Ο λεκές κι η λαδιά

Ή πως η ξευτίλα του Σύριζα ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Ήταν 5 Μαΐου του 2011 και οι πλατείες γέμισαν με κόσμο. Εμένα με βρήκε το απόγευμα αυτό στη Θεσσαλονίκη και στην πρώτη συνάντηση στο Λευκό Πύργο, όπου οι χιλιάδες που κατέφθαναν ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Μοναδικές στιγμές την πρώτη ανοργάνωτη και υπέροχη ημέρα που έκαναν δεδομένη την ύπαρξη και δεύτερης. Μέρα 2^η και από το πουθενά έχουν εμφανιστεί μικροφωνικές, τέντες, οργανωνόμαστε σκέφτομαι. Ο κόσμος είναι ζωντανός και έτοιμος. Σε κάθε ανακοίνωση εξελίξεων από τη βουλή σε ελάχιστα λεπτά διαφορετικές παρέες είχαν βγάλει ήδη συνθήματα. Το μυαλό του κόσμου ήταν σε εγρήγορση, υπήρχε παλμός και ένιωθες την ετοιμότητα για δραση. Έβραζαν όλοι κι άφριζαν, ήθελαν να δράσουν. Ήμασταν οι Αγανακτισμένοι.

Καθώς οι μέρες περνούσαν η οργάνωση ήταν οργιώδης. Γίνανε ομάδες και στελεχώθηκαν άμεσα. Πολλή ετοιμότητα! Ενθουσιασμένη μπήκα σε μία δύο ομάδες. Είδα πως ήταν μάλλον παρεάκια και όχι τυχαίοι. Ήξεραν ονόματα, ποιόν, προέλευση, έκλειναν μάτι και συνεννοούνταν. Ήταν και λίγο κρύοι έως εχθρικοί με τους αγνώστους εθελοντές όπως του λόγου μου. Ήταν ζήτημα χρόνου να καταλάβουμε αρκετοί πως οι ενορχηστρωτές ήταν συνιστώσες του Σύριζα με πολύ συγκεκριμένη ατζέντα. Οι δημοσιεύσεις στη σελίδα γινόταν κυρίως από υποψηφίους του νομαρχιακού ψηφοδελτίου του Κουράκη και πλέον η ορμή που αναφέρθηκε είχε γίνει ήδη πιο εύπλαστη. Έκλεισαν μικρόφωνα όποτε ένιωθαν πως χρειαζόταν, έθαψαν διαφορετικές φωνές σε «καμμένες» μέρες, αρνιόταν την κομματική τους ταυτότητα αν μιλούσες για κατευθύνσεις.

Σε μία από τις συνελεύσεις η τοποθέτηση μου ήταν να πάψουμε να μαζεύουμε υπογραφές για την κατάργηση του μνημονίου καθώς ήταν μόνο οι κανόνες εφαρμογής της δανειακής σύμβασης και θα μπορούσαν άνετα να αντικατασταθούν από επόμενα μνημόνια. Το πρόβλημα ήταν καθαυτή η δανειακή σύμβαση. Την ώρα της ψηφοφορίας για το ποιες τοποθετήσεις εγκρίνονται και ποιες όχι από όλους μας, διαβάζεται η τοποθέτηση μου και απαντάται από μικροφώνου πως η νομική ομάδα αποφάνθηκε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει και πως το μνημόνιο είναι το πρόβλημα μας, οπότε απορρίπτεται χωρίς να ψηφήσουμε υπέρ ή κατά. Κάπως έτσι οι χιλιάδες της πλατείας, που έφθιναν αργά αλλά σταθερά, εκπαιδεύτηκαν να γίνουν ψηφοφόροι του Σύριζα. Εκπαιδεύτηκαν στο τι πρέπει και δεν πρέπει να μας αφορά. Μα το κυριότερο είναι πως εκπαιδεύτηκαν να χαλιναγωγήσουν την αγανάκτηση και την ορμή με το να καθίσουν κάτω και να αποφασίζουν για πράγματα που θα έκαναν ποιοι, άραγε;

