερήματα έναντι άλλων συνόλων ανθρώπων. Η οικογένεια, η ανθρωπιά, η συνύπαρξη, το γλέντι, η φιλοξενία έγιναν κουρέλια από ένα μικροαστισμό ακραίο.

Το τότε, το τώρα και η παιδεία

Σε όλο αυτό το ταξίδι των κατοίκων της ελληνικής χερσονήσου, κοινό χαρακτηριστικό είναι η έλλειψη παιδείας. Όχι πανεπιστημιακής, στην οποία όλες οι παιδαγωγικές «μεταρρυθμίσεις» μας επιβάλλουν να στρέψουμε το βλέμμα, ως το σημαντικότερο κομμάτι. Η έλλειψη βασικής κοινωνικής και πολιτικής παιδείας από την αρχή της ύπαρξης μας είναι η αιτία.

Είχε ποτέ κανείς μας την αίσθηση πως το σχολείο ήταν ο δικός του χώρος να δημιουργήσει, να εκφραστεί, να το προάγει, να το ομορφύνει, να το επηρεάσει, να το διαμορφώσει; Μάλλον όχι. Γιατί; Δεν μπορεί να γίνει ή κοστίζει; Τίποτα από τα δύο. Είναι το πολύ πετυχημένο σύνθημα, «Το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος».

Θα πιάσω την πιο απλή, ανέξοδη και ουσιαστική πλευρά πολιτικής παιδείας που λαμβάνουμε όλοι από την 4^η δημοτικού και μετά. Αυτή που υποτίθεται πως υπάρχει, για να μας διδάξει τη λειτουργία της δημοκρατίας στην πράξη. Οι θεσμοί του πενταμελούς και δεκαπενταμελούς αργότερα και μαζί με αυτούς οι εκλογές και η απαξίωση τους.

Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, οι μαθητές καλούνται να ψηφίσουν με δημοκρατικές διαδικασίες, αυτούς που θα τους εκπροσωπούν και θα υπερασπίζονται τα δικαιώματα και τα αιτήματα τους. Η διαδικασία είναι απλή. Όσοι μαθητές το επιθυμούν, βάζουν υποψηφιότητα και οι υπόλοιποι ψηφίζουν μυστικά. Και έτσι εκλέγονται όσοι επέλεξαν οι συμμαθητές τους. Η εσωτερική δομή αυτών των σωμάτων έχει και αντίστοιχη ιεραρχία, με πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα και ταμεία. Έννοιες χωρίς νόημα, χωρίς υποχρεώσεις, με αυξημένη δημοφιλία και εξουσία. Δεν ξαναγίνεται καμία συνέλευση όπου αυτά τα παιδιά πρέπει να παρουσιάσουν έργο, να λογοδοτήσουν, να εξηγήσουν σε τι βοήθησαν τους μαθητές που τους επέλεξαν και πως χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα του ταμείου.

Κάπως έτσι, μαθαίνουμε όλοι, πως αυτός που επιλέξαμε είναι παντοδύναμος, δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι μας και αντιθέτως εμείς του οφείλουμε σεβασμό, γιατί είναι ο πρόεδρος. Επίσης είναι πολύ επιθυμητός ως φίλος, ερωτικά, ενώ ακόμη και οι δάσκαλοι τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Τα μέλη της εξουσιαστικής αυτής ομάδας, από πολύ νωρίς αντιλαμβάνονται τη χαρά της εξουσίας και της ασυδοσίας. Τσαμπουκαλεύονται, λύνουν και δένουν, εκμηδενίζουν αδύναμους και όταν είναι πλέον σε θέση να κανονίζουν εκδρομές κλπ αρχίζουν και βάζουν και χρήμα στην τσέπη. Έτσι η θέση του ασύδοτου εξουσιαστή και του νωθρού εξουσιαζόμενου, γίνονται με απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες κομμάτι της πολιτικής μας αντίληψης και μορφοποιούν την κοινωνικοποίηση μας. Είμαστε αδύναμοι απέναντι σε όσα κάνουν, είναι όμορφοι, είναι έξυπνοι, τους επιλέξαμε, φταίμε, σκύβουμε το κεφάλι σε όσα λένε. Είμαστε λοιπόν έτοιμοι πολίτες για την κοινωνία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και έχουμε διδαχτεί καλά τι σημαίνει δημοκρατία.  Εξουσία, μίζα, γκόμενες, ωραιάδα, εξυπνακισμοί, ασυδοσία, προνόμια, μηδενικές υποχρεώσεις.

Αν λοιπόν, αυτή η διδασκαλία της δημοκρατίας στα σχολεία, μάθαινε τους εκλεγόμενους πως είναι υπεύθυνοι για όλα όσα συμβαίνουν στο σχολείο τους και πως για όλα θα λογοδοτούν. Αν απαιτούσε διοργάνωση εκδηλώσεων, κινήσεων αναμόρφωσης του σχολείου,  οικολογικών δράσεων, ενημέρωσης, πολιτιστικών δρώμενων και υποχρεωτική παρουσίαση έργου απέναντι στους ψηφοφόρους τους, πόσο διαφορετικοί πολίτες θα βγαίναμε όλοι στην κοινωνία; Η παιδική δημιουργικότητα είναι ανεξάντλητη, εμείς όμως την υποχρεώνουμε να μάθει πως λειτουργεί η κοινωνία των μεγάλων.