Το βράσιμο του κόσμου ξεθύμανε σε ένα ανάλαφρο φιλολογικό ατμό που έβαλε μπρος στη μηχανή του Σύριζα για να πάει από το 4,6% του 2009 στο 16,78% του 2012. Εκεί ξεκίνησε η προετοιμασία για την εξουσία. Και μιλάμε για εξουσία λακέ φυσικά, μόνο τέτοια έχει η χώρα. Η απάντηση που είχα πάρει τότε από βουλευτή του Σύριζα ήταν πως είναι απαραίτητο να προσέξουμε με την ορμή του κινήματος μη ξεφύγει, πρέπει να στρέψουμε τη ροή του εκεί που πρέπει. Φυσικά η μόνη ανταπάντηση που υπάρχει είναι πως όποιος αλλάζει τη ροή του ποταμού είναι για να ποτίσει τα χωράφια του. Και αυτό ακριβώς έκανε ο Σύριζα, έβγαλε τον κόσμο στο δρόμο ένα χρόνο μετά τη μεγαλειώδη πορεία που κατέληξε στην τραγωδία της Μαρφίν και τον εκπαίδευσε στη μη αντίδραση. Εισέβαλε σε όλα τα κινήματα που μπορούσε να επηρεάσει και τα άλωσε. Τα βρώμισε με το «μία από τα ίδια και αυτοί “οι αριστεροί”» και τον άφησε χωρίς στόχο.

Η αλήθεια είναι πως η μη τήρηση ούτε του ελάχιστου των όσων υπερασπιζόταν πριν την εξουσία ήταν μη αναμενόμενη ακόμη και από τους σπόνσορες του. Αποδείχτηκε μοναδική σκουληκότρυπα το κόμμα των ρομαντικών και ποιητών. Φαντάζομαι τη φρίκη των καημένων που έχουν φάει ξύλο στο δρόμο για να βγει αυτή η βρώμα στην επιφάνεια και να τους εξευτελίσει ως «μία από τα ίδια» δίνοντας παράσημα στους νταήδες που τους έδειραν και τους έπνιξαν στα χημικά. Τώρα εσύ που ακόμη αγανακτείς βλέπεις ελπίδα στον Κυριάκο; Στη ΧΑ; Στη μετανάστευση; Στο τίποτα; Να ξέρεις από εκεί που σε τρόμαξαν οι παλιοί και σε μάζεψαν οι τελευταίοι πρέπει να ξεκινήσεις πάλι. Από το δρόμο!  

22/6/2011 Μια αγανακτισμένη νύχτα στην πλατεία

Μια αγανακτισμένη νύχτα στην πλατεία. Χωρίς την ελπίδα και τη δροσιά της αρχής, χωρίς τον κόσμο, χωρίς πολλά που είχε πριν και με πολλά που πλέον έχει. Είχε και ένταση στη συνέλευση χτες, ότι να ‘ναι αποφάσεις, φωνές, σχεδόν πιάστηκαν κάποιοι στα χέρια. Επιτέλους όμως, έγινε και μια συναυλία και έπαψε η νέκρα.

Δεν έπαψε βέβαια το στράβωμα με τους Συριζαίους και όσους άλλους την είδαν θεματοφύλακες του κινήματος και κοιτούν να ελέγξουν προς τα πού ρέει το ποτάμι των αγανακτισμένων, με στόχο φυσικά να ποτίσουν πρώτα το χωραφάκι τους. Λίγο πριν αυτή η Βαβυλωνία καθρεφτιστεί στην «αμεσοδημοκρατική» μας διαδικασία, στο Μέγα Αλέξανδρο, κάποιοι αγανακτισμένοι πατριώτες (κατ’ αντιδιαστολή προφανώς των αγανακτισμένων νομάδων Του Λευκού Πύργου;) δέχτηκαν από κάποιους επίθεση. Ήρθαν να μας πουν, αλλά δεν τους αφήσαμε να μιλήσουν, γιατί είναι φασίστες (ενδιαφέρουσες απόψεις όλες θα έλεγα).

Αλλά αυτή η ένταση που τόσο απλώθηκε χτες, δεν σκόρπισε με τη λήξη της συνέλευσης και το διωγμό του «πατριώτη».  Αργά, ένα ζευγάρι πρεζάκια ξεκινά να πλακώνεται στο ξύλο, χώνεται κόσμος, φασαρία, καυγάς  και πολλοί γύρω -γύρω να κοιτούν με ποπ κορν το θέαμα. Λιοντάρια – Χριστιανοί 0-0, στοιχήματα βροχή, κάποιοι χτυπιόταν που δεν πρόλαβαν να κόψουν είσοδο.

Πάνω στο δρόμο, κάποιοι θεωρούν πως είναι καλό αστείο να πουν πως είναι μπάτσοι και θα συλλάβουν κάποιον. Εκεί στήνεται και η δεύτερη αρένα. Αυτούς όμως τους παίρνουν και τα αίματα.

Περνάω στο πεζοδρόμιο να φύγω και βλέπω απέναντι, κόσμο να λέει «πήγαν ασφαλίτες και φάγανε ξύλο» και η φήμη να απλώνεται. Ένας αστικός μύθος γεννιέται σκέφτομαι. Πίσω από τις πλάτες αυτών από απέναντι, που παρατηρούν την αρένα και τα ταπεινά τους ένστικτα είναι στην τσίτα, ένας γέρος μόνος κοιμάται στο παγκάκι και μυρίζει άσχημα, μάλλον έχει καιρό που κοιμάται στο δρόμο.

Όπως έλεγε και η Γαλάτεια,«…Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδιόλη η ζωή μου του χαμού. Μ’ από την κόλασή μου στο φωνάζω: -Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω!»

Όσοι πιστεύουν πως ένα κίνημα έχει ελπίδα να αναμορφώσει την κοινωνία, ας σκεφτούν ξανά καλά τον τρόπο. Αν δεν αλλάξει το αξιακό σύστημα όλων όσων το απαρτίζουμε, αν δε φτύσουμε το δαίμονά που μας κυβερνά, αν δεν ξεπεράσουμε τον πριν εαυτό μας και δεν προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, θα συνεχίσουμε την πορεία που ήδη έχουμε μάθει να τραβάμε παθητικά και άψυχα ως γραναζάκια και δεκανίκια του συστήματος.

Αλλά και οι άλλοι που γυρνάνε την πλάτη στον άστεγο γέρο και κοιτούν το ρινγκ μας από μακρυά, δεν θα περάσουν ποτέ ξανά το πεζοδρόμιο για να σταθούν δίπλα μας στην πλατεία και δεν θα τους νοιάζει αν ο γέρος ακόμη αναπνέει.

Αν κατηγορηθώ πως αποτρέπω κάποιους από την πλατεία, μιλώντας για το χάλι μας, ας μην κοροϊδευόμαστε, έχουν φύγει ήδη.
Και αν δεν εξανθρωπιστούμε και δεν φροντίσουμε να δούμε το διπλανό μας στα μάτια, θα φύγουμε κι εμείς, με δυο τρεις πληγές παραπάνω.

Όλοι κι αυτοί που ήρθαν κι έφυγαν, αυτοί που δεν ήρθαν ποτέ κι αυτοί που κατσικώθηκαν και νιώσανε σημαντικοί θα έχουμε χάσει την ευκαιρία να γίνουμε υποκείμενα των επιθυμιών μας και να ορίσουμε τη ζωή μας. Και θα την έχουμε χάσει από την πεποίθησή μας πως είμαστε εμείς τόσο σημαντικοί και οι απόψεις μας τόσο σωστές που αρκεί να βγάλουμε ένα λόγο, να μας χειροκροτήσουν, να μας δοξάσουν.

Σημαντικοί είμαστε όταν δεν είμαστε μόνοι, σημαντικούς μας κάνει η συνύπαρξη κι εμείς περιφέρουμε τη μοναξιά μας σα λάβαρο περηφάνιας, αξιοπρέπειας και φορέα λύσεων. Ας δούμε λίγο τη φάτσα μας στον καθρέφτη λοιπόν πριν κρίνουμε οποιονδήποτε για οτιδήποτε και ας δώσουμε μια τίμια απάντηση στον εαυτό μας. Τι είναι σημαντικότερο τελικά για μας και πόση μοναξιά και κατηφόρα αντέχουμε για μια στιγμιαία ή πρόσκαιρη ικανοποίηση του εγώ μας.

Ελπίζω η απάντηση να είναι πως δεν αντέχουμε καθόλου και να κατεβούμε ξανά με την ψυχή και το μυαλό μας λίγο πιο ανοιχτά και με εκείνη τη μαγική αίσθηση συνύπαρξης που μας έκανε δώρο το πρώτο 3ημερό μας στην πλατεία.