Θα μπορούσαμε μέσα στα σχολεία να δημιουργούμε τους πολίτες που θα λειτουργούν με γνώμονα την πρόοδο του μικρόκοσμού τους, χρησιμοποιώντας και υπερθεματίζοντας στα ιδιαίτερα ταλέντα του καθενός. Όλο αυτό είναι σχεδόν ανέξοδο ως   εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και όμως δεν έγινε ποτέ. Δεν μπορεί να μην το γνωρίζουν οι περισσότεροι πως το αύριο το χτίζουμε στον χαρακτήρα των παιδιών μας.

Ένα ακόμη βήμα θα ήταν να αλλάξουμε και το όνομα των διαδικασιών και να εξαλείψουμε την ιεραρχία. Όσοι επιλέγονται, να ονομάζονται συντονιστές δράσεων. Οι δράσεις θα γίνονται από όλους ανάλογα με τις δεξιότητες τους. Όλοι θα έχουν λόγο στη διαδικασία και υπευθυνότητα απέναντι σε όσα αναλαμβάνουν. Έτσι θα μπορούσαμε ακόμη και από την πρώτη γενιά που θα έβγαινε από μία τέτοια παιδεία, να δούμε μία αλλαγή στην πολιτική και κοινωνική μας πραγματικότητα. Αυτά τα παιδιά, θα διεκδικούσαν εκ των πραγμάτων τα σωστά μαθήματα και το σωστό τρόπο διδασκαλίας και θα αναμόρφωναν υπεύθυνα το «Σύστημα» διδασκαλίας και την κοινωνία ολόκληρη. Εξάλλου οι δράσεις τους και οι αποφάσεις τους ορίζουν την δική τους καθημερινότητα.

Όσα πρέπει να διεκδικήσουμε είναι απλά, δεν είναι πολύπλοκα σε κυκεώνες ιδεολογικοπολιτικών μορφωμάτων.
Η εποχή, οι δυνατότητες, η πληροφορία, μας ευνοούν. Καιρός είναι λοιπόν, να μην αναλωνόμαστε σε δίπολα, να μην περιχαρακωνόμαστε σε στεγανά που έχουμε μόνο εμείς ανάγκη και να δούμε κατάματα τη ζωή που έχουμε και τη ζωή που μπορούμε να δημιουργήσουμε. Η ουτοπία ήταν ουτοπία, όσο δε γνωρίζαμε. Τώρα που γνωρίζουμε δεν έχουμε δικαιολογία για το ότι ακόμη τη συζητάμε αντί να ρίξουμε τα θεμέλια.

* (Το 1100 π.Χ. περίπου κατά την αρχή της γεωμετρικής περιόδου, που σηματοδοτήθηκε από την κάθοδο των Δωριέων, οι ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Ελληνικής χερσονήσου τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν μεγάλο μέρος της περιοχής στην οποία ζούσαν. Οι μετακινήσεις αυτές των αρχαίων ελληνικών φύλων ονομάζονται Α' Ελληνικός αποικισμός. Οι Ίωνες λοιπόν μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά δημιουργώντας αποικίες στα νησιά του Αιγαίου (Χίος, Σάμος κ.α.) καθώς και στην κεντρική Μικρά Ασία, στην περιοχή γνωστή ως Ιωνία.)

22/6/2011 Μια αγανακτισμένη νύχτα στην πλατεία

Μια αγανακτισμένη νύχτα στην πλατεία. Χωρίς την ελπίδα και τη δροσιά της αρχής, χωρίς τον κόσμο, χωρίς πολλά που είχε πριν και με πολλά που πλέον έχει. Είχε και ένταση στη συνέλευση χτες, ότι να ‘ναι αποφάσεις, φωνές, σχεδόν πιάστηκαν κάποιοι στα χέρια. Επιτέλους όμως, έγινε και μια συναυλία και έπαψε η νέκρα.

Δεν έπαψε βέβαια το στράβωμα με τους Συριζαίους και όσους άλλους την είδαν θεματοφύλακες του κινήματος και κοιτούν να ελέγξουν προς τα πού ρέει το ποτάμι των αγανακτισμένων, με στόχο φυσικά να ποτίσουν πρώτα το χωραφάκι τους. Λίγο πριν αυτή η Βαβυλωνία καθρεφτιστεί στην «αμεσοδημοκρατική» μας διαδικασία, στο Μέγα Αλέξανδρο, κάποιοι αγανακτισμένοι πατριώτες (κατ’ αντιδιαστολή προφανώς των αγανακτισμένων νομάδων Του Λευκού Πύργου;) δέχτηκαν από κάποιους επίθεση. Ήρθαν να μας πουν, αλλά δεν τους αφήσαμε να μιλήσουν, γιατί είναι φασίστες (ενδιαφέρουσες απόψεις όλες θα έλεγα).

Αλλά αυτή η ένταση που τόσο απλώθηκε χτες, δεν σκόρπισε με τη λήξη της συνέλευσης και το διωγμό του «πατριώτη».  Αργά, ένα ζευγάρι πρεζάκια ξεκινά να πλακώνεται στο ξύλο, χώνεται κόσμος, φασαρία, καυγάς  και πολλοί γύρω -γύρω να κοιτούν με ποπ κορν το θέαμα. Λιοντάρια – Χριστιανοί 0-0, στοιχήματα βροχή, κάποιοι χτυπιόταν που δεν πρόλαβαν να κόψουν είσοδο.

Πάνω στο δρόμο, κάποιοι θεωρούν πως είναι καλό αστείο να πουν πως είναι μπάτσοι και θα συλλάβουν κάποιον. Εκεί στήνεται και η δεύτερη αρένα. Αυτούς όμως τους παίρνουν και τα αίματα.

Περνάω στο πεζοδρόμιο να φύγω και βλέπω απέναντι, κόσμο να λέει «πήγαν ασφαλίτες και φάγανε ξύλο» και η φήμη να απλώνεται. Ένας αστικός μύθος γεννιέται σκέφτομαι. Πίσω από τις πλάτες αυτών από απέναντι, που παρατηρούν την αρένα και τα ταπεινά τους ένστικτα είναι στην τσίτα, ένας γέρος μόνος κοιμάται στο παγκάκι και μυρίζει άσχημα, μάλλον έχει καιρό που κοιμάται στο δρόμο.

Όπως έλεγε και η Γαλάτεια,«…Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδιόλη η ζωή μου του χαμού. Μ’ από την κόλασή μου στο φωνάζω: -Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω!»

Όσοι πιστεύουν πως ένα κίνημα έχει ελπίδα να αναμορφώσει την κοινωνία, ας σκεφτούν ξανά καλά τον τρόπο. Αν δεν αλλάξει το αξιακό σύστημα όλων όσων το απαρτίζουμε, αν δε φτύσουμε το δαίμονά που μας κυβερνά, αν δεν ξεπεράσουμε τον πριν εαυτό μας και δεν προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, θα συνεχίσουμε την πορεία που ήδη έχουμε μάθει να τραβάμε παθητικά και άψυχα ως γραναζάκια και δεκανίκια του συστήματος.

Αλλά και οι άλλοι που γυρνάνε την πλάτη στον άστεγο γέρο και κοιτούν το ρινγκ μας από μακρυά, δεν θα περάσουν ποτέ ξανά το πεζοδρόμιο για να σταθούν δίπλα μας στην πλατεία και δεν θα τους νοιάζει αν ο γέρος ακόμη αναπνέει.

Αν κατηγορηθώ πως αποτρέπω κάποιους από την πλατεία, μιλώντας για το χάλι μας, ας μην κοροϊδευόμαστε, έχουν φύγει ήδη.
Και αν δεν εξανθρωπιστούμε και δεν φροντίσουμε να δούμε το διπλανό μας στα μάτια, θα φύγουμε κι εμείς, με δυο τρεις πληγές παραπάνω.

Όλοι κι αυτοί που ήρθαν κι έφυγαν, αυτοί που δεν ήρθαν ποτέ κι αυτοί που κατσικώθηκαν και νιώσανε σημαντικοί θα έχουμε χάσει την ευκαιρία να γίνουμε υποκείμενα των επιθυμιών μας και να ορίσουμε τη ζωή μας. Και θα την έχουμε χάσει από την πεποίθησή μας πως είμαστε εμείς τόσο σημαντικοί και οι απόψεις μας τόσο σωστές που αρκεί να βγάλουμε ένα λόγο, να μας χειροκροτήσουν, να μας δοξάσουν.

Σημαντικοί είμαστε όταν δεν είμαστε μόνοι, σημαντικούς μας κάνει η συνύπαρξη κι εμείς περιφέρουμε τη μοναξιά μας σα λάβαρο περηφάνιας, αξιοπρέπειας και φορέα λύσεων. Ας δούμε λίγο τη φάτσα μας στον καθρέφτη λοιπόν πριν κρίνουμε οποιονδήποτε για οτιδήποτε και ας δώσουμε μια τίμια απάντηση στον εαυτό μας. Τι είναι σημαντικότερο τελικά για μας και πόση μοναξιά και κατηφόρα αντέχουμε για μια στιγμιαία ή πρόσκαιρη ικανοποίηση του εγώ μας.

Ελπίζω η απάντηση να είναι πως δεν αντέχουμε καθόλου και να κατεβούμε ξανά με την ψυχή και το μυαλό μας λίγο πιο ανοιχτά και με εκείνη τη μαγική αίσθηση συνύπαρξης που μας έκανε δώρο το πρώτο 3ημερό μας στην πλατεία.